รุ่งเช้าที่แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของน้ำ บรรยากาศยังคงอึมครึมไปด้วยความกังวลใจ น้ำนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยอดนอนและริ้วรอยแห่งความเครียด ภาพของภาคินเมื่อคืนยังคงติดตา คำพูดที่ว่า “เราจะหาทางออกไปด้วยกัน” เป็นเหมือนแสงสว่างริบหรี่ในความมืดมิด แต่เธอก็ยังคงหวาดหวั่นกับแผนการของชาญวิทย์ “น้ำ… ตื่นแล้วเหรอ” เสียงของภาคินดังขึ้นเมื่อเขาเปิดประตูเข้ามา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ แต่ใบหน้ายังคงดูซีดเซียว “ทานอะไรรึยัง” “ยังค่ะ” น้ำตอบเสียงเบา “กำลังจะหาอะไรทานพอดี” ภาคินเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาจะสัมผัสใบหน้าของน้ำ แต่น้ำก็รีบเลี่ยง “น้ำ… เราต้องคุยกันเรื่องเมื่อคืน” ภาคินกล่าวอย่างจริงจัง “เรื่องเอกสาร… เรื่องชาญวิทย์…” “น้ำรู้ค่ะ” น้ำถอนหายใจ “น้ำพยายามคิดมาทั้งคืนแล้ว… แต่… แต่น้ำก็ยังไม่เห็นหนทางเลย” “เราต้องไม่ยอมจำนน… น้ำ” ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น “เราจะหาทาง… ที่จะปกป้องตัวเอง… และ… และจัดการกับชาญวิทย์” “แต่… เราจะทำได้อย่างไรคะ… เขา… เขามีอำนาจมาก… แล้ว… แล้วคุณหมอก็… ก็อยู่ข้างเขา…” น้ำเอ่ยเสียงแผ่วเบา “นั่นอาจจะเป็นจุดอ่อนของเขา” ภาคินกล่าวพลางเดินไปมาในห้อง “ถ้าหมอเป็นคนของชาญวิทย์… แสดงว่า… เขาก็อาจจะถูกชาญวิทย์ควบคุมได้เหมือนกัน… เราอาจจะใช้เรื่องนี้… เป็นประโยชน์” “หมายความว่ายังไงคะ” น้ำถามด้วยความสงสัย “ถ้าเราสามารถ… เข้าถึงตัวหมอได้… และ… และโน้มน้าวเขา… หรือ… หรือทำให้เขากลัว… ว่าถ้าเขาทำอะไรเรา… เรื่องนี้จะถูกเปิดโปง… เขาอาจจะ… ช่วยเราได้” ภาคินวิเคราะห์ “แต่น้ำ… น้ำไม่แน่ใจว่าหมอจะยอมช่วยเราจริงๆ” น้ำเอ่ยด้วยความกังวล “เขาอาจจะกลัวชาญวิทย์มากกว่า” “เราต้องลองเสี่ยงดู” ภาคินกล่าว “อย่างน้อย… มันก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่ง… ดีกว่าการยอมจำนน” “แล้ว… แล้วเรื่องเอกสารล่ะคะ… เราจะทำอย่างไรกับมัน” น้ำถาม “เอกสารนั้น… เราต้องหาทาง… ทำให้มัน… หายไป… หรือ… หรือทำให้มัน… ไม่มีค่า… ก่อนที่ชาญวิทย์จะเอาไปได้” ภาคินกล่าว “เราอาจจะต้อง… ยอมเสี่ยง… ไปเอาเอกสารนั้นมา… เก็บไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด… หรือ… หรือทำลายมันไปเลย” “แต่มันอยู่ที่ไหนคะ… น้ำ… น้ำจำไม่ได้เลยว่าน้ำเห็นมันอยู่ที่ไหน… น้ำแค่… เห็นมันอยู่กับของของคุณ… ใน… ในลิ้นชักลับ…” น้ำพยายามนึก “ลิ้นชักลับ… ใช่… ผมเคยทำลิ้นชักลับไว้… ที่โต๊ะทำงานของผม… แต่น้ำ… น้ำเคยไปรื้อค้นของของผม… ตอนที่เรา… ตอนที่เรายัง… ยังรักกันดี…” ภาคินพึมพำเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง “ลิ้นชักลับ… ที่โต๊ะทำงานของคุณ…” น้ำทวนคำ “น้ำ… น้ำจำได้แล้ว… มันอยู่ใต้… ใต้พรม… ที่พื้น… น้ำ… น้ำเคยเห็นคุณ… เปิดมันออกมา…” “ใต้พรม… งั้น… งั้นเราต้องรีบไปดู” ภาคินกล่าวอย่างเร่งรีบ “เราต้องหาเอกสารนั้นให้เจอ… ก่อนที่ชาญวิทย์จะรู้ตัว” “แต่… แล้วถ้าชาญวิทย์รู้… ว่าเรากำลังพยายาม… เอาเอกสารไป…” น้ำกังวล “เราต้องทำให้มันแนบเนียนที่สุด” ภาคินกล่าว “เราจะไปหาตอนที่ไม่มีใครเห็น… แล้ว… เราจะหาทาง… ทำให้มันปลอดภัย” “น้ำ… น้ำจะช่วยค่ะ” น้ำตัดสินใจแน่วแน่ “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… น้ำจะอยู่ข้างคุณ” ภาคินยิ้มให้กำลังใจ “ขอบคุณนะ น้ำ… ผมรู้ว่าคุณกลัว… แต่ผมเชื่อใจคุณ… และผมเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้” ทั้งสองคนใช้เวลาอีกสักพักในการวางแผน พวกเขาตัดสินใจว่าจะรอจนถึงช่วงบ่ายที่บ้านจะเงียบที่สุด ก่อนจะเข้าไปในห้องทำงานของภาคินเพื่อค้นหาเอกสารลับนั้น พวกเขารู้ดีว่ามันเป็นแผนการที่เสี่ยงอันตราย แต่ก็เป็นทางเลือกเดียวที่พวกเขามี ช่วงบ่ายแก่ๆ ภาคินและน้ำก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของภาคิน บรรยากาศภายในห้องยังคงเหมือนเดิม มีกลิ่นอายของความทรงจำและความรักที่เคยมีร่วมกัน น้ำเดินเข้าไปที่โต๊ะทำงานของภาคิน หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัว “ตรงนี้…” น้ำชี้ไปที่มุมหนึ่งของพรม “เมื่อก่อน… มันมีลิ้นชักอยู่ตรงนี้นะคะ” ภาคินก้มลงไปสำรวจ เขาค่อยๆ ดึงพรมออก เผยให้เห็นรอยต่อของแผ่นไม้ที่ดูเหมือนจะปิดปิดอะไรบางอย่างไว้ “ใช่… ตรงนี้แหละ” ภาคินพึมพำ เขาใช้ปลายนิ้วเขี่ยไปตามรอยต่อ ค่อยๆ หาทางเปิดมันออกมา เสียงกลไกเล็กๆ ดังขึ้นเมื่อลิ้นชักลับถูกเปิดออก เผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ ภายใน “น้ำ… ช่วยดูหน่อยว่ามีอะไรบ้าง” ภาคินกล่าว น้ำก้มลงมองเข้าไปในลิ้นชัก เธอเห็นกองเอกสารจำนวนหนึ่งวางซ้อนกันอยู่ เธอค่อยๆ หยิบมันออกมาอย่างระมัดระวัง เอกสารบางส่วนเป็นเรื่องเกี่ยวกับธุรกิจทั่วไป แต่ก็มีบางส่วนที่ดูน่าสงสัย “นี่ค่ะ… เอกสารที่เกี่ยวกับ… หุ้น… และ… การซื้อขาย” น้ำหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู “มีทั้งชื่อของคุณ… แล้วก็… ชื่อของบริษัท… ที่น้ำไม่เคยรู้จัก” ภาคินรับเอกสารมาดู สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ “นี่มัน… นี่มันเป็นไปได้ยังไง… ผม… ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้…” “แล้ว… แล้วอันนี้ล่ะคะ” น้ำหยิบเอกสารอีกแผ่นหนึ่งขึ้นมา “เป็น… เป็นข้อตกลง… การซื้อขาย… ที่ดูเหมือนจะ… มีการจ่ายเงิน… จำนวนมาก… แล้วก็… มีการเซ็นชื่อของคุณ…” ภาคินมองเอกสารนั้นด้วยสีหน้าอึ้งงัน “ผม… ผมไม่เคยเห็นเอกสารนี้มาก่อนเลย… น้ำ… คุณแน่ใจนะว่านี่คือของผม” “น้ำ… น้ำจำได้ค่ะ… ลายเซ็น… แล้วก็… กระดาษ… มันเหมือนกับ… เอกสารที่คุณเคยเก็บไว้… ตอนที่เรา… ยังรักกันดี…” น้ำยืนยัน “แสดงว่า… ชาญวิทย์… เขาต้องรู้เรื่องเอกสารนี้… แล้วก็… เขาคงกำลังใช้มัน… เป็นเครื่องมือ… เพื่อ… เพื่อบีบให้เรายอมทำตาม…” ภาคินพึมพำ “แล้ว… เราจะทำอย่างไรกับมันคะ” น้ำถามด้วยความกังวล “เราจะทำลายมัน… หรือ… หรือจะเก็บมันไว้” “เรายังทำลายมันไม่ได้… จนกว่าเราจะแน่ใจ… ว่าชาญวิทย์จะไม่ได้มันไป” ภาคินกล่าว “เราต้องหาที่ที่ปลอดภัยที่สุด… ที่จะเก็บมันไว้… แล้ว… เราต้องหาทาง… ติดต่อ… ผู้เชี่ยวชาญ… เพื่อตรวจสอบเอกสารนี้… ว่ามันเป็นของจริง… หรือ… เป็นของปลอม… ที่ชาญวิทย์จัดฉากขึ้นมา” “แล้ว… แล้วหมอ… เราจะทำอย่างไรกับหมอ” น้ำถาม “เราต้องหาทาง… ติดต่อหมอ… โดยที่ไม่ให้ชาญวิทย์รู้” ภาคินกล่าว “เราอาจจะต้อง… ใช้โอกาส… ตอนที่หมอมาตรวจผม… แล้ว… พยายาม… พูดคุยกับเขา… หรือ… หรือหาทาง… ส่งข้อความ… ไปให้เขา…” “น้ำ… น้ำจะลองดูค่ะ” น้ำตอบรับ “น้ำจะพยายามหาทาง… ติดต่อหมอ… แล้ว… ค่อยๆ… คุยกับเขา…” “ดีมาก” ภาคินกล่าว “เราต้องทำทุกวิถีทาง… เพื่อที่จะ… รอดพ้นจากสถานการณ์นี้ไปให้ได้” ทั้งสองคนช่วยกันรวบรวมเอกสารที่น่าสงสัยทั้งหมด พวกเขานำมันไปเก็บไว้ในกล่องเหล็กใบเล็กๆ ที่ภาคินเคยใช้เก็บของสำคัญ ก่อนจะนำกล่องนั้นไปซ่อนไว้ในที่ที่ไม่มีใครคาดคิด “เราทำสำเร็จแล้ว… อย่างน้อย… ชาญวิทย์ก็ยังไม่ได้เอกสารไป” ภาคินกล่าวด้วยความโล่งอก “แต่น้ำ… น้ำก็ยังเป็นห่วงค่ะ” น้ำเอ่ย “เราไม่รู้ว่า… ชาญวิทย์จะรู้ตัวเมื่อไหร่… แล้ว… แล้วถ้าเขารู้… เขาจะทำอย่างไรกับเรา…” “เราต้องเตรียมพร้อม… รับมือกับทุกอย่าง” ภาคินจับมือของน้ำแน่น “ผมจะอยู่ข้างคุณ… น้ำ… เราจะไม่ยอมแพ้” น้ำมองภาคินด้วยความหวังที่เพิ่มขึ้น เธอเชื่อในตัวเขา และเชื่อว่าพวกเขาจะสามารถผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ แม้ว่าหนทางข้างหน้าจะยังคงเต็มไปด้วยความมืดมนและความไม่แน่นอน