"ผม… ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร" ธีรเดชพยายามแก้ต่าง เสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือด กวินท์ก้าวเข้าไปใกล้ ยื่นโทรศัพท์มือถือให้ธีรเดชดู "นี่ไง หลักฐาน" เขาเน้นเสียง "ภาพวงจรปิดที่คุณบันทึกไว้ตอนกำลังแอบอัดเสียงคุณอาภาส แล้วก็ไฟล์เสียงที่คุณตัดต่อบิดเบือนความจริง" ธีรเดชเบิกตากว้าง จ้องมองภาพและได้ยินเสียงจากโทรศัพท์มือถือของกวินท์อย่างไม่อยากเชื่อ สายตาเหลือบมองไปทางเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนคุมเชิงอยู่ ใบหน้าฉายแววสิ้นหวัง "ผม… ผมไม่ได้ทำ" เขาพึมพำ แต่ไม่มีน้ำหนักพอที่จะหักล้างหลักฐาน "คุณทำ" กวินท์กล่าวเสียงเรียบ "และคุณทำไปเพราะอะไร" ธีรเดชเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจลึก "ผม… ผมแค้นคุณอาภาส" เขาเอ่ยเสียงแผ่ว "เขาเคยหักหลังธุรกิจของพ่อผม ทำให้ครอบครัวผมล้มละลาย ผมเสียพ่อไปเพราะความเครียดจากการเงินที่เขาเป็นต้นเหตุ ผมแค้นเขามาตลอด" "แล้วคุณคิดว่าการทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้จะทำให้คุณได้สิ่งที่ต้องการจริงๆ เหรอ" กวินท์ถาม "มันจะทำให้พ่อคุณกลับมาได้งั้นเหรอ" "ผม… ผมแค่ต้องการเห็นเขาได้รับผลกรรม" ธีรเดชตอบ "ผมอยากให้เขารู้ว่าการทำลายชีวิตคนอื่นมันเป็นยังไง" เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนฟังอยู่ตลอดการสนทนา เดินเข้ามาหาธีรเดช "คุณธีรเดชครับ คุณถูกจับกุมในข้อหาปลอมแปลงหลักฐาน กุเรื่องใส่ร้ายผู้อื่น และข้อหาอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง" ธีรเดชทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง เขาหลับตาลง ราวกับยอมรับชะตากรรม ภาวินีที่ยืนอยู่ห่างๆ มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโล่งใจที่เรื่องของคุณพ่อจะคลี่คลาย ทั้งสงสารธีรเดชที่ต้องแบกรับความแค้นจนนำพาตัวเองไปสู่จุดจบ แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอมองกวินท์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น แววตาของเขามีทั้งความเด็ดเดี่ยว ความมุ่งมั่น และ… ความเหนื่อยล้า "คุณกวินท์คะ" ภาวินีเดินเข้าไปหา "ขอบคุณค่ะ" กวินท์หันมามองเธอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ" "คุณทำมากกว่านั้นอีกนะคะ" ภาวินีพูด "คุณช่วยครอบครัวฉันไว้" "แล้วเธอล่ะ" กวินท์ถาม "เธอ… โกรธฉันไหม" ภาวินีสบตาเขา "ฉัน… ฉันเคยโกรธค่ะ" เธอยอมรับตรงๆ "แต่ตอนนี้… ฉันเข้าใจแล้ว" "เข้าใจอะไร" กวินท์เลิกคิ้ว "เข้าใจว่าทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้" ภาวินีอธิบาย "คุณไม่ได้แค่แก้แค้นคุณอาภาส แต่คุณกำลังปกป้องฉัน ปกป้องครอบครัวเรา" กวินท์มองเธออย่างพิจารณา "เธอแน่ใจเหรอว่าเข้าใจ" "ฉันแน่ใจค่ะ" ภาวินีตอบ "และฉันก็… ขอบคุณที่เชื่อใจฉัน" "ฉันเชื่อใจเธอเสมอ ภาวินี" กวินท์พูด พร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือเธอเบาๆ สัมผัสนั้นทำให้หัวใจของภาวินีเต้นแรง ขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังพาธีรเดชออกไป คุณอาภาสก็เดินเข้ามาหาภาวินีและกวินท์ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ภาวินี… กวินท์" คุณอาภาสเอ่ยเสียงสั่น "พ่อ… พ่อขอโทษ" ภาวินีรีบเข้าไปประคองพ่อ "ไม่เป็นไรค่ะพ่อ" เธอกล่าว "ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นแล้ว" คุณอาภาสหันไปมองกวินท์ "กวินท์… ขอบใจมากนะ ที่ช่วยพ่อไว้" "ผมทำเพื่อภาวินีครับ" กวินท์ตอบ "และผมก็… ไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน" แต่คุณอาภาสกลับส่ายหน้า "ไม่… ไม่ใช่แบบนั้น" เขาว่า "พ่อรู้ว่าเธอทำอะไรเพื่อครอบครัวเรา พ่อจะไม่มีวันลืมบุญคุณเธอ" บรรยากาศรอบตัวเริ่มผ่อนคลายลงหลังจากการคลี่คลายคดี ความตึงเครียดที่เคยปกคลุมคฤหาสน์เริ่มจางหายไป แต่ในความสงบที่กลับคืนมานั้น ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นระหว่างกวินท์กับภาวินียิ่งชัดเจนมากขึ้น "คุณกวินท์คะ" ภาวินีเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสองกลับมาถึงคฤหาสน์ "ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ" "เรื่องอะไร" กวินท์ถาม ขณะที่ทั้งสองนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น "เรื่อง… เรื่องของเราค่ะ" ภาวินีพูดเสียงเบา "หลังจากนี้… เราจะทำยังไงกันต่อไป" กวินท์มองเธอ "เธอก็รู้ว่าแผนของเรากำลังจะจบลง" "ค่ะ" ภาวินีตอบ "แล้ว… ความรู้สึกที่เรามีให้กันล่ะคะ" กวินท์เงียบไป ใบหน้าของเขาฉายแววขัดแย้ง "ภาวินี… ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ" "คุณไม่แน่ใจในอะไรคะ" ภาวินีถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของฉันคืออะไรกันแน่" กวินท์ตอบ "มันคือความสงสาร ความผูกพัน หรือ… ความรัก" คำว่า 'ความรัก' ทำให้ภาวินีใจเต้นแรง "แล้ว… คุณอยากให้มันเป็นอะไรคะ" กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ฉัน… ฉันก็อยากให้มันเป็นความรักเหมือนกัน" เขาตอบ "แต่… ฉันกลัว" "กลัวอะไรคะ" "กลัวว่าเธอจะรับมันไม่ได้" กวินท์สารภาพ "กลัวว่าเธอจะมองว่าทั้งหมดนี้เป็นแค่เรื่องหลอกลวง" ภาวินีส่ายหน้า "ไม่ค่ะ" เธอตอบ "ฉัน… ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน" "หมายความว่า… เธอก็… รักฉัน" กวินท์ถามอย่างไม่แน่ใจ ภาวินีพยักหน้าช้าๆ "ฉันคิดว่า… ฉันรักคุณค่ะ" กวินท์อึ้งไป ก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข "ภาวินี… ฉันก็รักเธอ" คำสารภาพรักของทั้งสองคนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของคฤหาสน์ ราวกับเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ของความสัมพันธ์ที่เคยถูกสร้างขึ้นจากแผนการอันตราย