สายลมยามบ่ายพัดโชยมาเบาๆ นำพาความสดชื่นมาสู่สวนหลังบ้านของภาคิน เสียงน้ำตกจำลองไหลเอื่อยๆ เป็นเสียงประกอบอันผ่อนคลายที่ทำให้บรรยากาศดูสงบลง น้ำนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายตัวโปรด กอดอกมองไปที่พื้นหญ้าเขียวขจี ดวงตาของเธอทอประกายครุ่นคิด การสนทนากับภาคินเมื่อวานนี้ยังคงก้องอยู่ในหัว คำพูดของเขาที่บอกว่าเขาจะรอเธอ คำมั่นสัญญาที่ดูเหมือนจะหนักแน่นแต่ก็แฝงไว้ด้วยความไม่แน่นอน มันทำให้เธอต้องกลับมาทบทวนทุกสิ่งอีกครั้ง "คิดอะไรอยู่ครับ" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้น้ำสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองภาคินที่เดินเข้ามาพร้อมถาดใบชาสมุนไพร เขาเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ วางถาดลงบนโต๊ะเตี้ยๆ แล้วรินชาใส่แก้วสองใบ ส่งแก้วหนึ่งให้เธอ "ขอบคุณค่ะ" น้ำรับแก้วชามาอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นจากไอร้อนของชาแผ่ซ่านเข้ามาสัมผัสปลายนิ้ว "เปล่าค่ะ แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย" ภาคินยิ้มบางๆ เขามองดวงหน้าของน้ำอย่างพินิจพิเคราะห์ "ดูไม่ค่อยสบายใจเลยนะครับ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า เล่าให้ผมฟังได้เสมอ" น้ำยกแก้วชาขึ้นจิบ สัมผัสรสขมนิดๆ หวานหน่อยๆ ในลำคอ "ก็...เรื่องของเรานั่นแหละค่ะ" เธอกล่าวอย่างอ้อมแอ้ม "หลังจากที่เราคุยกันเมื่อวาน ฉันก็คิดเยอะเลย ภาคินคะ การตัดสินใจครั้งนี้มันสำคัญมากกับชีวิตของฉัน และมันก็สำคัญกับคุณด้วย" "ผมรู้ครับ" ภาคินวางมือบนมือของน้ำที่วางอยู่บนที่พักแขนของเก้าอี้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านเข้ามา "ผมอยากให้คุณรู้ว่า ไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหน ผมจะเคารพการตัดสินใจของคุณเสมอ แต่ผมก็หวังว่า...คุณจะเลือกผม" น้ำเงยหน้ามองเขา นัยน์ตาของเธอประสานกับนัยน์ตาของเขา น้ำเสียงของเขาจริงจัง จนเธอสัมผัสได้ถึงความตั้งใจที่แท้จริง "แต่ถ้าการเลือกคุณหมายถึงการต้องกลับไปเจอเรื่องราวเดิมๆ ปัญหาเดิมๆ ที่เคยทำให้เราเจ็บปวด คุณคิดว่ามันจะดีจริงๆ หรือคะ" "เรื่องราวเดิมๆ ไม่ได้หมายถึงผลลัพธ์เดิมๆ เสมอไปนะครับ น้ำ" ภาคินบีบมือเธอเบาๆ "เราต่างก็เติบโตขึ้น ผ่านประสบการณ์มามากขึ้น เราเรียนรู้จากความผิดพลาดที่ผ่านมา ถ้าเรายังรักกันอยู่จริง ทำไมเราถึงไม่ลองพยายามอีกครั้งล่ะครับ" "ความรักอย่างเดียวไม่พอหรอกค่ะภาคิน" น้ำถอนหายใจเบาๆ "มันต้องมีความเข้าใจ ความไว้วางใจ และที่สำคัญคือความเข้มแข็งที่จะประคับประคองความสัมพันธ์ให้ผ่านพ้นอุปสรรคไปให้ได้ สิ่งเหล่านี้มันเคยขาดหายไปจากเราใช่ไหมคะ" "ใช่ครับ" ภาคินยอมรับ "ผมเองก็ยอมรับผิดในส่วนของผม ผมมันเคยเด็กเกินไป ไม่เข้าใจความรู้สึกของคุณ ไม่รู้ว่าอะไรสำคัญที่สุดในชีวิต จนกระทั่งคุณจากไป ผมถึงได้รู้ว่าผมพลาดอะไรไป ผมสูญเสียคุณไปจริงๆ" น้ำเม้มปากแน่น ภาพวันเก่าๆ วิ่งวนเข้ามาในหัว ความทรงจำดีๆ ปะปนกับความเสียใจและความผิดหวัง "แต่ภาคินคะ การกลับไปแก้ตัวมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ฉันต้องใช้เวลาในการเยียวยาตัวเองพอสมควร และฉันก็ยังมีความไม่มั่นคงในใจอยู่ลึกๆ" "ผมเข้าใจครับ" ภาคินกล่าว "ผมไม่ได้คาดหวังให้คุณลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้น หรือให้อภัยผมในทันที ผมแค่อยากให้โอกาส เราให้โอกาสตัวเองอีกครั้ง" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "น้ำครับ ผมอยากถามคุณตรงๆ ตอนนี้คุณยังรู้สึกกับผมอยู่ไหม" คำถามนั้นทำให้น้ำชะงักไปชั่วขณะ เธอหลับตาลงช้าๆ พยายามรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดที่มีอยู่ ความสับสนที่เคยมีเริ่มจางหายไป เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "ฉัน...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" เธอตอบตามตรง "มันมีความรู้สึกหลายอย่างปะปนกันไปหมด ทั้งความผูกพัน ความเสียดาย และบางทีอาจจะเป็นความหวังเล็กๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่" "นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับผมครับ" ภาคินยิ้ม เขาค่อยๆ เลื่อนมือที่จับมือของน้ำอยู่ มาประคองใบหน้าของเธอไว้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความปรารถนา "ผมจะรอครับ รอจนกว่าคุณจะแน่ใจ รอจนกว่าคุณจะพร้อม ผมจะไม่เร่งรัดคุณ ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมยังอยู่ที่นี่เสมอ" น้ำมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความจริงใจที่ฉายชัดออกมา มันไม่ใช่การบีบบังคับหรือการเรียกร้อง แต่เป็นการรอคอยด้วยความหวังที่แท้จริง "แล้วเรื่องของคุณภาคินล่ะคะ" น้ำถาม "คุณจะทำอย่างไรกับชีวิตของคุณ คุณจะรอฉันไปตลอดได้จริงๆ หรือ" "ชีวิตผมก็คือคุณ น้ำ" ภาคินตอบอย่างหนักแน่น "ตั้งแต่คุณจากไป ชีวิตผมก็เหมือนขาดอะไรไปชิ้นหนึ่ง ผมพยายามเดินหน้าต่อไป แต่ก็ไม่เคยลืมคุณได้เลย การที่คุณกลับมา มันเหมือนแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในชีวิตที่มืดมิดของผมอีกครั้ง ผมจะปล่อยโอกาสนี้ไปได้อย่างไร" น้ำยิ้มออกมาบางๆ ความรู้สึกอึดอัดในใจค่อยๆ บรรเทาลง "ฉันดีใจที่คุณยังรู้สึกแบบนั้นค่ะ" "ผมไม่ได้แค่รู้สึกครับ" ภาคินกล่าว "ผมรักคุณ น้ำ รักคุณมาตลอด และผมจะรักคุณต่อไป" เขาค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้ จนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินกัน "ผมอยากขอโอกาสอีกครั้งนะ น้ำ โอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่กับคุณ โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง โอกาสที่จะทำให้คุณมีความสุขอีกครั้ง" น้ำหลับตาลง สูดลมหายใจลึกๆ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่วันนี้ เธอรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมากพอที่จะเผชิญหน้ากับมัน "ถ้า...ถ้าฉันให้โอกาสคุณจริงๆ คุณจะทำทุกอย่างเพื่อรักษามันไว้ไหมคะ" "ทุกอย่างครับ" ภาคินตอบรับทันที "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก ผมสัญญา" บทสนทนาของทั้งคู่จบลงด้วยความหวังที่ก่อตัวขึ้นใหม่ สายลมยังคงพัดโชยมา แต่ในใจของน้ำ กลับมีความรู้สึกที่สงบและมั่นคงกว่าที่เคยเป็นมา เธอไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในวินาทีนี้ เธอตัดสินใจแล้ว ว่าจะลองก้าวเดินไปอีกครั้งหนึ่ง