กวินท์ใช้เวลาตลอดทั้งคืนในการติดต่อเพื่อนเก่าสมัยเรียนที่ระยอง เขาไล่เรียงรายชื่อทีละคน ถามถึงเหตุการณ์อุบัติเหตุครั้งใหญ่เมื่อหลายปีก่อน แต่ส่วนใหญ่ก็จำอะไรได้ไม่มากนัก บ้างก็บอกว่าผ่านมานานแล้ว บ้างก็บอกว่าตอนนั้นยังเด็กอยู่ "ผมจำได้ว่ามีคนช่วยผมไว้" กวินท์พยายามอธิบาย "เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง" "อุบัติเหตุครั้งนั้นมันหนักมากนะกวินท์" เพื่อนคนหนึ่งตอบ "หลายคนก็บาดเจ็บสาหัส" "แล้วจำได้ไหมว่ามีใครมาช่วยเหลือเป็นพิเศษหรือเปล่า" กวินท์ถามอย่างมีความหวัง "เอ่อ… เท่าที่จำได้ก็มีหน่วยกู้ภัยมาถึงที่เกิดเหตุนะ" เพื่อนคนนั้นตอบ "ส่วนคนอื่น… ไม่แน่ใจว่ะ" กวินท์เริ่มรู้สึกท้อแท้ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขาติดต่อต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาได้คุยกับเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่เคยเป็นนักข่าวฝึกหัดในช่วงนั้น "ระยองเหรอ" เพื่อนคนนั้นทวนคำ "อุบัติเหตุครั้งนั้นน่ะเหรอ… โอ้โห นานมากแล้วนะ" "ใช่" กวินท์ตอบ "ฉันกำลังพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับคนที่มาช่วยฉันในวันนั้น" "คนช่วยนาย" เพื่อนคนนั้นหยุดคิด "อืม… จำได้ว่ามีเรื่องเล่าเกี่ยวกับผู้หญิงนิรนามคนหนึ่งที่ช่วยคนเจ็บไว้ได้หลายคนก่อนที่รถพยาบาลจะมานะ" "จริงเหรอ" กวินท์ตื่นเต้น "เธอเป็นใคร" "นั่นแหละประเด็น" เพื่อนคนนั้นถอนหายใจ "ไม่มีใครรู้จริงๆ ว่าเธอเป็นใคร" "แต่มีข่าวลืออะไรบ้างไหม" กวินท์ถาม "มีบ้าง" เพื่อนคนนั้นตอบ "บางคนก็ว่าเธอเป็นพยาบาลที่บังเอิญผ่านมา บางคนก็ว่าเธอเป็นหมออาสา แต่ที่แน่ๆ คือเธอหายตัวไปหลังจากนั้นไม่นาน" "แล้วมีอะไรที่น่าจะเป็นเบาะแสได้อีกไหม" กวินท์ถามอย่างมีความหวัง "มีอยู่เรื่องหนึ่ง" เพื่อนคนนั้นพูด "ตอนนั้นมีนักข่าวเขียนข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ข่าวก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรมากนัก นอกจากภาพถ่ายเบลอๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังปฐมพยาบาลคนเจ็บ แต่ภาพมันไม่ชัดเลย" "พอจะหาภาพนั้นได้ไหม" กวินท์ถามอย่างกระตือรือร้น "อืม… ยากหน่อยนะ" เพื่อนคนนั้นตอบ "แต่นายลองไปติดต่อสำนักพิมพ์เก่าที่ฉันเคยฝึกงานอยู่ดูสิ เผื่อเขาจะยังมีไฟล์เก่าเก็บไว้" กวินท์จดชื่อสำนักพิมพ์นั้นไว้ทันที เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นทุกที รุ่งเช้า กวินท์รีบเดินทางไปที่สำนักพิมพ์เก่าที่เพื่อนแนะนำ แม้จะผ่านไปหลายปีแล้ว บรรยากาศภายในสำนักงานก็ยังคงดูขลังและเต็มไปด้วยเรื่องราว "ผมมาตามหาภาพข่าวเก่าครับ" กวินท์บอกกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ "เป็นอุบัติเหตุใหญ่ที่ระยองเมื่อประมาณ… สิบปีที่แล้ว" เจ้าหน้าที่คนนั้นใช้เวลาสักพักในการค้นหาข้อมูลในระบบคอมพิวเตอร์ "อุบัติเหตุที่ระยอง… สิบปีที่แล้ว" เธอพึมพำ "มีหลายเหตุการณ์เลยค่ะ ไม่ทราบว่าพอจะระบุวันเวลาที่แน่นอนได้ไหมคะ" "ผมไม่แน่ใจวันเป๊ะๆ ครับ" กวินท์ตอบ "แต่จำได้ว่าเป็นช่วงฤดูร้อน" หลังจากใช้เวลาค้นหาอยู่นาน เจ้าหน้าที่คนนั้นก็ยิ้มออกมา "เจอแล้วค่ะ" เธอหันมาหากวินท์ "เป็นข่าวเกี่ยวกับอุบัติเหตุรถบัสพลิกคว่ำ ใช่ไหมคะ" "ใช่ครับ" กวินท์ตอบอย่างตื่นเต้น เจ้าหน้าที่คนนั้นเปิดไฟล์ภาพขึ้นมาบนหน้าจอ กวินท์ก้มลงมองภาพนั้น หัวใจของเขาสั่นระรัว ภาพเบลอๆ ที่เห็นคือภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำแผลให้ผู้บาดเจ็บ แม้ใบหน้าจะไม่ชัดเจน แต่สิ่งที่กวินท์เห็นก็เพียงพอแล้ว "นี่ไง" กวินท์ชี้ไปที่ภาพนั้น "ใช่เลยครับ" "คุณแน่ใจเหรอคะ" เจ้าหน้าที่คนนั้นถาม "แน่ใจครับ" กวินท์ตอบ "ผู้หญิงคนนี้… ผมเคยเจอมาก่อน" หลังจากได้ภาพมาแล้ว กวินท์ก็รีบกลับไปหาภาวินีที่บ้าน "ผมเจอแล้วนะ ภาวินี" กวินท์ยื่นภาพถ่ายให้เธอดู "นี่คือผู้หญิงที่ช่วยผมไว้ในวันนั้น" ภาวินีมองภาพนั้นอย่างตั้งใจ "นี่คือคุณปรางทิพย์เหรอคะ" "ผมไม่แน่ใจ" กวินท์ตอบ "แต่ผมรู้สึกคุ้นหน้าเธอมากๆ" "ถ้าเป็นเธอจริงๆ" ภาวินีพูด "แล้วทำไมเธอถึงไม่บอกคุณ" "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" กวินท์ถอนหายใจ "แต่ผมว่าเธอต้องมีเหตุผล" "แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปคะ" ภาวินีถาม "ผมต้องลองไปคุยกับเธออีกครั้ง" กวินท์ตัดสินใจ "ครั้งนี้ผมจะแสดงภาพนี้ให้เธอเห็น" "คุณจะไปหาเธอที่ไหนคะ" "ผมจะลองไปที่บริษัทของเธอ" กวินท์กล่าว "หวังว่าเธอจะยังอยู่ที่นั่น" กวินท์รู้สึกว่าปริศนาที่เขากำลังเผชิญอยู่ใกล้จะคลี่คลายแล้ว แต่เขาก็ยังอดกังวลไม่ได้ว่าความจริงที่กำลังจะเปิดเผยออกมานั้น จะเป็นสิ่งที่เขาพร้อมจะรับมือหรือไม่