หลายวันผ่านไป ชีวิตของน้ำเริ่มกลับเข้าสู่ภาวะปกติมากขึ้น เธอทุ่มเทให้กับงานที่บริษัทมากขึ้น พยายามที่จะลืมเรื่องราวที่ผ่านมา และเดินหน้าต่อไป แต่ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน ความคิดถึงภาคินก็ยังคงแวบเข้ามาในหัวเป็นครั้งคราว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอเห็นสิ่งของบางอย่าง หรือได้ยินเพลงบางเพลงที่เคยมีความหมายกับเธอ ภาคินเองก็ไม่ได้หายไปไหน เขายังคงติดต่อกับน้ำอยู่เรื่อยๆ แต่ก็ไม่บ่อยจนเกินไป เขาใช้โอกาสที่ได้รับอย่างคุ้มค่า พยายามแสดงให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง "สวัสดีครับน้ำ" เสียงภาคินดังขึ้นจากปลายสายโทรศัพท์ "วันนี้คุณน้ำเป็นอย่างไรบ้างครับ" "สวัสดีค่ะ ภาคิน" น้ำตอบด้วยน้ำเสียงที่เริ่มคุ้นเคย "ฉันสบายดีค่ะ แล้วคุณล่ะคะ" "ผมก็สบายดีครับ" ภาคินกล่าว "ผมกำลังจะไปหาคุณชาญวิทย์ที่บริษัท มีเรื่องต้องคุยกันนิดหน่อย" "อ๋อค่ะ" น้ำตอบ "ระวังตัวด้วยนะคะ" "ครับ" ภาคินกล่าว "แล้วคุณน้ำล่ะครับ วันนี้มีอะไรพิเศษไหม" "ก็...ไม่มีอะไรเป็นพิเศษค่ะ" น้ำตอบ "แค่งานยุ่งเหมือนเดิม" "ผมคิดถึงคุณน้ำนะครับ" ภาคินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา น้ำเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับ "ฉัน...ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกันค่ะ" เมื่อวางสายจากภาคิน น้ำก็ถอนหายใจยาว เธอรู้สึกสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง การที่ภาคินแสดงความรู้สึกออกมาอย่างสม่ำเสมอ ทำให้หัวใจของเธอเริ่มอ่อนไหว ในวันเดียวกัน ชาญวิทย์ก็ได้รับโทรศัพท์จากภาคิน ภาคินแจ้งว่าจะขอเข้ามาพบที่บริษัท เพื่อพูดคุยเรื่องบางอย่าง "สวัสดีครับคุณภาคิน" ชาญวิทย์ทักทายเมื่อภาคินเดินเข้ามาในห้องทำงาน "มีอะไรหรือครับ" "ผมมีเรื่องอยากจะขอคำปรึกษาจากคุณชาญวิทย์ครับ" ภาคินกล่าว "เชิญนั่งครับ" ชาญวิทย์ผายมือเชิญ ภาคินนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "ผม...ผมอยากจะขอโอกาสจากน้ำอีกครั้งครับ" ชาญวิทย์มองภาคินอย่างพิจารณา "คุณน้ำบอกผมแล้วครับ" "คุณชาญวิทย์คิดว่าผมมีโอกาสไหมครับ" ภาคินถาม "ผมไม่สามารถตอบแทนคุณน้ำได้ครับ" ชาญวิทย์กล่าว "แต่ผมเห็นว่าคุณน้ำก็ยังคงมีความรู้สึกดีๆ ให้คุณภาคินอยู่บ้าง" "จริงๆ หรือครับ" ภาคินถามด้วยความหวัง "ครับ" ชาญวิทย์พยักหน้า "แต่คุณน้ำก็ยังคงกังวลเรื่องความเชื่อใจอยู่" "ผมเข้าใจครับ" ภาคินกล่าว "ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง" "ผมหวังว่าคุณภาคินจะทำได้อย่างที่พูดนะครับ" ชาญวิทย์กล่าว "เพราะคุณน้ำเป็นคนดี และเธอสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด" "ผมทราบดีครับ" ภาคินกล่าว "ผมจะไม่ทำให้คุณชาญวิทย์ผิดหวัง" ทั้งสองคนพูดคุยกันอีกสักพัก เรื่องต่างๆ ที่เกี่ยวกับบริษัท และเรื่องของน้ำ ภาคินพยายามสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจกับชาญวิทย์ ในขณะเดียวกัน น้ำก็กำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานของเธอ เธอเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้ากับการตัดสินใจเรื่องราวต่างๆ ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็มีข้อความเข้ามา เป็นข้อความจากภาคิน "น้ำ... วันนี้ผมเจอคุณชาญวิทย์มา เขาบอกว่าคุณยังมีความรู้สึกดีๆ ให้ผมอยู่ ผมดีใจมากเลยนะ" น้ำอ่านข้อความแล้วยิ้มออกมาบางๆ เธอรู้ว่าภาคินกำลังพยายามอย่างเต็มที่ "ฉัน...ฉันก็ดีใจที่คุณภาคินกำลังพยายามค่ะ" น้ำพิมพ์ตอบกลับไป "ผมจะพยายามต่อไปนะ" ภาคินตอบกลับมา "เพื่อคุณน้ำ" น้ำวางโทรศัพท์ลง เธอรู้สึกมีความหวังมากขึ้น แต่ก็ยังคงมีความระแวงอยู่ลึกๆ เธอรู้ว่าการจะกลับไปคืนดีกับภาคิน มันไม่ง่าย และเธอต้องมั่นใจจริงๆ ว่าเขาได้เปลี่ยนแปลงไปแล้วจริงๆ เย็นวันนั้น ขณะที่น้ำกำลังจะเดินทางกลับบ้าน เธอก็พบว่าชาญวิทย์ยังคงรอเธออยู่ที่หน้าบริษัท "คุณชาญวิทย์คะ ยังไม่กลับอีกหรือคะ" น้ำทักทาย "รอคุณน้ำอยู่ครับ" ชาญวิทย์กล่าว "อยากจะคุยกับคุณน้ำเรื่องแผนการตลาดใหม่" "อ๋อค่ะ" น้ำตอบ "งั้นเราไปคุยกันที่รถนะคะ" ทั้งสองคนเดินไปยังรถของชาญวิทย์ เมื่อขึ้นไปนั่งแล้ว ชาญวิทย์ก็เริ่มอธิบายแผนการตลาด "ผมคิดว่าเราควรจะเน้นการสร้างภาพลักษณ์ใหม่ให้กับบริษัทนะครับ" ชาญวิทย์กล่าว "หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้น เราต้องแสดงให้เห็นว่าเราพร้อมที่จะก้าวต่อไป" "เห็นด้วยค่ะ" น้ำพยักหน้า "เราควรจะสื่อสารกับลูกค้าอย่างจริงใจ" "ใช่ครับ" ชาญวิทย์กล่าว "และผมคิดว่าเราควรจะเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ในช่วงเวลาที่เหมาะสม" "ผลิตภัณฑ์ใหม่..." น้ำทวนคำ "น่าสนใจค่ะ" ทั้งสองคนคุยกันเรื่องงานอย่างออกรส จนกระทั่งใกล้ถึงบ้านของน้ำ "ขอบคุณนะคะคุณชาญวิทย์ สำหรับวันนี้" น้ำกล่าวเมื่อรถจอดสนิท "ไม่เป็นไรครับ" ชาญวิทย์ยิ้ม "ผมยินดีเสมอ" "แล้ว...คุณชาญวิทย์คิดว่า ฉันควรจะทำอย่างไรกับภาคินดีคะ" น้ำถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความลังเล ชาญวิทย์มองน้ำด้วยแววตาที่อ่อนโยน "ผมว่าคุณน้ำควรจะทำตามหัวใจตัวเองครับ" "แต่หัวใจฉันมันสับสนเหลือเกิน" น้ำกล่าว "ไม่เป็นไรครับ" ชาญวิทย์กล่าว "ให้เวลาตัวเองได้ทบทวน" "แล้วถ้า...ถ้าฉันตัดสินใจที่จะให้โอกาสเขา" น้ำถาม ชาญวิทย์นิ่งไปครู่หนึ่ง "ผมจะสนับสนุนการตัดสินใจของคุณน้ำเสมอครับ" น้ำมองชาญวิทย์ เธอรู้สึกขอบคุณในความเข้าใจและกำลังใจที่เขาให้กับเธอ "ขอบคุณนะคะคุณชาญวิทย์" น้ำกล่าว "ฉันจะพยายามนะคะ" "ผมเชื่อมั่นในตัวคุณน้ำครับ" ชาญวิทย์ยิ้ม น้ำลงจากรถ เดินเข้าไปในบ้านด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะส่งผลต่ออนาคตของเธอ และเธอหวังว่าเธอจะตัดสินใจได้อย่างถูกต้อง