แสงแดดยามบ่ายคล้อยทาบทาลงบนผืนน้ำสีครามของทะเลสาบ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสของคฤหาสน์ริมทะเลสาบแห่งนี้ ดวงตาคมกริบสะท้อนภาพของก้อนเมฆสีขาวที่ลอยเอื่อยอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากหยักหนาเม้มแน่น ราวกับกำลังข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างเอาไว้ ชายหนุ่มผู้นี้คือ ภาคิน หรือ “ภาค” นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง เจ้าของอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ ชีวิตของเขาดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบเพียบพร้อม มีทุกสิ่งทุกอย่างที่ผู้คนใฝ่ฝันถึง ความร่ำรวย อำนาจ ชื่อเสียง และผู้หญิงที่รายล้อม แต่ทว่า… ในส่วนลึกของหัวใจอันยิ่งใหญ่นี้ กลับมีบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไปเสมอ “คุณภาคคะ” เสียงหวานใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นเรียกสติภาคินให้หลุดจากภวังค์ เขาหันกลับมามอง “คุณภาคคะ ดิฉันจัดเตรียมเอกสารที่คุณต้องการไว้ให้ที่โต๊ะแล้วค่ะ” หญิงสาวคนนั้นคือ “พิม” เลขาสาวคนสนิทที่ทำงานกับเขามานานหลายปี เธอมีบุคลิกเรียบร้อย อ่อนหวาน แต่แฝงไว้ด้วยความเฉลียวฉลาด “ขอบใจมากพิม” ภาคินตอบรับเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าหวานของเลขาสาว “ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม” “ค่ะ ไม่มีอะไรแล้วค่ะ” พิมโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะถอยออกไป ปล่อยให้ภาคินได้อยู่กับความคิดของตนเองตามลำพัง ความเงียบกลับเข้าปกคลุมอีกครั้ง ภาคินถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย เขาหยิบแก้ววิสกี้ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาจิบ รสชาติขมปร่าของแอลกอฮอล์ช่วยกล่อมประสาทได้บ้าง แต่ไม่อาจดับความรู้สึกวูบโหวงในอกได้เลย ภาพใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวอย่างประหลาด เป็นภาพเมื่อสิบปีก่อน ใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส ใบหน้าของ “น้ำ” ผู้หญิงที่เขาเคยรักหมดหัวใจ… และเป็นผู้หญิงที่เขาเลือกจะทอดทิ้งไปเอง น้ำ… ชื่อนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของภาคินเสมอมา แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าใด ความเจ็บปวดจากการจากลา ความเสียใจที่เลือกเดินจากมา ก็ยังคงกัดกินหัวใจของเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เขาจำได้ดีถึงวันสุดท้ายที่เขาเห็นน้ำ น้ำในวันนั้นดูเศร้าสร้อย ดวงตาแดงก่ำเมื่อเขาบอกเธอว่าเขาต้องไป เขาต้องไปเพื่อคว้าโอกาสครั้งใหญ่ในชีวิต โอกาสที่จะทำให้เขาก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของวงการธุรกิจ โอกาสที่จะทำให้เขากลายเป็นคนที่ประสบความสำเร็จอย่างที่แม่ของเขาต้องการ “ภาค… ทำไมคะ” น้ำเอ่ยเสียงสั่นเครือ “ทำไมคุณถึงจะทิ้งน้ำไป” ภาคินจำคำพูดนั้นได้ดี เขายังคงจำน้ำเสียงตัดพ้อของเธอได้จนถึงวันนี้ “พี่ต้องไป น้ำ… พี่มีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จ พี่จะกลับมา… พี่สัญญา” เขาพูดโกหก เธอเองก็รู้ว่าเขาโกหก และเขาก็รู้ว่าเธอรู้ แต่เขาก็ยังคงเลือกที่จะโกหก “แล้ว… แล้วเราล่ะคะ” ดวงตาของน้ำคลอไปด้วยน้ำตา “เราจะเหลืออะไร” ภาคินก้มหน้าหลบสายตาของเธอ “น้ำ… อย่าทำให้มันยากได้ไหม” เขาตอบเสียงลอดไรฟัน “พี่ไป… แล้วพี่จะกลับมา… สัญญา” นั่นคือคำสัญญาที่เขาให้ไว้ และนั่นคือคำสัญญาที่เขาไม่เคยรักษามันได้เลย ภาคินก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตอย่างรวดเร็ว เขาประสบความสำเร็จอย่างงดงาม เขากลายเป็นที่ต้องการของทุกคน กลายเป็นเพชรยอดมงกุฎที่ใครๆ ต่างก็อยากได้ครอบครอง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สูญเสียผู้หญิงที่เขารักที่สุดไปตลอดกาล น้ำ… เธอหายไปจากชีวิตเขาโดยไม่มีคำอำลา ไม่มีแม้แต่การติดต่อกลับมาอีกเลย เขาพยายามตามหาเธอหลายครั้งหลายหน แต่ก็ไม่เคยเจอ เธอเหมือนกับสายลมที่พัดผ่านไปแล้วก็ลับหายไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าในหัวใจของภาคิน หลายปีต่อมา ภาคินได้พบกับผู้หญิงมากมาย เขาเคยคบหากับสาวสวย สาวไฮโซ และสาวสวยที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาในทุกโอกาส แต่ก็ไม่มีใครสามารถเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในหัวใจของเขาได้เลย พวกเธอเหล่านั้นเป็นเพียงภาพสะท้อนของความต้องการทางกายหรือทางสังคมเท่านั้น ไม่เคยมีใครที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงได้เหมือนน้ำอีกเลย “คุณภาคคะ” เสียงพิมดังขึ้นอีกครั้ง ฉุดภาคินออกจากห้วงความคิด “คุณภาคคะ ดิฉันเห็นว่าวันนี้คุณไม่มีนัดช่วงบ่าย คุณภาคอยากจะพักผ่อนสักครู่ไหมคะ” ภาคินส่ายหน้า “ไม่เป็นไรพิม” เขาตอบ “มีอะไรให้ทำอีกไหม” “มีค่ะ” พิมยื่นเอกสารอีกปึกหนึ่งให้ “เป็นเอกสารเกี่ยวกับโครงการก่อสร้างที่เชียงใหม่น่ะค่ะ คุณภาคต้องอนุมัติ” ภาคินรับเอกสารมา พลิกดูอย่างคร่าวๆ “แล้ว… มีอะไรเกี่ยวกับโครงการที่กรุงเทพฯ บ้างไหม” เขาถาม “โครงการที่… คอนโดมิเนียมริมทะเลน่ะค่ะ” ดวงตาของภาคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “คอนโดมิเนียมริมทะเล… มีอะไรผิดปกติเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป “คือ… มีปัญหาเรื่องผู้รับเหมาค่ะ” พิมตอบ “ผู้รับเหมาหลัก… เขาถอนตัวกะทันหัน ทำให้โครงการล่าช้าไปกว่ากำหนดเดิมค่ะ” ภาคินขมวดคิ้ว “ใครคือผู้รับเหมาคนนั้น” เขาถาม พิมก้มหน้าเล็กน้อย “คือ… บริษัท ‘ร่มฟ้า’ ค่ะ” “ร่มฟ้า…” ภาคินทวนคำชื่อบริษัทนั้นอย่างช้าๆ “แล้ว… เจ้าของบริษัทนี้คือใคร” เขาถามต่อด้วยความสงสัย “คือ… คุณน้ำค่ะ” พิมตอบเสียงเบา “คุณน้ำ… น้ำแก้ว ภัทรวรพงศ์ ค่ะ” คำตอบของพิมเหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจของภาคิน น้ำ… น้ำแก้ว ภัทรวรพงศ์ ชื่อนี้… เป็นไปได้อย่างไร เธอคือ น้ำ คนเดียวกับที่เขาเคยรัก… และทอดทิ้งไปเมื่อสิบปีก่อน ใช่… เป็นไปไม่ได้แน่… แต่มันก็เป็นไปได้… เขาไม่เคยเจอเธออีกเลย… เธอหายไปจากชีวิตเขา… และตอนนี้เธอกลับมา… ในฐานะเจ้าของบริษัทที่เขาเคยร่วมงานด้วย… หรือในฐานะเจ้าของบริษัทที่กำลังสร้างปัญหาให้กับโครงการของเขา… ภาคินยืนนิ่ง หัวใจเต้นระรัว ราวกับจะหลุดออกมานอกอก เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี… ดีใจ… โกรธ… หรือเสียใจ… “คุณภาคคะ… คุณเป็นอะไรไปคะ” พิมถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นสีหน้าของนายใหญ่ที่เปลี่ยนไป “คุณภาคหน้าซีดมากเลยค่ะ” ภาคินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกสติกลับคืนมา “ไม่… ไม่มีอะไรพิม” เขาตอบเสียงแหบพร่า “แค่… แปลกใจนิดหน่อย” “แปลกใจเรื่องอะไรคะ” พิมถามด้วยความสงสัย “เปล่า… แค่… ได้ยินชื่อคุณน้ำ แก้ว เขา… เคยรู้จักกันมาก่อนน่ะ” ภาคินเลือกที่จะไม่บอกความจริงทั้งหมด “แล้ว… ผู้รับเหมาคนนี้… สามารถเจรจาได้ไหม” เขาถามเปลี่ยนเรื่อง “คือ… ได้พยายามติดต่อไปแล้วค่ะ” พิมตอบ “แต่เขา… ไม่ยอมรับสายเลยค่ะ” “งั้น… ฉันจะไปพบเขาเอง” ภาคินตัดสินใจ “ไป… พบคุณน้ำแก้ว… ด้วยตัวเอง” เขาต้องไปเจอเธอ… เขาต้องไปเจอผู้หญิงที่เขาเคยรัก… และทอดทิ้งไป… เขาต้องไปเจอเธอ… ที่กลับมาพร้อมกับปัญหา… หรือกลับมาพร้อมกับโอกาส… ภาคินมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า… เหมือนกับความสัมพันธ์ของเขากับน้ำในวันวาน… หรือ… บางที… นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวบทใหม่… ที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน… ภาคินลุกขึ้นยืน ปรับเสื้อผ้าให้เข้าที่ “พิม… เตรียมรถให้ฉันด้วย” เขาออกคำสั่ง “ฉันจะไปที่บริษัทของคุณน้ำแก้ว” “ค่ะคุณภาค” พิมตอบรับอย่างรวดเร็ว แม้จะรู้สึกแปลกใจกับการตัดสินใจของนายใหญ่ แต่เธอก็ไม่กล้าถามอะไรอีก ภาคินเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พิมยืนงงอยู่คนเดียว… เขามุ่งหน้าไปยังบริษัทของคุณน้ำแก้ว… บริษัทที่ชื่อ “ร่มฟ้า”… บริษัทที่กำลังจะนำพาเขาไปพบกับอดีตที่เขาไม่เคยลืม… อดีตที่อาจจะกลับมาทวงคืน… หรือ… อาจจะกลับมาแก้ไข…