คำพูดของวิคเตอร์ทำให้นารารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอพยายามเพ่งสมาธิ นึกย้อนไปถึงอดีตที่เลือนราง พยายามปะติดปะต่อภาพความทรงจำที่อาจจะซ่อนเร้นอยู่ “คุณ…คุณเคยเจอดิฉันตอนไหนคะ” นาราถามอย่างใจเย็น แต่แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย วิคเตอร์ลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องล่าง “เมื่อนานมาแล้วครับ…ในงานเลี้ยงของครอบครัวบัตเลอร์” เขาหันกลับมามองนารา “คุณหมอน่าจะยังเด็กมาก…ประมาณห้าหรือหกขวบได้” นารานึกไม่ออกจริงๆ ภาพในวัยเด็กของเธอพร่าเลือนเหลือเกิน “ดิฉัน…ดิฉันจำไม่ได้เลยค่ะ” “ไม่แปลกครับ” วิคเตอร์ยิ้ม “ตอนนั้นคุณหมอยังเด็กมาก และคุณพ่อของคุณหมอ…ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากให้คุณหมอเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผู้ใหญ่เท่าไรนัก” “พ่อของดิฉัน…” นาราเอ่ยชื่อผู้เป็นบิดาด้วยความรู้สึกหลากหลาย “ท่าน…ท่านเคยพูดถึงตระกูลบัตเลอร์ด้วยหรือคะ” “แน่นอนครับ” วิคเตอร์ตอบ “ท่านพูดถึงบ่อยครั้ง…ในทางที่ไม่ค่อยดีนัก” เขาถอนหายใจเบาๆ “ตอนนั้น…พ่อของคุณหมอกับพ่อของผม…มีความขัดแย้งกันอย่างรุนแรง” “ความขัดแย้งเรื่องอะไรคะ” นาราถามอย่างกระหายใคร่รู้ “เรื่องธุรกิจครับ” วิคเตอร์ตอบ “แต่…มันลึกซึ้งกว่านั้น” เขาหยุด “มันเกี่ยวกับ…อำนาจ และการแก้แค้น” นาราเริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวนี้กำลังซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับไหว “แก้แค้น…หมายความว่าอย่างไรคะ” “พ่อของผม…เชื่อว่าพ่อของคุณหมอ…เป็นคนวางแผนที่จะทำลายธุรกิจของครอบครัวเรา” วิคเตอร์กล่าว “และนั่นทำให้เกิดเรื่องราวมากมายตามมา” “แต่…พ่อของดิฉัน…ท่านเป็นคนดีนะคะ” นาราพยายามจะปกป้องภาพลักษณ์ของบิดา “ท่านไม่เคยทำร้ายใคร” “ผมเชื่อครับ” วิคเตอร์รีบกล่าว “ผมไม่ได้บอกว่าพ่อของคุณหมอเป็นคนไม่ดีนะครับคุณหมอ แต่…ในเกมแห่งอำนาจ…บางครั้ง…คนดีๆ ก็อาจจะถูกบีบบังคับ หรือถูกผลักดันให้ทำในสิ่งที่พวกเขาไม่ได้อยากทำ” นารารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังปะติดปะต่อกันในใจ “คุณวิคเตอร์กำลังบอกว่า…พ่อของดิฉัน…อาจจะถูกใครบางคนหลอกใช้ หรือถูกบีบบังคับให้ทำเรื่องที่ขัดแย้งกับตระกูลบัตเลอร์ใช่ไหมคะ” “นั่นเป็นสิ่งที่ผมสงสัยมาตลอดครับ” วิคเตอร์ยืนยัน “และผมเชื่อว่า…คนที่บงการอยู่เบื้องหลัง…ยังคงมีอิทธิพลอยู่จนถึงปัจจุบัน” “แล้ว…แล้วสร้อยคอที่ดิฉันใส่…มันจะช่วยอะไรได้บ้างคะ” นาราถาม พลางยกมือขึ้นสัมผัสสร้อยคอที่คอของเธอ “ดิฉันยังรู้สึก…เหมือนมันเป็นแค่ของสวยงามชิ้นหนึ่ง” วิคเตอร์เดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น “คุณหมอ…ลองนึกภาพตามนะครับ” เขาหยิบรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “ถ้าผมกดปุ่มนี้…” เขากดปุ่มบนรีโมท ทันใดนั้น สร้อยคอบนคอของนาราก็มีแสงสีฟ้าอ่อนๆ วาบขึ้นมาเป็นเวลาสั้นๆ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนที่แผ่วเบา “นี่คือสัญญาณเตือนเบื้องต้นครับ” วิคเตอร์อธิบาย “มันบอกว่า…มีบางอย่างผิดปกติอยู่รอบตัวคุณหมอ” นารามองสร้อยคอด้วยความตะลึง “มัน…มันทำงานได้จริงๆ” “ใช่ครับ” วิคเตอร์พยักหน้า “มันไม่ใช่แค่การป้องกัน แต่ยังเป็นการแจ้งเตือนด้วย” เขาหยุดเล็กน้อย “และถ้ามีภัยคุกคามที่ร้ายแรงกว่านี้…มันจะส่งสัญญาณที่ชัดเจนกว่านี้มาให้ผม” “คุณวิคเตอร์…คุณกำลังทำให้ดิฉันรู้สึกเหมือน…เหมือนกำลังตกอยู่ในอันตรายตลอดเวลา” นาราเอ่ยเสียงสั่น “ผมขอโทษครับคุณหมอ” วิคเตอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ “ผมรู้ว่ามันอาจจะน่ากลัว แต่ผมทำทั้งหมดนี้…ก็เพื่อความปลอดภัยของคุณหมอ” เขาชี้ไปที่สร้อยคอ “และเพื่อช่วยให้ผมสามารถสืบหาความจริงได้ง่ายขึ้น” “ความจริง…ความจริงเกี่ยวกับใครคะ” นาราถาม “ความจริงเกี่ยวกับคนที่พยายามจะทำลายครอบครัวของผม…และคนที่อาจจะกำลังใช้ประโยชน์จากมรดกของคุณพ่อของคุณหมอ” วิคเตอร์กล่าว “ผมต้องการเปิดโปงเขา…และหยุดยั้งแผนการของเขา ก่อนที่เขาจะทำร้ายใครไปมากกว่านี้” นารารู้สึกสับสนปนเปไปด้วยอารมณ์หลายอย่าง ทั้งความกลัว ความสงสัย และความรู้สึกผิดที่เธออาจจะกำลังมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องราวที่เธอไม่เคยรับรู้มาก่อน “แล้ว…คุณวิคเตอร์ต้องการอะไรจากดิฉันในตอนนี้คะ” “ผมแค่อยากให้คุณหมอเชื่อใจผมครับ” วิคเตอร์กล่าว “ผมจะดูแลคุณหมอให้ปลอดภัย ผมจะคอยระแวดระวังภัยอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น” เขาหยุดเล็กน้อย “และ…ผมอยากจะขอให้คุณหมอ…ช่วยผมสืบหาความจริงบางอย่าง” “สืบหาความจริง…เกี่ยวกับอะไรคะ” นาราถาม “เกี่ยวกับ…ความสัมพันธ์ในอดีตของคุณพ่อของคุณหมอ กับบุคคลบางคน” วิคเตอร์ตอบ “ผมต้องการทราบว่า…ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังความขัดแย้งในครั้งนั้น และมีใครบ้างที่เกี่ยวข้อง” นารารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น “แต่…ดิฉันไม่รู้อะไรเลยค่ะ” “ไม่เป็นไรครับ” วิคเตอร์ยิ้มให้กำลังใจ “ผมจะช่วยคุณหมอเอง เราจะค่อยๆ รวบรวมข้อมูลไปด้วยกัน” เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน “ผมได้เตรียมเอกสารบางอย่างเอาไว้…เกี่ยวกับคดีความเก่าๆ ของครอบครัวเรา ซึ่งอาจจะมีเบาะแสบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับพ่อของคุณหมอ” นาราเงยหน้ามองเขา “เอกสาร…เกี่ยวกับคดีความเก่าๆ อย่างนั้นหรือคะ” “ใช่ครับ” วิคเตอร์ตอบ “ผมอยากให้คุณหมอลองพิจารณาดู…เผื่อว่าคุณหมอจะสังเกตเห็นอะไรที่ผมมองข้ามไป” นารารู้สึกถึงภาระหน้าที่ที่เพิ่มขึ้น เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะเข้ามาพัวพันกับเรื่องราวที่ซับซ้อนและอันตรายขนาดนี้ “ดิฉัน…ดิฉันจะพยายามค่ะ” “ขอบคุณครับคุณหมอ” วิคเตอร์กล่าว “ผมเชื่อว่า…เราจะสามารถค้นหาความจริงได้ด้วยกัน” เขายื่นเอกสารชุดหนึ่งให้กับเธอ “นี่คือข้อมูลเบื้องต้น…คุณหมอสามารถนำกลับไปพิจารณาที่บ้านได้” นารารับเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอมองไปยังใบหน้าของวิคเตอร์อีกครั้ง รอยยิ้มที่อบอุ่นของเขาทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย แต่ความกังวลก็ยังคงเกาะกุมหัวใจของเธออยู่ “ขอบคุณค่ะ คุณวิคเตอร์” “ไม่ต้องเกรงใจครับ” วิคเตอร์ตอบ “ผมจะคอยดูแลคุณหมอเอง”