เช้าวันรุ่งขึ้น นารารู้สึกกระปรี้กระเปร่าผิดปกติ แม้ว่าความกังวลจะยังคงมีอยู่ แต่เธอก็ตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ เธอแต่งกายด้วยชุดทำงานที่เรียบง่าย แต่ดูสง่า สวมทับด้วยเสื้อคลุมสีขาวของแพทย์ ขณะที่เธอกำลังจะออกจากบ้าน คุณแม่ของเธอก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น “จะไปไหนแต่เช้าจ๊ะ นารา” คุณแม่ถาม “จะไปโรงพยาบาลค่ะแม่” นาราตอบ “แล้ว…ช่วงบ่ายสามโมง ดิฉันมีนัดต้องไปพบคุณวิคเตอร์ บัตเลอร์ ที่บริษัทของเขาค่ะ” สีหน้าของคุณแม่เปลี่ยนไปทันที “ลูก…แน่ใจนะว่าจะไป” “ค่ะแม่” นาราตอบเสียงหนักแน่น “ดิฉันคิดว่า ดิฉันต้องไปค่ะ เพื่อหาคำตอบ” คุณแม่ถอนหายใจยาว “แม่เป็นห่วงลูกนะ…อย่าไปคนเดียวเลยนะ” “ไม่ต้องห่วงค่ะแม่” นาราพยายามยิ้ม “ดิฉันจะระมัดระวังตัวเองค่ะ” ตลอดทั้งวันที่โรงพยาบาล นารารู้สึกเหมือนมีแรงกดดันบางอย่างคอยบีบคั้นหัวใจ เธอทุ่มเทกับการรักษาคนไข้ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้น ในที่สุด เวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายสามโมง เธอเดินออกจากโรงพยาบาล และขึ้นรถยนต์ที่วิคเตอร์จัดเตรียมไว้ให้ ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้ม รอเธออยู่ที่รถ สุภาพบุรุษอย่างที่โจนาธานเคยเป็น “สวัสดีครับคุณหมอนารา” เขาโค้งคำนับ “ผมโจนาธานครับ” “สวัสดีค่ะคุณโจนาธาน” นาราตอบ พยายามยิ้มให้ดูเป็นมิตร ตลอดการเดินทาง นาราเอาแต่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของตึกระฟ้าสูงตระหง่านเสียดฟ้า ปรากฏขึ้นมาเรื่อยๆ และในที่สุด รถก็จอดเทียบหน้าอาคารกระจกสีดำ ที่ดูโอ่อ่าและทรงพลัง “ยินดีต้อนรับสู่บัตเลอร์ ทาวเวอร์ ครับคุณหมอนารา” โจนาธานกล่าว เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในอาคาร นาราก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไป ความหรูหรา สง่างาม และความเงียบที่เต็มไปด้วยอำนาจ เธอเดินตามโจนาธานไปตามโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมสีเข้ม จนกระทั่งมาถึงประตูบานใหญ่สีไม้สัก “เชิญครับคุณหมอ” โจนาธานเปิดประตูให้ นาราก้าวเข้าไปในห้องทำงานที่กว้างขวาง ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่แฝงไว้ด้วยความเรียบง่าย และแล้ว เธอก็ได้พบกับวิคเตอร์ บัตเลอร์ ยืนรออยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่ ที่มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองได้อย่างเต็มตา เขาหันกลับมา และสบตากับเธอ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “คุณหมอนารา…ยินดีต้อนรับครับ” เขากล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น และแววตาของเขาดูอ่อนโยนกว่าที่เธอเคยเห็น “สวัสดีค่ะ คุณวิคเตอร์” นาราเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย “กรุณานั่งก่อนครับ” วิคเตอร์ผายมือไปยังเก้าอี้ตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา นาราค่อยๆ เดินไปนั่งลง รู้สึกได้ถึงความประหม่าที่ก่อตัวขึ้น “ผมทราบว่าคุณหมอคงจะสงสัยในตัวผม” วิคเตอร์กล่าว “และผมก็ยินดีที่จะอธิบายทุกอย่างให้คุณหมอฟัง” เขาเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวหนึ่ง หันหน้าเข้าหาเธอ “อย่างแรกเลย” วิคเตอร์เริ่ม “ผมอยากจะขอโทษที่คุณหมอต้องมาเจอเรื่องยุ่งยากมากมาย เพราะผม” “คุณวิคเตอร์…ดิฉันยังไม่เข้าใจเลยค่ะ ว่าทำไมคุณถึงต้องเข้ามาในชีวิตของดิฉัน” นาราเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา วิคเตอร์มองนารานิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความซับซ้อน “คุณหมอนารา…คุณจำหน้าผมได้ไหมครับ” เขาถาม นาราขมวดคิ้ว “ดิฉัน…ไม่แน่ใจค่ะ” “ไม่เป็นไรครับ” วิคเตอร์กล่าว “มันนานมากแล้ว” เขาค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปยังชั้นหนังสือ และหยิบอัลบั้มภาพถ่ายเก่าๆ เล่มหนึ่งออกมา เขานำอัลบั้มมาวางไว้บนโต๊ะ และเปิดไปยังหน้าหนึ่ง ภาพถ่ายเก่าๆ สีซีดจางปรากฏขึ้นตรงหน้า นาราเพ่งมองไปที่ภาพนั้น ภาพเด็กชายคนหนึ่ง ใบหน้าใสซื่อ ดวงตากลมโต ที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด “นี่คือผมครับ” วิคเตอร์ชี้ไปที่เด็กชายในภาพ “ตอนอายุประมาณสิบขวบ” นารามองภาพนั้นอีกครั้ง พยายามนึกย้อนกลับไป “แล้ว…แล้วภาพนี้เกี่ยวอะไรกับดิฉันคะ” เธอถาม “คุณหมอนารา…คุณจำได้ไหมครับ ว่าคุณเคยไปเที่ยวที่บ้านคุณตาคุณยายของคุณที่ต่างจังหวัด ตอนเด็กๆ” วิคเตอร์ถาม นาราพยักหน้า “จำได้ค่ะ…ตอนนั้นดิฉันอายุประมาณแปดขวบ” “ตอนนั้น…ผมอาศัยอยู่ที่บ้านญาติที่อยู่ใกล้ๆ กับบ้านคุณตาคุณยายของคุณหมอ” วิคเตอร์กล่าว “เราบังเอิญเจอกันที่ริมแม่น้ำ และเราก็เล่นด้วยกันอยู่พักหนึ่ง” นารามองภาพเด็กชายในอัลบั้มอีกครั้ง จู่ๆ ภาพความทรงจำที่เลือนลางก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา ภาพของเด็กชายคนหนึ่ง ที่ชวนเธอเล่นซ่อนหา และสอนเธอปีนต้นไม้ “คุณ…คุณคือเด็กชายคนนั้นจริงๆ หรือคะ” นาราถามเสียงสั่น วิคเตอร์ยิ้ม “ใช่ครับคุณหมอนารา ผมคือเด็กชายคนนั้น” “แต่…ทำไมคุณถึงจำดิฉันได้” นาราถามอย่างไม่อยากเชื่อ “เพราะคุณหมอนารา…เป็นคนแรก ที่ผมรู้สึกว่าได้เปิดใจให้” วิคเตอร์กล่าว “และผมก็ไม่เคยลืมใบหน้าของคุณหมอเลย” นารารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่เคยคิดเลยว่า วิคเตอร์ บัตเลอร์ คนที่เย็นชาและอันตราย จะมีความทรงจำที่อ่อนโยนเช่นนี้ “แล้ว…เรื่องโรงพยาบาล…” นาราเริ่มถาม “ผมรู้ว่าโรงพยาบาลกำลังมีปัญหา” วิคเตอร์กล่าว “และผมก็ต้องการช่วย” “แต่…ทำไมคะ” นาราถาม “ทำไมคุณถึงอยากช่วยดิฉันนักหนา” วิคเตอร์มองตรงเข้าไปในดวงตาของนารา “เพราะ…ผมอยากจะเริ่มต้นใหม่ครับคุณหมอนารา” เขากล่าว “และผมก็เชื่อว่า คุณหมอนารา คือคนที่สามารถช่วยให้ผมเริ่มต้นใหม่ได้”