"หลักฐานอยู่ที่ไหนคะ" น้ำถามเสียงสั่นเครือ ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเมื่อครู่เหมือนจะพังทลายลงตรงหน้า "คุณหมายความว่ายังไงคะ" "ฉัน... ฉันต้องทิ้งมันไปหมดแล้ว น้ำ" เสียงภาคินแผ่วเบา "ตอนที่ฉันกำลังจะถูกจับ... ฉันไม่มีทางเลือกอื่น ฉันต้องเอาตัวเองให้รอดก่อน" น้ำหลับตาลง พยายามข่มความเสียใจที่ถาโถมเข้ามา ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมา ดูเหมือนจะสูญเปล่าไปกับตา "แล้ว... แล้วตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนคะ" "ฉันอยู่กับเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ที่บ้านเกิดของเขา" ภาคินเล่า "ที่นี่ปลอดภัยดี... แต่ฉันรู้สึกแย่มากที่ทำให้เธอต้องกังวล" "ไม่เป็นไรค่ะ" น้ำพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด "สิ่งสำคัญที่สุดคือคุณปลอดภัย ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนแน่คะ ฉันจะได้ส่งคนไปดูแล" "ไม่ต้องห่วงนะ น้ำ ฉันจะดูแลตัวเองได้" ภาคินตอบ "ฉันจะอยู่ที่นี่สักพัก จนกว่าทุกอย่างจะสงบลง" "แต่... แล้วเรื่องของชาญวิทย์ล่ะคะ" น้ำถามอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าไม่มีหลักฐาน เราจะเอาผิดเขาได้ยังไง" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ฉันรู้ว่าเธอผิดหวัง แต่... ฉันยังไม่ยอมแพ้แค่นั้นหรอก น้ำ" "คุณหมายความว่ายังไงคะ" น้ำถามด้วยความสงสัย "ฉัน... ฉันได้แอบคัดลอกเอกสารบางส่วนไว้ก่อนที่จะเข้าไปในบริษัทของชาญวิทย์" ภาคินสารภาพ "มันอาจจะไม่ใช่ทั้งหมด... แต่มันอาจจะเพียงพอที่จะใช้เป็นจุดเริ่มต้นได้" น้ำรู้สึกเหมือนมีประกายความหวังเล็กๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง "จริงเหรอคะ! แล้วเอกสารนั่นอยู่ที่ไหนคะ" "มันอยู่ที่ฉันนี่แหละ" ภาคินตอบ "ฉันส่งมันไปให้ทนายความคนหนึ่งที่ไว้ใจได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะ... หนีออกมา" "คุณวิทย์!" น้ำอุทานด้วยความดีใจ "คุณส่งให้คุณวิทย์!" "ใช่... ฉันเชื่อว่าเขาจะช่วยเราได้" ภาคินกล่าว "น้ำ... ฉันขอโทษที่ทำให้เธอต้องลำบาก" "ไม่เป็นไรค่ะ" น้ำพูดอย่างอบอุ่น "ขอแค่คุณปลอดภัย ฉันก็สบายใจแล้ว" บทสนทนาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจ ความเสียใจ และความหวังที่ยังคงริบหรี่ น้ำพยายามซักถามรายละเอียดเพิ่มเติมจากภาคินเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ภาคินก็เล่าเท่าที่เขาจะเล่าได้ โดยพยายามเลี่ยงส่วนที่อาจจะทำให้เธอกังวลใจมากเกินไป "คุณภาคินคะ คุณแน่ใจนะคะว่าจะไม่ให้ใครไปหา" น้ำยังคงถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันแน่ใจ น้ำ" ภาคินยืนยัน "ตอนนี้ฉันยังไม่สะดวกที่จะพบใครจริงๆ ฉันต้องการเวลาสักพักเพื่อคิดทบทวนทุกอย่าง" "ก็ได้ค่ะ" น้ำถอนหายใจ "ถ้าคุณต้องการอะไร บอกฉันได้ตลอดเวลานะคะ" "ขอบคุณนะ น้ำ" ภาคินกล่าว "เธอคือคนที่ฉันไว้ใจมากที่สุด" หลังจากวางสายจากภาคิน น้ำก็นั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สมองของเธอประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ ความรู้สึกผิดหวังที่หลักฐานสำคัญสูญหายไป ถูกแทนที่ด้วยความหวังริบหรี่ที่ภาคินยังคงมีเอกสารบางส่วนอยู่ เธอมั่นใจในตัวทนายความของบริษัท และหวังว่าเขาจะสามารถใช้ประโยชน์จากเอกสารเหล่านั้นได้ ในระหว่างนั้น ชาญวิทย์เองก็กำลังรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น เขาได้ยินข่าวลือบางอย่างเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของภาคิน และเขาก็เริ่มสงสัยว่าอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น เขาจึงได้สั่งให้คนสนิทของเขาจับตาดูภาคินอย่างใกล้ชิด แต่เมื่อเขาได้รับรายงานว่าภาคินได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับหลักฐานที่เขาพยายามจะปกปิดเอาไว้ เขาก็รู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "เป็นไปไม่ได้!" ชาญวิทย์ตะโกนเสียงดังในห้องทำงานส่วนตัวของเขา "ภาคินมันไม่มีทางหาหลักฐานอะไรเจอได้แน่!" "แต่ท่านครับ..." คนสนิทของชาญวิทย์พยายามจะอธิบาย "มีรายงานว่า... คุณภาคินได้เข้าไปในบริษัทของเราเมื่อคืนก่อน..." "อะไรนะ!" ชาญวิทย์หน้าซีดเผือด "แกบอกว่ามันเข้าไปในบริษัทฉันเหรอ! แล้วทำไมแกถึงไม่จับมันไว้!" "ขออภัยครับท่าน... เราไม่คิดว่ามันจะกล้าทำอะไรบุ่มบ่ามขนาดนั้น..." คนสนิทตอบอย่างหวาดกลัว ชาญวิทย์ทุบโต๊ะอย่างแรง "แกมันไร้ประโยชน์! ตอนนี้หลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดของฉันอาจจะตกอยู่ในมือของภาคิน หรือไม่ก็ถูกทำลายไปแล้ว! แกต้องไปตามหาหลักฐานนั่นกลับมาให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม!" "ครับท่าน! ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้!" คนสนิทรีบตอบรับ ก่อนจะรีบออกจากห้องไป ชาญวิทย์มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความไม่พอใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมภาคินถึงได้มีความสามารถในการค้นหาความจริงได้มากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เขาพยายามปกปิดมันเอาไว้มานานหลายปี "แกคิดว่าแกจะชนะฉันได้ง่ายๆ เหรอ ภาคิน" ชาญวิทย์พึมพำกับตัวเอง "แกคิดผิดแล้ว... ฉันจะไม่ยอมให้แกทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมาเด็ดขาด" ในขณะเดียวกัน น้ำก็กำลังนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของเธอ เธอกำลังค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทของชาญวิทย์ และประวัติการทำธุรกิจที่ผ่านมาของเขา เธอพยายามหาจุดอ่อน หรือช่องโหว่ที่อาจจะนำไปสู่การเปิดโปงความผิดของเขาได้ "มันต้องมีอะไรสักอย่างสิ" น้ำพึมพำกับตัวเอง "คนที่ทำเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ จะต้องทิ้งร่องรอยอะไรไว้บ้าง" เธอเลื่อนดูข้อมูลไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปสะดุดตากับข่าวประชาสัมพันธ์เก่าๆ ของบริษัทที่เผยแพร่เมื่อหลายปีก่อน ในข่าวกล่าวถึงโครงการลงทุนขนาดใหญ่ที่ชาญวิทย์ได้เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้อง แต่ดูเหมือนว่าโครงการนั้นจะประสบความล้มเหลว และมีข่าวลือว่ามีนักลงทุนจำนวนมากที่สูญเสียเงินไปกับโครงการนี้ "โครงการนี้... มันเหมือนจะเคยได้ยินชื่อมาก่อน" น้ำคิดในใจ "หรือว่า... มันจะเป็นจุดเริ่มต้นของการทุจริตของเขา" เธอเริ่มค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโครงการดังกล่าวอย่างละเอียด และยิ่งเธอค้นหา เธอก็ยิ่งพบกับความผิดปกติที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง เบื้องหน้าของโครงการที่ดูเหมือนจะถูกต้องตามกฎหมาย กลับซ่อนความลับดำมืดของการฉ้อโกงและการยักยอกเงินเอาไว้ "นี่มัน... เกินกว่าที่ฉันคิดไว้จริงๆ" น้ำรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว เธอไม่เคยคิดว่าชาญวิทย์จะสามารถทำเรื่องที่เลวร้ายได้ขนาดนี้ เธอรีบโทรศัพท์หาภาคินทันที เพื่อที่จะแจ้งข่าวที่เธอเพิ่งค้นพบ แต่เมื่อโทรไป เธอก็พบว่าโทรศัพท์ของเขายังคงปิดอยู่ ความกังวลใจเริ่มกลับมาเกาะกุมหัวใจของเธออีกครั้ง "เขาอยู่ที่ไหนนะตอนนี้" น้ำพึมพำกับตัวเอง "เขาจะปลอดภัยจริงๆ หรือเปล่า" เธอรู้ดีว่าสถานการณ์กำลังบีบคั้นมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเธอ ภาคิน และชาญวิทย์ ต่างก็กำลังอยู่ในเกมที่อันตราย และผลลัพธ์ของเกมนี้ จะเป็นการตัดสินชะตากรรมของพวกเขาไปตลอดกาล