น้ำนั่งนิ่งอยู่กับที่ จิตใจของเธอว่างเปล่า ราวกับถูกสูบฉีดเลือดออกไปทั้งหมด การที่ภาคินสูญเสียความทรงจำเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน มันเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสยิ่งกว่าการที่หลักฐานสูญหายเสียอีก "เป็นไปไม่ได้... คุณภาคินจะจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ" น้ำพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแหบพร่าราวกับคนที่ไม่เคยได้ใช้มันมานาน สมชายยืนยันเสียงเครียด "ครับคุณน้ำ ผมได้คุยกับคุณหมอแล้ว เมื่อคืนคุณภาคินมีอาการชักเกร็ง และหลังจากนั้น... เขาก็เหมือนคนละคนไปเลยครับ ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อสิ่งรอบข้างเท่าที่ควร และเมื่อผมลองถามเรื่องที่ทำงาน เรื่องคุณ... คุณน้ำ เขาก็มีท่าทีงุนงงเหมือนไม่เคยรู้จักมาก่อน" ความรู้สึกที่เย็นเยียบแล่นไปทั่วร่างของน้ำ เธอพยายามรวบรวมสติ "แล้ว... แล้วคุณหมอบอกว่ายังไงคะ มีโอกาสจะกลับมาจำได้ไหม" "คุณหมอท่านบอกว่า... มันอาจจะเกิดจากแรงกระแทกที่ศีรษะอย่างรุนแรง หรืออาจจะเป็นผลข้างเคียงจากยาบางตัวที่คุณภาคินอาจจะได้รับก่อนเกิดเหตุการณ์ แต่ก็ยังไม่สามารถระบุสาเหตุที่แน่ชัดได้ คุณหมอแนะนำให้สังเกตอาการอย่างใกล้ชิด และอาจจะต้องมีการตรวจเพิ่มเติมในเร็วๆ นี้ครับ" สมชายเว้นจังหวะ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม "แต่ที่ผมเป็นห่วงที่สุดคือ... ถ้าคุณภาคินจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เขาจะรับมือกับเรื่องธุรกิจที่กำลังจะเกิดวิกฤตแบบนี้ได้ยังไงครับ" น้ำหลับตาลง เธอพยายามนึกภาพใบหน้าของภาคินในวันวาน วันที่เขายังเป็นภาคินคนเดิม คนที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน มุ่งมั่น และรักเธอสุดหัวใจ ความทรงจำเหล่านั้นยังคงชัดเจนอยู่ในหัวของเธอ แต่สำหรับภาคินที่นอนป่วยอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลในตอนนี้ มันกลับเหมือนเป็นความว่างเปล่าที่ไม่มีที่สิ้นสุด "แล้ว... เขาอยู่ที่โรงพยาบาลไหนคะ" น้ำถามเสียงสั่น "โรงพยาบาลกรุงเทพครับคุณน้ำ ผมจะส่งที่อยู่ให้ทางข้อความนะครับ" น้ำวางสายสมชายลง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า แผนการทั้งหมดที่เธอวางไว้ การต่อสู้เพื่อความยุติธรรมเพื่อพ่อ เพื่อตัวเอง และเพื่อภาคิน กำลังจะกลายเป็นศูนย์เพียงเพราะ 'อุบัติเหตุ' ที่ไม่คาดฝันนี้ เธอรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปที่ประตูห้องนอนของเธอ มือไม้สั่นเทาขณะที่หยิบกระเป๋าถือขึ้นมา ก่อนจะรีบก้าวออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่สมชายบอก ตลอดทางที่ขับรถ น้ำก็ยังคงคิดไม่ตกกับสิ่งที่เกิดขึ้น ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ "ทำไมต้องเป็นตอนนี้" เธอตัดพ้อกับตัวเอง "ทำไมต้องเป็นภาคิน" เมื่อมาถึงโรงพยาบาล น้ำก็ตรงไปที่ประชาสัมพันธ์ทันที "ฉันต้องการจะเข้าเยี่ยมคุณภาคิน... ขอโทษนะคะพอดีฉันเป็น..." เธอลังเล จะบอกว่าเป็นอะไรดี ในเมื่อความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินมันซับซ้อนจนยากจะอธิบาย "ฉันเป็นเพื่อนสนิทของคุณภาคินค่ะ" เธอเลือกที่จะโกหก พยาบาลสาวหน้าตาใจดีให้ข้อมูลเกี่ยวกับห้องพักผู้ป่วยและแนะนำวิธีการเข้าเยี่ยม "เชิญที่ห้อง 502 ตึกกลางค่ะ แต่รบกวนคุณผู้หญิงอย่ารบกวนคุณภาคินมากเกินไปนะคะ คุณหมอให้พักผ่อนเต็มที่ค่ะ" น้ำพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยพรมสีอ่อน บรรยากาศภายในโรงพยาบาลเงียบสงบ แต่กลับเต็มไปด้วยความกังวลใจของญาติผู้ป่วยที่เดินสวนไปมา เมื่อมาถึงหน้าห้อง 502 น้ำก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือภาคินนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเขาดูผ่ายผอมลงกว่าที่เธอเคยเห็นเมื่อไม่นานมานี้ ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้กลับดูเลื่อนลอยไร้จุดหมาย มีสายระโยงระยางเชื่อมต่อกับเครื่องมือแพทย์รอบตัว มีชายวัยกลางคนนั่งอยู่ข้างเตียงของภาคิน เขาคือสมชายอย่างแน่นอน น้ำเดินเข้าไปหาอย่างเงียบๆ สมชายเงยหน้าขึ้นมามองน้ำ เขาดูตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบลุกขึ้นยืน "คุณน้ำ มาแล้วเหรอครับ" น้ำพยักหน้า พลางเดินเข้าไปใกล้เตียงภาคิน "คุณภาคิน..." เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ ภาคินหันมามองน้ำ ใบหน้าของเขาไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ราวกับไม่รู้จักเธอ ดวงตาคู่นั้นมองเธอด้วยความว่างเปล่าอย่างแท้จริง "คุณ... เป็นใครครับ" ภาคินถามเสียงแหบพร่า หัวใจของน้ำหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เธอพยายามกลั้นน้ำตา "คุณภาคิน... ฉันน้ำเอง จำฉันไม่ได้จริงๆ เหรอคะ" ภาคินขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามนึกอะไรบางอย่าง "น้ำ... ชื่อนี้... คุ้นๆ นะครับ แต่ผม... นึกไม่ออกจริงๆ ขอโทษด้วยครับ" คำพูดนั้นเหมือนดาบที่กรีดแทงใจของน้ำ เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ สมชายที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบเข้ามาพูด "คุณน้ำ อย่าเพิ่งเสียใจไปนะครับ คุณหมอบอกว่าอาการแบบนี้อาจจะค่อยๆ ดีขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป" น้ำสะบัดหน้าไปทางสมชาย "แล้วถ้ามันไม่ดีขึ้นล่ะคะ คุณสมชาย! แล้วถ้าเขาจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ ชีวิตของเขาจะเป็นยังไง! แล้วชีวิตของฉันล่ะ! ฉันจะทำยังไง!" น้ำตะโกนเสียงดังด้วยความเจ็บปวด ภาคินตกใจกับเสียงของน้ำ เขาหันไปมองเธอด้วยความงุนงง "คุณ... ไม่สบายรึเปล่าครับ" คำพูดนั้นยิ่งทำให้ความเจ็บปวดของน้ำทวีคูณขึ้นไปอีก เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ" เธอกลั้นสะอื้น "คุณสมชายคะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ" น้ำเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่สามารถอยู่ตรงนั้นได้อีกต่อไป การมองเห็นภาคินในสภาพนี้ และการที่เขาไม่จำเธอได้เลย มันเป็นสิ่งที่ทรมานเกินกว่าที่เธอจะทนรับไหว ขณะที่เดินออกมา น้ำก็รู้สึกถึงสายตาของสมชายที่มองตามมาด้วยความเป็นห่วง เธอเดินไปนั่งที่ม้านั่งในสวนของโรงพยาบาล ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างอิสระ 'ความทรงจำที่ถูกลบเลือน' ใช่แล้ว ภาคินกำลังเผชิญกับมันจริงๆ และมันก็พรากทุกอย่างไปจากเธอ รวมถึงความสัมพันธ์ที่กำลังจะก่อตัวขึ้นมาใหม่ด้วย น้ำมองไปที่ท้องฟ้าสีครึ้ม รู้สึกสิ้นหวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หรือนี่คือจุดจบของทุกสิ่งจริงๆ แล้ว