นาราก้าวเข้าไปในห้องทำงานของวิคเตอร์ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทุกประสาทสัมผัสตื่นตัวรับทุกการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นรอบตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์และหนังแท้ลอยมาแตะจมูก บ่งบอกถึงความหรูหราและรสนิยมชั้นสูง การตกแต่งภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้ม ประดับด้วยงานศิลปะที่ดูมีมูลค่า แต่ที่ดึงดูดสายตาของเธอมากที่สุดคือวิวทิวทัศน์ของมหานครที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาจากหน้าต่างบานใหญ่ วิคเตอร์ยืนรอเธออยู่ใกล้หน้าต่าง หันหลังให้เธอในตอนแรก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเมื่อเธอเข้ามาในห้อง แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เห็นเค้าโครงที่คมคายและดวงตาที่ทอประกายอบอุ่น รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขาดูจริงใจ และน้ำเสียงที่เขาเอ่ยทักทายก็เต็มไปด้วยความนุ่มนวลผิดกับภาพลักษณ์ของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่เธอเคยได้ยินมา “คุณหมอนารา…ยินดีต้อนรับครับ” วิคเตอร์เอ่ยทักทาย พร้อมกับผายมือเชิญให้นั่ง “ผมหวังว่าการเดินทางจะไม่ลำบากนะครับ” นาราพยายามรวบรวมสติ เธอปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ “สวัสดีค่ะ คุณวิคเตอร์ การเดินทางราบรื่นดีค่ะ ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวตอบ เสียงของเธอยังคงมีความสั่นเล็กน้อย แต่พยายามควบคุมให้มั่นคง “คุณโจนาธานดูแลดีมากค่ะ” “เยี่ยมเลยครับ” วิคเตอร์ยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องมาหาเธอ “เชิญนั่งก่อนครับคุณหมอ มีอะไรให้ผมรับใช้” เขาผายมือไปยังโซฟาหนังตัวยาวที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม นารานั่งลงอย่างนอบน้อม เธอประสานมือไว้บนหน้าตัก มองตรงไปยังวิคเตอร์ที่นั่งลงบนเก้าอี้เท้าแขนอีกตัวหนึ่ง “ขอบคุณค่ะ วันนี้ดิฉัน…ดิฉันมีเรื่องที่อยากจะปรึกษาคุณวิคเตอร์โดยตรงค่ะ” “แน่นอนครับ ผมพร้อมรับฟังเสมอ” วิคเตอร์กล่าว พลางยกแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นจิบ “เรื่องโรงพยาบาล หรือเรื่องอื่นครับ” “เป็นเรื่องของโรงพยาบาลค่ะ” นาราตอบ “ดิฉันได้รับความช่วยเหลือจากคุณวิคเตอร์มาตลอด และทราบดีว่าหากไม่มีคุณ โรงพยาบาลของเราคงต้องเผชิญกับปัญหาที่หนักหนาสาหัสกว่านี้” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย มองเข้าไปในดวงตาของวิคเตอร์ “แต่…ดิฉันยังมีความกังวลบางอย่างค่ะ” วิคเตอร์วางแก้วน้ำลง และโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “คุณหมอกังวลเรื่องอะไรครับ ผมยินดีที่จะชี้แจงทุกอย่าง” “ก่อนอื่นเลยค่ะ” นาราเริ่มพูด “ดิฉันอยากทราบ…ว่าทำไมคุณวิคเตอร์ถึงได้ช่วยเหลือดิฉัน และโรงพยาบาลของเรามากมายขนาดนี้คะ” เธอถามตรงๆ แต่ก็พยายามใช้คำพูดที่สุภาพ “คุณวิคเตอร์ไม่ได้มีธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับวงการแพทย์โดยตรง แล้วทำไมถึงต้องทุ่มเททั้งเวลาและทรัพยากรมากมายขนาดนี้” คำถามของนาราทำให้วิคเตอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นครุ่นคิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเธออีกครั้ง “คุณหมอถามได้ถูกประเด็นครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น “ความจริงแล้ว…ผมมีเหตุผลส่วนตัวบางอย่างที่ทำให้ผมอยากช่วยเหลือคุณหมอ” “เหตุผลส่วนตัว…หมายความว่าอย่างไรคะ” นารายังคงถามต่อ ไม่ยอมปล่อยผ่านง่ายๆ “คุณหมอทราบดีว่า…ผมมีปูมหลังเกี่ยวกับครอบครัวของผม” วิคเตอร์กล่าว “และคุณหมอก็ทราบดีว่า…ครอบครัวของผมเคยมีปัญหาขัดแย้งกับใครบางคนในอดีต” นาราพยักหน้าช้าๆ เธอจำได้ว่าวิคเตอร์เคยพูดถึงเรื่องนี้เป็นนัยๆ “ค่ะ ดิฉันจำได้” “ผมต้องการแก้ไขบางสิ่งบางอย่างในอดีตครับ” วิคเตอร์กล่าวต่อ “และผมเชื่อว่า…การช่วยเหลือคุณหมอ คือหนทางหนึ่งที่ผมจะทำสิ่งนั้นได้” “แก้ไข…แก้ไขเรื่องอะไรคะ” นารารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผย แต่ก็ยังไม่แน่ใจ “เกี่ยวกับการที่พ่อของดิฉัน…เคยมีเรื่องกับตระกูลบัตเลอร์หรือเปล่าคะ” วิคเตอร์มองนาราด้วยแววตาที่ลึกซึ้งขึ้น “คุณหมอทราบเรื่องนี้ด้วยหรือครับ” “ค่ะ” นาราตอบเสียงเบา “คุณแม่ของดิฉันเคยเล่าให้ฟังค่ะ แต่ท่านไม่เคยลงรายละเอียด ท่านแค่บอกว่า…พ่อของดิฉันเคยมีเรื่องขัดแย้งกับตระกูลบัตเลอร์ และนั่นอาจเป็นอันตรายสำหรับดิฉัน” “อันตราย…อาจจะใช่ครับ” วิคเตอร์พยักหน้า “แต่ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างอันตรายให้กับคุณหมอ ผมมาที่นี่…เพื่อปกป้องคุณหมอ” “ปกป้อง…ปกป้องจากอะไรคะ” นาราถามด้วยความสับสน “จากคนที่พยายามจะใช้โรงพยาบาลของคุณหมอเป็นเครื่องมือ” วิคเตอร์ตอบ “คนที่อยากจะทำร้ายครอบครัวของผม และผมเชื่อว่า…เขาอาจจะใช้โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นจุดเริ่มต้น” นารานิ่งอึ้ง เธอพยายามประมวลผลคำพูดของวิคเตอร์ “คุณวิคเตอร์กำลังบอกว่า…มีใครบางคนต้องการทำร้ายครอบครัวของคุณวิคเตอร์ และโรงพยาบาลของดิฉันกำลังจะตกเป็นเครื่องมือของเขาใช่ไหมคะ” “ถูกต้องครับ” วิคเตอร์ยืนยัน “และผมได้สืบหาข้อมูลมาสักพักแล้ว ผมพบว่า…มีบุคคลบางคนที่กำลังจับตาดูโรงพยาบาลแห่งนี้อยู่ และอาจจะกำลังวางแผนบางอย่าง” “แล้ว…แล้วคุณวิคเตอร์รู้ได้อย่างไรว่าดิฉัน หรือโรงพยาบาลของเราเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” นาราถามต่อ “พ่อของดิฉันเสียชีวิตไปนานแล้วค่ะ” “จริงครับ” วิคเตอร์กล่าว “แต่…ความขัดแย้งในอดีต ไม่ได้จบลงง่ายๆ เสมอไปครับคุณหมอ บางครั้ง…มันก็ส่งผลกระทบไปถึงคนรุ่นหลัง” เขาเว้นจังหวะ “ผมสืบพบว่า…มีคนบางคนกำลังพยายามจะใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ในอดีต ระหว่างครอบครัวของคุณหมอ กับตระกูลของผม” นารารู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว “คุณวิคเตอร์กำลังบอกว่า…คนที่พยายามจะทำร้ายครอบครัวของคุณวิคเตอร์ กำลังจะใช้พ่อของดิฉันเป็นข้ออ้าง หรือเป็นเครื่องมือใช่ไหมคะ” “อาจจะเป็นไปได้ครับ” วิคเตอร์ตอบ “ผมยังไม่สามารถระบุตัวตนของเขาได้แน่ชัด แต่ผมรู้ว่า…เขากำลังจับตาดูอยู่ และผมไม่ต้องการให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณหมอ” “แล้ว…สร้อยคอที่คุณวิคเตอร์ส่งมาให้ดิฉัน…” นาราถามถึงของขวัญชิ้นนั้น “มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่าคะ” วิคเตอร์พยักหน้า “ใช่ครับ สร้อยคอเรือนนั้น…เป็นสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษ เพื่อป้องกันตัวคุณหมอ” “ป้องกัน…ป้องกันอย่างไรคะ” นาราถามอย่างไม่เข้าใจ “มันเป็นแค่สร้อยคอเพชรสวยๆ ชิ้นหนึ่งไม่ใช่หรือคะ” “ภายในสร้อยคอเรือนนั้น…มีบางอย่างที่ผมใส่เอาไว้ครับ” วิคเตอร์กล่าว “มันเป็นเทคโนโลยีที่ผมพัฒนาขึ้นมา เพื่อช่วยตรวจจับความผิดปกติบางอย่าง และหากมีอันตรายใกล้เข้ามา…มันจะส่งสัญญาณเตือนมาที่ผม” นารานิ่งไป เธอจ้องมองวิคเตอร์ด้วยความตกตะลึง “คุณวิคเตอร์…คุณกำลังบอกว่า…สร้อยคอที่ดิฉันใส่…สามารถตรวจจับอันตรายได้งั้นหรือคะ” “ใช่ครับ” วิคเตอร์ยืนยัน “ผมต้องการให้คุณหมอมั่นใจว่า…คุณจะปลอดภัยภายใต้การดูแลของผม” “แต่…คุณวิคเตอร์คะ” นาราพยายามรวบรวมคำพูด “เรื่องทั้งหมดนี้…มันดู…มันดูเหมือนนิยายเกินไปค่ะ ดิฉัน…ดิฉันไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อคุณวิคเตอร์ได้มากแค่ไหน” วิคเตอร์ยิ้มบางๆ “ผมเข้าใจครับคุณหมอ ผมรู้ว่าเรื่องที่ผมเล่า อาจจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่มันคือความจริงครับ” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “คุณหมออาจจะจำไม่ได้…แต่ผมเคยเจอกับคุณหมอมาก่อนครับ” คำพูดนั้นทำให้นาราสะดุ้ง “คุณ…คุณเคยเจอดิฉันมาก่อนอย่างนั้นหรือคะ” “ใช่ครับ” วิคเตอร์ตอบ “นานมาแล้ว…เมื่อคุณหมอยังเด็ก”