บรรยากาศภายในเรือนหอหลังใหญ่ของตระกูลวิศวเวชยิ่งกว่าความเงียบสงบ มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดและคาดเดาไม่ได้ พริมาเดินเข้าไปในห้องนอนขนาดใหญ่ด้วยท่าทีที่ประหม่า เธอไม่แน่ใจว่าควรจะทำตัวอย่างไรหลังจากนี้ สายตาของเธอเหลือบมองไปยังแดนไทที่เดินเข้ามาในห้องตามมาติดๆ เขากระชับเนคไทที่หลวมเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "คุณจะให้ฉันเลือกห้องนอนก่อนไหมคะ" พริมาเอ่ยถามเสียงเบา พยายามหาเรื่องพูดเพื่อลดความตึงเครียดในบรรยากาศ แดนไทส่ายหน้าช้าๆ "ไม่จำเป็นหรอกครับ เรามีห้องนี้ห้องเดียว" เขาเดินเข้าไปในห้องนอนอย่างสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่มานาน แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง "คุณนั่งก่อนสิ" พริมาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเล็กที่อยู่มุมห้อง เธอไม่กล้าที่จะนั่งใกล้เขามากเกินไป ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยรู้สึกเมื่อคืนก่อนเริ่มกลับมาอีกครั้ง บวกกับความไม่คุ้นเคยทั้งหมดนี้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ "คุณเหนื่อยไหมครับ" แดนไทถามขึ้นอีกครั้ง พลางกวาดสายตาสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "ไม่มากค่ะ" พริมาตอบอย่างกระชับ "แค่รู้สึก...ไม่ค่อยชินเท่าไหร่" "ผมเข้าใจ" แดนไทพยักหน้า "ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังใช้ความคิด "คุณอยากจะอาบน้ำก่อนไหม ผมจะได้เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้" "ขอบคุณค่ะ" พริมาพยักหน้ารับ เธอดีใจที่เขาเสนอตัวให้ เธอรู้สึกต้องการชำระล้างทั้งร่างกายและจิตใจจากความสับสนทั้งหมด ขณะที่พริมากำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ แดนไทก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "เดี๋ยวก่อนครับ" พริมาหันกลับไปมองเขาด้วยความสงสัย "ผมอยากจะบอกคุณ" แดนไทพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ว่าผมจะไม่บังคับอะไรคุณทั้งนั้น" เขาหยุดไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดต่อ "เราแต่งงานกันเพราะสถานการณ์ แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า คุณมีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจทุกอย่างในชีวิตของคุณ" คำพูดของเขาทำให้พริมาประหลาดใจระคนโล่งใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ เธอคาดหวังว่าจะต้องเผชิญหน้ากับความสัมพันธ์ที่ถูกบังคับ แต่การที่เขาให้เกียรติเธอแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด "ขอบคุณค่ะ" พริมากล่าวออกมาจากใจ "ฉันเองก็...อยากให้เราเริ่มต้นทุกอย่างด้วยความเข้าใจกัน" "ดีครับ" แดนไทยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น "งั้นคุณไปอาบน้ำเถอะ ผมจะรอ" พริมาเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้แดนไทนั่งครุ่นคิดอยู่เพียงลำพัง เขาถอนหายใจเบาๆ เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าการตัดสินใจแต่งงานครั้งนี้จะพาเขาไปถึงไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจคือ เขาจะไม่ทำร้ายผู้หญิงคนนี้ หลังจากที่พริมาอาบน้ำเสร็จ เธอออกมาในชุดนอนผ้าไหมสีอ่อนที่แดนไทเตรียมไว้ให้ มันเป็นชุดที่เรียบง่ายแต่ดูดี เธอเดินออกมาด้วยความประหม่าอีกครั้ง เพราะแดนไทก็กำลังจะเดินเข้าห้องน้ำเช่นกัน "คุณ...จะนอนตรงไหนคะ" พริมาถามอย่างไม่แน่ใจ แดนไทหันมามองเธอ "เรานอนเตียงเดียวกันสิครับ" คำตอบนั้นทำให้พริมาหน้าแดงก่ำ เธอไม่เคยคิดว่ามันจะมาถึงจุดนี้เร็วขนาดนี้ "แต่ว่า..." "ผมจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น" แดนไทรีบพูด เหมือนจะอ่านความคิดเธอออก "คุณนอนฝั่งไหนก็ได้ตามสบาย ผมจะนอนอีกฝั่ง" เขายิ้มบางๆ "เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว ก็ต้องนอนด้วยกัน" พริมาพยักหน้ารับช้าๆ เธอเดินไปที่เตียง แล้วเลือกนอนหันหลังให้เขา เธอพยายามจะข่มตาหลับ แต่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนก็วนเวียนอยู่ในหัวเธอ แดนไทเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอน เขามองพริมาที่นอนตะแคงอยู่บนเตียงด้วยสายตาอ่อนโยน เขาเดินไปที่เตียงอีกฝั่ง แล้วทิ้งตัวลงนอน เขาห่มผ้าห่มอย่างดี และพยายามจะข่มตาให้หลับ "ราตรีสวัสดิ์ครับ" แดนไทเอ่ยเบาๆ พริมาสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันกลับไปมองเขา "ราตรีสวัสดิ์ค่ะ" คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบเชียบ พริมานอนไม่หลับทั้งคืน เธอได้ยินเสียงลมหายใจของแดนไทอยู่ไม่ไกล แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะขยับตัว เธอรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตที่กำลังจะเกิดขึ้น เช้าวันต่อมา พริมาตื่นขึ้นมาก่อนแดนไท เธอลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินไปที่ระเบียงเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมา ทำให้บรรยากาศดูสดใสขึ้น เมื่อแดนไทตื่นขึ้นมา เขาก็พบว่าพริมาไม่อยู่บนเตียงแล้ว เขาเดินออกมาที่ระเบียง และพบเธอยืนอยู่ที่นั่น "อรุณสวัสดิ์ครับ" แดนไทกล่าวทักทาย "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" พริมาตอบ พลางหันมายิ้มให้เขา "เมื่อคืนนอนหลับไหมครับ" แดนไทถาม "ก็...ไม่ค่อยเท่าไหร่ค่ะ" พริมาสารภาพ "คุณล่ะคะ" "ผมเองก็เช่นกัน" แดนไทตอบ "แต่ไม่เป็นไร วันนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ" "ค่ะ" พริมาพยักหน้ารับ เธอรู้ดีว่าชีวิตหลังจากนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป