รถยนต์หรูสีดำสนิทแล่นฉิวไปตามถนน ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน ภาคินนั่งนิ่งอยู่เบาะหลัง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างไม่กระพริบ เขากำลังคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ การที่ได้ยินชื่อ “น้ำแก้ว ภัทรวรพงศ์” อีกครั้งหลังจากที่เธอหายไปจากชีวิตเขาไปนานนับสิบปี มันทำให้หัวใจของเขาสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “คุณน้ำแก้ว… เขาเคยรู้จักกันมาก่อนน่ะ” เขาโกหกพิมไปแบบนั้น แต่ในความเป็นจริงแล้ว น้ำคือผู้หญิงคนเดียวที่เขาเคยรักหมดหัวใจ และเป็นคนที่เขาเลือกจะเดินจากมาอย่างโหดร้ายเมื่อสิบปีก่อน ความทรงจำในวันนั้นยังคงแจ่มชัด ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง “ภาค… ทำไมคะ” เสียงสั่นเครือของน้ำยังคงก้องอยู่ในหู “ทำไมคุณถึงจะทิ้งน้ำไป” “พี่ต้องไป น้ำ… พี่มีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จ พี่จะกลับมา… พี่สัญญา” “แล้ว… แล้วเราล่ะคะ” ดวงตาของน้ำคลอไปด้วยน้ำตา “น้ำ… อย่าทำให้มันยากได้ไหม… พี่ไป… แล้วพี่จะกลับมา… สัญญา” เขาจำได้ทุกคำพูด ทุกแววตา ทุกหยดน้ำตาของเธอ เขาคือคนที่ทำลายทุกอย่าง เขาคือคนที่เดินจากมา ทิ้งความรักอันบริสุทธิ์ไว้เบื้องหลัง เพื่อแลกกับความทะเยอทะยานทางธุรกิจ เขาประสบความสำเร็จอย่างงดงาม แต่กลับสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไป “บริษัทร่มฟ้า…” ภาคินพึมพำกับตัวเอง ชื่อบริษัทนี้… ดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างกับเขา… ร่มฟ้า… เคยเป็นชื่อเล่นที่เขาตั้งให้กับน้ำ… ตอนที่พวกเขายังเป็นเด็ก… ตอนที่เขายังไม่รู้จักความทะเยอทะยาน… ตอนที่ความรักของพวกเขายังคงบริสุทธิ์… รถยนต์ชะลอความเร็วลงเมื่อใกล้ถึงจุดหมาย ภาคินมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นอาคารสำนักงานสูงตระหง่านตั้งเด่นเป็นสง่า มีป้ายชื่อบริษัท “ร่มฟ้า” ติดตั้งอยู่ด้านหน้า อาคารแห่งนี้ดูทันสมัยและหรูหรา สะท้อนถึงความสำเร็จของผู้เป็นเจ้าของ “ถึงแล้วครับคุณภาค” คนขับรถเอ่ยขึ้น ภาคินพยักหน้ารับ เขาเปิดประตูรถลงมายืนอยู่ที่หน้าอาคารสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน ภายในอาคารตกแต่งอย่างหรูหรา ทันสมัย บรรยากาศดูสงบและเป็นมืออาชีพ พนักงานทุกคนที่เดินสวนไปมาต่างโค้งคำนับเขาด้วยความเคารพ ภาคินเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ “สวัสดีครับ” เขาเอ่ยกับพนักงานสาวที่นั่งอยู่ “ผมมาขอพบคุณน้ำแก้ว ภัทรพงศ์ ครับ” พนักงานสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยรอยยิ้ม “ขออภัยค่ะ คุณน้ำแก้ว ไม่สะดวกให้ใครเข้าพบในตอนนี้ค่ะ” “แต่ผม… ผมมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับเธอ” ภาคินยืนยัน “คุณ… เป็นใครคะ” พนักงานสาวถามด้วยความสงสัย “ผม… ภาคินครับ” เขาตอบ เมื่อได้ยินชื่อ “ภาคิน” พนักงานสาวตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอรีบก้มหน้าก้มตาต่อโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะ “สักครู่นะคะ” เธอพูด “ดิฉันจะแจ้งให้คุณน้ำแก้วทราบค่ะ” ภาคินยืนรออย่างใจเย็น แม้จะรู้สึกหงุดหงิดกับการต้องรอคอย แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นที่จะได้พบเธออีกครั้ง หลังจากที่หายหน้าหายตาไปนานขนาดนี้ เธอคงเปลี่ยนไปมาก… เขาคาดเดาในใจ เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน พนักงานสาวก็เดินกลับมา “คุณน้ำแก้ว ยินดีให้คุณภาคินเข้าพบค่ะ เชิญตามดิฉันมาค่ะ” ภาคินเดินตามพนักงานสาวไปตามโถงทางเดินที่ทอดยาว จนมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานห้องหนึ่ง ป้ายชื่อ “น้ำแก้ว ภัทรพงศ์” สลักอยู่บนแผ่นทองเหลืองเงาวับ “เชิญค่ะ” พนักงานสาวเปิดประตูออก ภาคินก้าวเข้าไปในห้องทำงานที่โอ่อ่ากว้างขวาง ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้ม แฝงไว้ด้วยความหรูหราและอบอุ่น แสงแดดยามเย็นส่องลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามา ทำให้ภายในห้องดูสว่างไสว และที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่… เขาก็เห็นเธอ… น้ำ… ผู้หญิงที่เขาตามหามาตลอดสิบปี… เธอเปลี่ยนไป… มาก… ผมสีดำยาวที่เคยสั้นประบ่า บัดนี้ยาวสลวยลงมาถึงกลางหลัง ดวงตาคู่สวยยังคงคมกล้า แต่แฝงไว้ด้วยความเข้มแข็งและความเฉลียวฉลาดที่มากขึ้น ผิวพรรณยังคงผ่องใส ใบหน้ายังคงรูปทรงเดิมที่เขาจำได้ไม่มีผิด สวมชุดสูทสีดำที่ดูทะมัดทะแมง และทรงพลัง น้ำเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เมื่อรู้สึกถึงการปรากฏตัวของเขา สายตาของทั้งสองประสานกัน… เป็นเวลาหลายวินาทีที่เงียบงัน… มีเพียงเสียงนาฬิกาที่เดินติ๊กต่อก… “ภาคิน…” น้ำเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก เสียงของเธอ… ยังคงหวานใส… แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน “น้ำ…” ภาคินเอ่ยตอบ ชื่อของเธอ… หลุดออกจากปากเขาอย่างง่ายดาย… ราวกับว่าสิบปีที่ผ่านมา… ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง… “มาทำอะไรที่นี่” น้ำถามเสียงเรียบ สายตาของเธอมองสำรวจเขาอย่างเย็นชา ราวกับเขาก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่ง “ฉัน… มาเรื่องโครงการคอนโดมิเนียมริมทะเล” ภาคินพยายามควบคุมเสียงของตัวเองให้เป็นปกติ “ฉันได้ยินมาว่า… บริษัทของคุณเป็นผู้รับเหมาหลัก… และตอนนี้มีปัญหา… ผู้รับเหมาถอนตัว” น้ำยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยัน “ใช่… ฉันคือเจ้าของบริษัทร่มฟ้า” เธอยืนยัน “และใช่… เรามีปัญหากับโครงการของคุณ” “ทำไม… ถึงถอนตัว” ภาคินถามตรงๆ “คุณรู้ไหม… ว่ามันทำให้โครงการล่าช้าแค่ไหน” “ฉันรู้” น้ำตอบ “แต่… คุณภาคิน… คุณน่าจะเป็นคนที่รู้ดีที่สุด… ว่าทำไมฉันถึงต้องถอนตัว” น้ำเดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมา เธอยืนประจันหน้ากับภาคิน ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่ถึงหนึ่งเมตร ภาคินสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่เธอใช้… กลิ่นเดิม… กลิ่นที่เขาจำได้เสมอ “คุณ… ยังจำได้อีกเหรอ” ภาคินถามอย่างไม่เชื่อสายตา “ทำไมฉันจะไม่จำ” น้ำตอบเสียงเย็น “คุณคือคนที่ทำให้ฉันต้องมาอยู่ที่นี่… ทำไมฉันจะไม่จำ” “น้ำ… ฉัน…” ภาคินพยายามจะอธิบาย “ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น” น้ำตัดบท “ฉันไม่ต้องการฟัง” เธอมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “คุณภาคิน… ตอนที่คุณเลือกจะเดินจากไป… คุณทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง… ทิ้งแม้กระทั่งหัวใจของฉัน… คุณคิดว่า… ฉันจะยอมให้คุณมาทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างขึ้นมาอีกครั้งเหรอ” “ฉันไม่ได้จะมาทำลายอะไรทั้งนั้น” ภาคินยืนยัน “ฉันแค่อยากจะแก้ไขปัญหา… และอยากรู้ว่า… ทำไมคุณถึงตัดสินใจแบบนี้” “ปัญหา… ของคุณ… มันก็คือปัญหา… ของฉัน… เช่นกัน” น้ำพูด “คุณเป็นคนทำให้ฉันต้องเริ่มต้นใหม่… สร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่… จากศูนย์… คุณคิดว่า… มันง่ายนักเหรอ” “ฉันรู้… ว่าฉันผิด… ฉันขอโทษ” ภาคินเอ่ยเสียงเบา น้ำหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อย “ขอโทษ… สิบปีที่แล้ว… คุณก็เคยพูดแบบนี้” “แต่ครั้งนี้… มันไม่เหมือนเดิม” ภาคินพยายามจะเข้าหาเธอ “สำหรับฉัน… มันเหมือนเดิม… ภาคิน” น้ำถอยหลังไปหนึ่งก้าว “คุณมาที่นี่… คุณอยากจะเคลียร์ปัญหา… คุณอยากจะให้ฉันกลับไปทำโครงการของคุณต่อ… ใช่ไหม” “ใช่… ถ้าคุณ…” “ไม่ได้” น้ำตัดบท “ฉันจะไม่กลับไปทำโครงการของคุณอีก… ฉันจะหาผู้รับเหมาคนใหม่… แต่… คุณต้องรับผิดชอบ… กับความล่าช้าที่เกิดขึ้น… ทั้งหมด” “แต่น้ำ… มันเป็นไปไม่ได้…” ภาคินเริ่มจะอธิบาย “ทำไม… จะเป็นไปไม่ได้” น้ำจ้องหน้าเขา “คุณภาคิน… คุณเป็นคนที่สร้างปัญหา… คุณก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ… ฉัน… สร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่… โดยไม่มีคุณ… และฉัน… ก็จะหาทางแก้ไขปัญหานี้… โดยไม่ต้องพึ่งพาคุณ… เช่นกัน” ภาคินมองน้ำด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขารู้ว่าเธอพูดถูก เธอเข้มแข็งขึ้นมาก… เธอไม่ได้เป็นน้ำคนเดิมที่เขาเคยทอดทิ้งไปอีกแล้ว… เธอเป็นผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จ… เป็นนักธุรกิจหญิงที่แกร่งกล้า… “แต่… บริษัทของคุณ… เป็นผู้รับเหมาหลัก…” ภาคินพยายามจะเจรจา “ถ้าคุณถอนตัว… มันจะส่งผลกระทบ… ต่อคุณเองด้วย…” “ฉันรู้” น้ำตอบ “แต่… ฉันยอมรับความเสี่ยงนั้นได้… มากกว่าที่จะต้องทำงานกับคุณ… อีกครั้ง” คำพูดของน้ำทำเอาภาคินแทบพูดไม่ออก เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะแข็งกร้าวขนาดนี้… แต่ในขณะเดียวกัน… เขาก็รู้สึกชื่นชมในความเข้มแข็งของเธอ… “เอาอย่างนี้” ภาคินตัดสินใจ “เรามาคุยกัน… หาทางออกร่วมกัน… อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรตอนนี้เลย…” น้ำมองภาคินนิ่ง… ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความลังเล…