กวินท์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง สายตาจับจ้องไปยังผนังว่างเปล่า ราวกับกำลังมองทะลุเข้าไปในอดีต ภาพใบหน้าของปรางทิพย์ที่มอบรอยยิ้มให้เขาในวันแรกที่เจอกัน ภาพของเธอที่อ่อนแอและหวาดกลัวเมื่ออยู่ต่อหน้าอติเทพ และภาพของพิมพ์ชนกที่เขารักจนหมดหัวใจ มันวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน เขาเคยคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอที่จะควบคุมทุกสิ่งได้ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในวังวนของอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ความโกรธที่พุ่งพล่านต่ออติเทพ ความสับสนต่อความรู้สึกที่มีต่อปรางทิพย์ และความเจ็บปวดที่ยังคงฝังลึกในใจเกี่ยวกับพิมพ์ชนก "ฉันจะทำยังไงต่อไปดี" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิง เขาเดินไปเปิดประตู พบกับบุรุษร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาฉายแววบางอย่างที่กวินท์อ่านไม่ออก "คุณกวินท์ครับ ท่านประธานให้ผมมาแจ้งข่าว" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ท่านประธาน? ประธานใคร?" กวินท์ถามด้วยความประหลาดใจ "ท่านประธานอติเทพครับ" กวินท์ขมวดคิ้ว "มาแจ้งข่าวอะไร?" "เรื่องการประชุมผู้ถือหุ้นพรุ่งนี้ครับ ท่านประธานอติเทพต้องการให้คุณกวินท์ทราบถึงความคืบหน้าบางอย่าง" "ความคืบหน้า? เกี่ยวกับอะไร?" "เกี่ยวกับบริษัทของเราครับ คุณกวินท์" ชายคนนั้นเว้นจังหวะเล็กน้อย "ท่านประธานอติเทพได้ทำการซื้อหุ้นของบริษัทเราเพิ่มอย่างลับๆ ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา และดูเหมือนว่าเขาจะได้รับความไว้วางใจจากผู้ถือหุ้นรายย่อยบางส่วนด้วย" กวินท์รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ "ซื้อหุ้น? เพิ่ม? เขาทำแบบนี้ได้ยังไง! เขาไม่มีสิทธิ์!" "เขาทำได้ครับคุณกวินท์ ในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท เขามีสิทธิ์ที่จะซื้อขายหุ้นได้ตามกฎหมาย และดูเหมือนว่าแผนการที่เขาเตรียมไว้กำลังจะประสบความสำเร็จ" "แผนการอะไรของเขา! บอกมาเดี๋ยวนี้!" กวินท์เสียงดังขึ้น มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ท่านประธานอติเทพทราบดีว่าคุณกวินท์กำลังมีปัญหากับการบริหารงาน และเขาก็พร้อมที่จะเข้ามา 'ช่วยเหลือ' คุณกวินท์ ด้วยการเข้าควบคุมบริษัทอย่างเต็มรูปแบบ" "ช่วยเหลือ? นี่มันไม่ใช่ความช่วยเหลือ นี่มันคือการยึดครอง!" กวินท์ตะคอก "เขาทำไปเพื่ออะไร! เพื่อแก้แค้นฉันอย่างนั้นเหรอ!" "อาจจะใช่ครับ หรืออาจจะมีเหตุผลอื่นที่ลึกซึ้งกว่านั้น" ชายคนนั้นตอบอย่างไม่แยแส "ท่านประธานอติเทพฝากมาบอกด้วยว่า พรุ่งนี้ที่ประชุมผู้ถือหุ้น เขาจะเปิดเผยบางอย่างที่อาจจะทำให้คุณกวินท์ประหลาดใจยิ่งกว่านี้" ชายคนนั้นโค้งคำนับเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งกวินท์ให้ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง ความคิดของเขาปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม อติเทพไม่ได้ต้องการแค่แก้แค้นเขาในเรื่องส่วนตัว แต่เขากำลังจะทำลายทุกสิ่งที่กวินท์สร้างมา การซื้อหุ้นอย่างลับๆ การเข้าควบคุมบริษัท มันคือแผนการที่ซับซ้อนและอันตรายเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด "ปรางทิพย์..." ชื่อของเธอผุดขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ เธอจะรู้สึกอย่างไร? เธอจะโทษเขาไหม? หรือเธอจะเข้าใจ? ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินใจเขาอีกครั้ง เขานึกถึงคำพูดของอติเทพที่ว่า "ทุกอย่างที่คุณทำ มันจะย้อนกลับมาหาคุณเอง" ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นแล้ว กวินท์ตัดสินใจ เขาจะไม่ยอมให้แผนการของอติเทพสำเร็จ เขาต้องหาทางหยุดเขาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เขามองไปที่รูปถ่ายใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เป็นรูปของเขากับพิมพ์ชนกในวันที่แต่งงาน รอยยิ้มของเธอในวันนั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำ "พิมพ์ชนก... ฉันจะไม่ยอมเสียทุกอย่างไปอีกแล้ว" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาทนายความประจำตระกูล "ผมต้องการข้อมูลเกี่ยวกับหุ้นของบริษัทเราทั้งหมด และเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการเข้าซื้อหุ้นของบุคคลภายนอกโดยเร็วที่สุด" หลังจากส่งข้อความ กวินท์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ ภาพใบหน้าของปรางทิพย์ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความสงสารหรือความเห็นใจอีกต่อไป มันมีความรู้สึกอื่นแทรกซึมเข้ามา ความรู้สึกที่เขาไม่สามารถอธิบายได้ มันซับซ้อน เจ็บปวด และยากจะเข้าใจ "ฉันควรจะทำอย่างไรกับเธอ ปรางทิพย์" เขาถามตัวเองอีกครั้ง คำตอบยังคงเงียบงัน