ความจริงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าทำให้นารารู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางใจ เธอจ้องมองรูปถ่ายในมืออย่างไม่เชื่อสายตา ชายหนุ่มในภาพคือวิคเตอร์ในวัยหนุ่ม ซึ่งยืนยิ้มอย่างอ่อนโยนเคียงข้างบิดาของเธอที่ยังหนุ่มแน่นเช่นกัน ความทรงจำที่เลือนรางค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในห้วงความคิด ภาพของเธอในวัยเด็กที่วิ่งเล่นอยู่ในสวนอันกว้างใหญ่ของคฤหาสน์หลังหนึ่ง ภาพของชายหนุ่มที่คอยดูแลเธออย่างใกล้ชิด คอยป้อนขนม เล่านิทาน และพาเธอไปสำรวจทุกซอกทุกมุมของบ้านหลังนั้น “เป็นไปไม่ได้…” นาราทวนคำพูดของตัวเองอีกครั้ง เสียงสั่นเครือ “คุณวิคเตอร์…คือเด็กคนนั้น…คือคนที่ฉันเคยเจอนั่นเอง” เธอจำได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยทุกครั้งที่อยู่กับเขา แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานเกือบยี่สิบปี แต่ความทรงจำเหล่านั้นก็ยังคงฝังลึกอยู่ในจิตใจของเธอ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง “แต่…แล้วทำไม…ทำไมคุณวิคเตอร์ถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับฉันเลย” นาราถามตัวเอง ดวงตาเริ่มคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความสับสน “หรือว่า…เขาจำฉันไม่ได้?” เธอพลิกรูปถ่ายไปมา ภาพถ่ายใบนี้เป็นหลักฐานยืนยันว่าทั้งสองครอบครัวมีความสัมพันธ์กันมานานแล้ว และความสัมพันธ์นั้นก็ดูเหมือนจะแน่นแฟ้นเสียด้วยซ้ำ ยิ่งคิด นาราก็ยิ่งสับสนหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ทำไมวิคเตอร์ถึงปิดบังเรื่องนี้มาตลอด? และความขัดแย้งที่เขาอ้างถึงระหว่างบิดาของเธอและบิดาของเขามันคืออะไรกันแน่? “ถ้าเขาจำฉันไม่ได้จริงๆ…ทำไมเขาถึงเข้ามาในชีวิตฉันอีกครั้ง” นารากุมขมับ ความคิดตีกันยุ่งเหยิงจนแทบจะระเบิดออกมา เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดาน พยายามรวบรวมสติ “ต้องมีเหตุผล…ต้องมีเหตุผลแน่ๆ” ทันใดนั้น เธอก็ةนึกถึงคำพูดของวิคเตอร์ที่ว่า “พ่อของผมเชื่อว่าพ่อของคุณหมอเป็นคนวางแผนที่จะทำลายธุรกิจของครอบครัวเรา และนั่นทำให้เกิดเรื่องราวมากมายตามมา” “พ่อของดิฉัน…ท่านไม่เคยทำร้ายใคร” นารากล่าวปกป้องบิดา แต่ในใจก็เริ่มมีความสงสัย “แต่…ในเกมแห่งอำนาจ…บางครั้ง…คนดีๆ ก็อาจจะถูกบีบบังคับ หรือถูกผลักดันให้ทำในสิ่งที่พวกเขาไม่ได้อยากทำ” คำพูดเหล่านั้นของวิคเตอร์ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ มันมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน นาราหยิบเอกสารที่วิคเตอร์ให้มาขึ้นมาอีกครั้ง เธอไล่อ่านทุกบรรทัดอย่างละเอียด พยายามหาความเชื่อมโยงระหว่างครอบครัวของเธอและตระกูลบัตเลอร์ จู่ๆ สายตาของเธอก็ไปสะดุดกับชื่อหนึ่งในเอกสาร…ชื่อของ “วิลเลียม” “วิลเลียม…” นาราอ่านชื่อนั้นซ้ำๆ “นี่มัน…ชื่อเล่นของคุณวิคเตอร์นี่นา” เอกสารที่เธอถืออยู่ เป็นบันทึกการประชุมของผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทแห่งหนึ่งในอดีต และมีรายชื่อพ่อของเธอพร้อมด้วย “วิลเลียม บัตเลอร์” ปรากฏอยู่เป็นประธานร่วมในการประชุมครั้งนั้น “ประธานร่วม…หมายความว่ายังไง” นาราสงสัย “แล้วทำไม…ทำไมพ่อของดิฉันถึงต้องมานั่งประชุมกับพ่อของคุณวิคเตอร์ด้วย” เธออ่านต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ ข้อมูลที่ได้จากเอกสารชุดนี้ยิ่งทำให้เธอสับสนหนักขึ้นไปอีก มันมีรายละเอียดเกี่ยวกับการโอนหุ้น การซื้อขายที่ดิน และข้อตกลงทางธุรกิจที่ซับซ้อน ซึ่งชื่อของพ่อเธอและวิลเลียม บัตเลอร์ ปรากฏอยู่บ่อยครั้งในบริบทที่ค่อนข้างเป็นกลาง “ถ้าพ่อของดิฉันกับพ่อของคุณวิคเตอร์มีความขัดแย้งกัน…แล้วทำไมถึงต้องมาเป็นประธานร่วมกันในบริษัทนี้” นาราถามตัวเอง “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่” ความรู้สึกเหมือนถูกหลอกหลอนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าอดีตกำลังไล่ตามเธอมาติดๆ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ทำให้เธอสะดุ้ง “นารา…ลูกยังไม่นอนอีกเหรอ” เป็นเสียงของคุณแม่ที่ดังมาจากนอกห้อง นารารีบเก็บเอกสารและรูปถ่ายเข้าลิ้นชักทันที “กำลังจะนอนค่ะแม่” เธอตอบเสียงดังฟังชัด คุณแม่เปิดประตูเข้ามาพร้อมถาดเล็กๆ ที่มีแก้วนมอุ่นๆ วางอยู่ “เห็นลูกอ่านหนังสือมาทั้งคืน แม่เป็นห่วง” คุณแม่ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เตียง “มีอะไรรึเปล่าลูก หน้าตาดูเครียดๆ” นาราพยายามยิ้มให้กำลังใจแม่ “ไม่มีอะไรค่ะแม่ แค่…มีเรื่องต้องคิดเยอะหน่อย” “ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ เล่าให้แม่ฟังได้นะลูก” คุณแม่เอื้อมมือมาลูบหัวนาราเบาๆ “ถึงแม้แม่จะช่วยอะไรมากไม่ได้ แต่แม่ก็จะรับฟังนะ” น้ำตาของนาราก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “แม่คะ…ถ้า…ถ้าคนที่เราไว้ใจ…เขาโกหกเรามาตลอด…เราควรจะทำอย่างไรคะ” คุณแม่ตกใจเล็กน้อย “ใครโกหกลูกจ๊ะ” “นารา…นาราไม่รู้ค่ะแม่” นาราพยายามกลั้นสะอื้น “แต่มันรู้สึกเหมือน…เหมือนมีบางอย่าง…ที่หนูไม่เคยรู้…กำลังเปิดเผยออกมา” คุณแม่กอดนาราไว้แน่น “ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามนะลูก…เราจะผ่านมันไปด้วยกัน” นาราซบหน้าลงกับไหล่ของแม่ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของแม่ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่ความสับสนและความหวาดกลัวก็ยังคงกัดกินหัวใจของเธออยู่ “หนู…หนูแค่กลัวค่ะแม่” นาราเอ่ยเสียงแผ่วเบา “หนูกลัวว่า…ความจริง…มันจะอันตรายเกินไป” “ความจริงไม่เคยอันตรายเกินไปหรอกจ้ะลูก” คุณแม่ปลอบ “แต่มันอาจจะทำให้เราเสียใจได้บ้าง…แต่สุดท้าย…ความจริงก็คือความจริง…เราต้องยอมรับมัน” นารารู้สึกว่าเธอต้องเข้มแข็งกว่านี้ เธอต้องหาคำตอบให้ได้ ไม่ว่าความจริงนั้นจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม เธอเหลือบมองไปที่ลิ้นชักที่เก็บเอกสารและรูปถ่ายอยู่ ความทรงจำในวัยเด็ก ความผูกพันกับวิคเตอร์ในตอนนั้น และความขัดแย้งที่วิคเตอร์กล่าวถึง มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกันอย่างซับซ้อน ราวกับปริศนาที่รอคอยการคลี่คลาย “ขอบคุณค่ะแม่” นาราเงยหน้าขึ้นมองแม่ “หนูจะเข้มแข็งค่ะ” หลังจากคุณแม่กลับออกไป นาราก็นั่งนิ่งอยู่บนเตียง เธอหยิบรูปถ่ายใบนั้นออกมาอีกครั้ง มองใบหน้าของวิคเตอร์ในวัยหนุ่ม และใบหน้าของบิดาของเธอ “คุณวิคเตอร์…” เธอพึมพำ “คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่คะ” เธอตัดสินใจแล้วว่า เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครมาหลอกใช้ หรือมาทำร้ายครอบครัวของเธอได้อีกต่อไป เธอจะต้องหาความจริงให้เจอ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม