นารากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะตอบวิคเตอร์ด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด “ใช่ค่ะ ดิฉันกำลังลำบากใจอยู่มาก” วิคเตอร์เดินเข้ามาใกล้ เคลื่อนกายเข้ามาในระยะที่นาราพอจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา เขายื่นมือเรียวข้างหนึ่งมาประคองใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ดวงตาคมกริบของเขาสบประสานกับแววตาที่สับสนของเธอ “ผมรู้ว่าข้อเสนอของผมมันยากสำหรับคุณ” “มันไม่ใช่แค่ยากค่ะท่านประธาน” นาราพยายามปัดมือเขาออก แต่วิคเตอร์ก็จับใบหน้าเธอไว้แน่นกว่าเดิม “มันคือการทำลายทุกอย่างที่ดิฉันสร้างมา” “ทุกอย่างที่ว่านั่นมันคุ้มค่ากับการเสียสละเพื่อคนอื่นจริงๆ หรือ” วิคเตอร์ถามเสียงเบา แต่แฝงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่นาราก็ยากจะตีความ “คุณหมอ คุณเสียสละมากเกินไปแล้วนะ” “มันคือหน้าที่ของดิฉันค่ะ” นาราตอบเสียงสั่นเครือ “ดิฉันเลือกทางนี้มาเอง” “แต่ตอนนี้คุณมีทางเลือกอื่น” วิคเตอร์กระซิบ เสียงของเขาดังก้องอยู่ในโสตประสาทของนารา “ทางเลือกที่จะทำให้คุณไม่ต้องแบกรับภาระทั้งหมดนี้อีกต่อไป” มือของวิคเตอร์เลื่อนลงมาสัมผัสที่ลำคอระหงของนารา เขาใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ อยู่ภายใต้ผิวเนียนละเอียด “คุณหมอ ผมสามารถทำให้ชีวิตคุณง่ายขึ้นได้” “ง่ายขึ้นในแบบของท่านประธาน มันจะแลกมาด้วยอะไรบ้างคะ” นาราถามกลับอย่างไม่ไว้ใจ “ดิฉันไม่ใช่คนโง่ค่ะ” วิคเตอร์หัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตราย “ผมชอบที่คุณตรงไปตรงมา” เขาพยักหน้า “และผมก็ชอบที่คุณไม่ใช่นักบุญที่พร้อมจะเสียสละตัวเองเพื่อคนอื่นเสมอไป” “ดิฉัน…ดิฉันต้องกลับไปทำงานค่ะ” นาราพยายามผละออกจากวงแขนของวิคเตอร์อีกครั้ง “มีคนไข้รออยู่” “เรื่องนั้นผมจัดการให้ได้” วิคเตอร์กล่าว “ผมจะให้คนไปแจ้งที่โรงพยาบาลเองว่าคุณหมอนาราไม่สบาย ต้องพักผ่อน” “ไม่ได้ค่ะ! ท่านประธานทำแบบนั้นไม่ได้” นาราอุทานขึ้นอย่างตกใจ “ดิฉันจะถูกตำหนิ” “แล้วไง” วิคเตอร์เลิกคิ้ว “คุณกลัวการตำหนิมากกว่าการต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าชีวิตของคุณมันถูกควบคุมโดยคนอื่นอย่างนั้นหรือ” คำพูดของวิคเตอร์เหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในใจของนารา เธอเงียบไป ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี “คุณหมอ” วิคเตอร์เอื้อมมือมาปัดผมที่ปรกหน้าผากของเธอออกอย่างอ่อนโยน “มองตาผมสิ” นาราจำใจต้องมองเข้าไปในดวงตาของวิคเตอร์ ภาพสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่นั้นดูอ่อนแอและสับสนเหลือเกิน “ผมรู้ว่าคุณกลัว” วิคเตอร์กล่าวต่อ “แต่คุณไม่จำเป็นต้องกลัวผม” “ดิฉันไม่ได้กลัวท่านประธาน” นาราโกหก “แต่ดิฉัน…ดิฉันมีภาระผูกพัน” “ภาระผูกพันที่กำลังจะฉุดคุณให้จมดิ่งลงไป” วิคเตอร์พูดเสียงเข้ม “หรือคุณจะยอมให้มันเป็นแบบนั้น” “แล้วถ้าดิฉันไม่ยอมล่ะคะ” นาราถามเสียงแข็ง “ท่านประธานจะทำอะไร” วิคเตอร์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นดูอันตราย “ผมจะช่วยคุณ” “ช่วยในแบบของท่านประธาน” นาราเน้นคำ “ซึ่งก็คือ…การทำให้ดิฉันตกเป็นของคุณ” “คุณหมอ คุณน่ารักจริงๆ เวลาที่คุณพูดตรงๆ แบบนี้” วิคเตอร์หัวเราะเบาๆ “ใช่ ผมต้องการคุณ” “แต่ดิฉัน…ดิฉันไม่ได้ต้องการท่านประธาน” นาราพูดทั้งที่รู้สึกเจ็บปวดในอก “ตอนนี้อาจจะยัง” วิคเตอร์ยอมรับ “แต่เดี๋ยวมันก็จะเปลี่ยนไป” “ไม่ค่ะ” นาราปฏิเสธทันควัน “ดิฉันไม่มีวัน…” “คุณหมอ” วิคเตอร์แทรกขึ้น “ผมให้เวลาคุณคิด” เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปล่อยให้นาราได้มีพื้นที่ของตัวเอง “แต่จำไว้ว่า โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ” วิคเตอร์เดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา และหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมา “นี่คือข้อเสนออย่างเป็นทางการจากบริษัทของผม” เขาเดินกลับมายื่นให้ "อ่านดูให้ดี ว่าผมยินดีจะทุ่มเทแค่ไหนเพื่อได้คุณมา” นารารับเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอเหลือบมองวิคเตอร์แวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงอ่านข้อเสนอที่เขาเขียนขึ้นอย่างเร่งรีบ "เงินจำนวนหนึ่งสำหรับการชดเชยภาระผูกพันทั้งหมดของคุณ รวมถึงค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานของโครงการที่คุณดูแลอยู่ทั้งหมด" "ตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงในมูลนิธิภายใต้การดูแลของผม พร้อมเงินเดือนและสวัสดิการที่เทียบเท่า" "และที่สำคัญที่สุดคือ การรับประกันความปลอดภัยของคุณและครอบครัว ตลอดจนการยกเลิกภาระหนี้สินทั้งหมดที่คุณมี" นาราอ่านแล้วก็ยิ่งปวดหัว ข้อเสนอของวิคเตอร์มันดูดีเกินจริง จนเธออดสงสัยไม่ได้ว่าเบื้องหลังนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ “ท่านประธานคะ” นาราเงยหน้าขึ้นมองเขา “ข้อเสนอพวกนี้…มันมากเกินไป” “สำหรับผม มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ” วิคเตอร์ตอบเรียบๆ “คุณหมอนารา ผมไม่ได้มองคุณเป็นแค่หมอที่เก่งกาจเท่านั้นนะ” “แล้วท่านประธานมองดิฉันเป็นอะไรคะ” นาราถามอย่างระแวง วิคเตอร์เดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอ แต่ยืนอยู่ตรงหน้า ก้มลงมองเธอจากด้านบน “ผมมองคุณเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจ…น่าค้นหา และที่สำคัญที่สุด” เขาเว้นจังหวะ “ผมมองคุณเป็นคนที่ผมอยากจะครอบครอง” คำพูดนั้นทำให้นาราตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่เคยเจอผู้ชายที่ตรงไปตรงมาและก้าวร้าวแบบนี้มาก่อน “ดิฉัน…ดิฉันต้องการเวลาคิดค่ะ” นาราเอ่ยเสียงแผ่วเบา “แน่นอน” วิคเตอร์ตอบ “ผมจะรอ” เขาก้าวถอยหลังไปอีกครั้ง “แต่ผมไม่อยากให้คุณคิดนานเกินไป ผมไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาเสนอทางเลือกอื่นให้คุณ” น้ำเสียงของวิคเตอร์แฝงความหมายบางอย่างที่นาราก็เข้าใจได้ทันที เขาหมายถึงองค์กรที่เธอมีสัญญาอยู่ “คุณหมอ” วิคเตอร์กล่าวเสริม “ผมรู้ว่าคุณกำลังถูกกดดันจากหลายทาง” เขาหยุดเล็กน้อย “แต่ผมกำลังยื่นมือเข้ามาช่วยคุณนะ” “แล้วถ้าดิฉันไม่คว้าไว้ล่ะคะ” “คุณหมอ” วิคเตอร์ยิ้ม “คุณจะเสียใจ” นาราก้มหน้าลงมองเอกสารในมือ เธอรู้ดีว่าวิคเตอร์พูดจริง เขาไม่เคยทำอะไรเล่นๆ และถ้าเขาอยากได้อะไร เขาก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สิ่งนั้นมา “ดิฉันขอเวลา…สักวันนะคะ” นาราต่อรอง “ได้” วิคเตอร์ตอบ “ผมให้คุณหนึ่งวันเต็มๆ พรุ่งนี้เวลาเที่ยง ฉันต้องการคำตอบของคุณ” นารารู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่เขาให้เวลา แต่ก็หนักอึ้งกับเวลาที่จำกัด “ขอบคุณค่ะ” “แล้วเจอกัน พรุ่งนี้เที่ยง” วิคเตอร์พูด พลางผายมือไปยังประตู “ผมมีนัดต่อ” นาราพยักหน้ารับ เธอรีบเดินออกจากห้องทำงานของวิคเตอร์ทันทีที่เขาพูดจบ บรรยากาศภายในห้องนั้นมันกดดันเธอจนแทบจะหายใจไม่ออก เมื่อเดินออกมาจากห้องทำงานหรูหราของวิคเตอร์ เธอก็เห็นมาร์คยืนรออยู่หน้าห้อง พร้อมสีหน้าเป็นกังวล “เป็นไงบ้างครับคุณหมอ” มาร์คถามทันทีที่เห็นนารา “ก็…อย่างที่เห็น” นาราถอนหายใจ “เขาเสนอทุกอย่างให้ดิฉันเลย” “แล้วคุณหมอจะทำอย่างไรครับ” มาร์คถามอย่างเป็นห่วง “ดิฉันก็ไม่รู้เหมือนกันมาร์ค” นารากล่าว “ทุกอย่างมันเร็วมาก” “คุณหมอไม่ต้องรีบร้อนนะครับ” มาร์คบอก “คิดให้รอบคอบนะครับ ผมอยู่ตรงนี้เสมอ” “ขอบคุณนะมาร์ค” นารายิ้มให้เพื่อน “ที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอ” “ไปหาอะไรทานกันดีกว่าครับ” มาร์คชวน “คุณหมอจะได้มีแรงคิด” นารายอมรับคำชวนของมาร์ค ทั้งสองเดินออกจากอาคารโรงพยาบาล มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลนัก นาราพยายามรวบรวมสติ และคิดถึงทางเลือกที่อยู่ตรงหน้า เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล