แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนของนารา ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์แห่งความสับสน เธอพลิกตัวกลับไปมาบนเตียง พยายามหลีกหนีความคิดเกี่ยวกับวิคเตอร์ บัตเลอร์ แต่ก็ดูเหมือนจะยากเกินไป เมื่อคืนวานนี้ การเดินทางกลับบ้านด้วยรถลีมูซีนของวิคเตอร์ ทำให้เธอได้เผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ซับซ้อนมากขึ้น เขาไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่การมีอยู่ของเขาข้างๆ ตัว ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ “ฉันควรจะทำอย่างไรดี” เธอกระซิบถามตัวเอง หากเธอยอมรับข้อเสนอของวิคเตอร์ นั่นหมายความว่าเธอจะต้องผิดสัญญากับองค์กรการกุศลที่ให้โอกาสเธอมาตลอด เธออาจจะต้องเผชิญกับบทลงโทษทางกฎหมาย และอาจจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงในวงการแพทย์ของเธอ แต่ถ้าเธอปฏิเสธเขา…เธอไม่แน่ใจว่าชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป วิคเตอร์ บัตเลอร์ ไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ง่ายๆ และเธอรู้สึกได้ว่าเขาต้องการเธอจริงๆ “นารา” เสียงของ มาร์ค ดังขึ้นจากนอกประตู “คุณหมอ ตื่นหรือยัง” นาราถอนหายใจ “ตื่นแล้วค่ะ” เธอเดินไปเปิดประตู มาร์คยืนรออยู่ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “เป็นไงบ้างเมื่อคืน” “เหมือนเดิมค่ะ” นาราตอบอย่างเหนื่อยอ่อน “ยังคิดไม่ออก” “คุณหมอไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้นะครับ” มาร์คพูดอย่างเข้าใจ “แต่ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไร ผมอยู่ข้างๆ คุณเสมอ” คำพูดของมาร์คทำให้หัวใจของนารารู้สึกอบอุ่นขึ้น เขาเป็นเพื่อนที่แท้จริงของเธอจริงๆ “ขอบคุณค่ะมาร์ค” “ไปทานข้าวเช้ากันเถอะครับ” มาร์คชวน “เดี๋ยวจะไปทำงานสาย” ทั้งสองเดินลงมาที่ห้องอาหารของโรงพยาบาล ในขณะที่กำลังตักอาหารเช้ากันอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงประกาศดังขึ้นทางโทรโข่ง “เรียนคุณหมอนารา แพทย์เวรห้องฉุกเฉิน ท่านประธานวิคเตอร์ บัตเลอร์ ขอพบที่ห้องทำงานของท่านด่วน” นารารู้สึกเหมือนหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม มาร์คหันมามองเธอด้วยความเป็นห่วง “ไปเถอะครับ” มาร์คบอก “ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ” นาราพยักหน้ารับอย่างสั่นๆ เธอเดินไปตามทางที่คุ้นเคย มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานหรูหราของวิคเตอร์ เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องทำงาน นาราก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเคาะประตู “เข้ามาได้” เสียงทุ้มต่ำของวิคเตอร์ดังออกมา นาราเปิดประตูเข้าไป เธอเห็นวิคเตอร์ยืนอยู่ที่หน้าต่าง จ้องมองออกไปนอกเมือง “คุณเรียกฉันมามีอะไรหรือคะ” วิคเตอร์หันกลับมา ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมกว่าปกติ “ผมรู้ว่าคุณกำลังลำบากใจ” “ใช่ค่ะ” นาราตอบเสียงเบา “ผมต้องการให้คุณรู้ว่า ผมไม่ได้ต้องการบังคับคุณ” วิคเตอร์เดินเข้ามาใกล้ “แต่ผมก็อยากให้คุณรู้ว่า ผมจริงจังกับเรื่องของเรา” “คุณวิคเตอร์คะ ฉันมีภาระผูกพัน” “ผมรู้” วิคเตอร์ก้าวเข้ามาใกล้นารามากขึ้น “ผมรู้เรื่องสัญญาของคุณกับองค์กร” นารามองเขาอย่างไม่เข้าใจ “คุณรู้ได้อย่างไร” “ผมได้สืบเรื่องของคุณมาก่อน” วิคเตอร์ตอบหน้าตาย “ผมอยากรู้ว่าทำไมผู้หญิงเก่งอย่างคุณ ถึงต้องมาทำงานใช้ทุนในโรงพยาบาลเล็กๆ แบบนี้” คำพูดของเขาทำให้นารารู้สึกประหลาดใจและไม่พอใจเล็กน้อย “คุณกำลังบอกว่าโรงพยาบาลแห่งนี้เล็กๆ อย่างนั้นหรือคะ” “ไม่ใช่ครับ” วิคเตอร์รีบแก้ตัว “ผมหมายถึง…คุณมีความสามารถมากกว่านี้” “ฉันทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุดเสมอ” นาราตอบเสียงเย็น “ผมรู้” วิคเตอร์ถอนหายใจ “และผมก็ชื่นชมคุณมาก” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ผมมีข้อเสนอให้คุณ” นารามองเขาอย่างคาดหวัง “ข้อเสนออะไรคะ” “ผมจะช่วยคุณจัดการเรื่องสัญญาของคุณ” วิคเตอร์กล่าว “ผมจะชดเชยให้กับองค์กรนั้นเป็นจำนวนเงินที่มากพอ จนพวกเขายอมปล่อยคุณเป็นอิสระ” นาราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “คุณ…คุณจะทำอย่างนั้นจริงๆ หรือคะ” “แน่นอน” วิคเตอร์พยักหน้า “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ” “แต่…” นาราลังเล “ทำไมคุณถึงต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้” วิคเตอร์ยิ้มบางๆ “เพราะผมรักคุณ” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา “ผมรักคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นคุณในห้องผ่าตัด และผมไม่อยากเสียคุณไป” หัวใจของนาราเต้นแรงอีกครั้ง คำพูดของวิคเตอร์ดูจริงใจเหลือเกิน “คุณวิคเตอร์คะ…” “ผมรู้ว่ามันอาจจะดูเร็วไป” วิคเตอร์จับมือของเธอไว้ “แต่ผมอยากให้คุณลองเปิดใจให้ผม” นาราเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความรัก “ฉัน…ฉันไม่รู้จะตอบคุณอย่างไรดี” “ผมจะให้เวลาคุณ” วิคเตอร์กล่าว “คุณมีเวลาหนึ่งสัปดาห์ ในการตัดสินใจ” นาราพยักหน้ารับอย่างเชื่องช้า เธอกำลังเผชิญหน้ากับทางเลือกที่ยากที่สุดในชีวิต “ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้ตลอดเวลา” วิคเตอร์กระชับมือของเธอ “ผมจะคอยช่วยเหลือคุณ” หลังจากออกจากห้องทำงานของวิคเตอร์ นาราก็รู้สึกสับสนมากกว่าเดิม เธอเดินกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง มาร์คกำลังรอเธออยู่ “เป็นยังไงบ้างครับ” มาร์คถามด้วยความเป็นห่วง “เขา…เขาจะช่วยฉันจัดการเรื่องสัญญา” นาราบอก “เขาจะชดเชยให้กับองค์กร” มาร์คอึ้งไปเล็กน้อย “คุณหมอครับ นี่มัน…” “ฉันรู้” นาราถอนหายใจ “มันเป็นข้อเสนอที่น่าทึ่งมาก” “แล้วคุณหมอจะตัดสินใจอย่างไร” นาราเงยหน้ามองมาร์ค ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน “ฉันไม่รู้จริงๆ มาร์ค” “คุณหมอคะ” มาร์คพูดอย่างจริงจัง “ผมรู้ว่าคุณรักงานของคุณ และคุณก็มีความรับผิดชอบ แต่…อย่าลืมหัวใจของคุณด้วยนะครับ” คำพูดของมาร์คทำให้นารานิ่งคิด เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธวิคเตอร์ได้อีกต่อไป เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของเมือง แสงดาวบนฟ้าดูเหมือนจะทอประกายให้กำลังใจเธอ เธออาจจะเลือกทางที่ยากลำบากที่สุด แต่บางที…นี่อาจจะเป็นทางเดียวที่จะทำให้เธอมีความสุขได้ เธอตัดสินใจแล้ว…