แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า ความรู้สึกสับสน ปนเปไปกับความตกใจและไม่เข้าใจถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ "พ่อกับคุณ... เคยทำงานด้วยกัน? เป็นคู่แข่งกัน?" เธอทวนคำถามของธามิน พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่ดูเหมือนหลุดมาจากในนิยาย ธามินพยักหน้าช้าๆ สายตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังนึกถึงภาพอดีตที่ห่างไกล "ใช่... เราเคยทำงานในบริษัทเดียวกันเมื่อหลายสิบปีก่อน พ่อของคุณเป็นคนเก่ง มีวิสัยทัศน์ และมีความมุ่งมั่นสูงมาก เราทั้งคู่ต่างก็เป็นคนทะเยอทะยาน เราแข่งขันกันในทุกๆ ด้าน... ทั้งในเรื่องงานและความก้าวหน้า" "แล้ว... เกิดอะไรขึ้นคะ" แพรวาถามต่อ เสียงของเธอแหบพร่า เธอไม่เคยได้ยินเรื่องราวเหล่านี้จากปากพ่อเลยสักครั้ง ตลอดชีวิตของเธอ พ่อของเธอเป็นเพียงนักธุรกิจธรรมดาๆ คนหนึ่งที่รักครอบครัว ไม่เคยเล่าถึงความขัดแย้ง หรือการแข่งขันที่รุนแรงในแวดวงธุรกิจ "ความขัดแย้งมันเริ่มต้นขึ้นเมื่อเราทั้งคู่ต่างก็ต้องการโปรเจกต์ใหญ่โปรเจกต์หนึ่ง ซึ่งมันจะเป็นใบเบิกทางสู่การเป็นใหญ่ในวงการ" ธามินเล่าต่อ ดวงตาของเขามีแววบางอย่างที่แพรวาอ่านไม่ออก "เราต่างทุ่มเททุกอย่างที่มี พ่อของคุณ... เขาเป็นคนฉลาดแกมโกงกว่าที่ผมคิดไว้มาก เขาใช้วิธีสกปรกบางอย่างเพื่อให้ได้โปรเจกต์นั้นมา" "คุณ... คุณพูดว่าพ่อฉันใช้วิธีสกปรก?" แพรวารู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เธอไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน พ่อของเธอเป็นคนดีเสมอมา "เป็นไปไม่ได้ค่ะ พ่อของฉันไม่มีทางทำอะไรแบบนั้น" ธามินหันกลับมาสบตาเธอ นัยน์ตาของเขาจริงจัง "ผมรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ แต่ผมพูดความจริง แพรวา โปรเจกต์นั้นสำคัญมากสำหรับผม มันไม่ใช่แค่เรื่องของผลกำไร แต่มันคือศักดิ์ศรีของผมด้วย การที่พ่อของคุณเอาชนะผมไปได้ด้วยวิธีที่ไม่ถูกต้อง มันทำให้ผมเจ็บปวดมาก" "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงยังมาช่วยธุรกิจของพ่อฉันอยู่ล่ะคะ" แพรวาถามด้วยความสงสัย ความขัดแย้งในอดีตที่เขาเล่าดูจะขัดแย้งกับการกระทำในปัจจุบันของเขาอย่างสิ้นเชิง ธามินยิ้มบางๆ "เมื่อผมรู้ว่าคุณคือลูกสาวของเขา ผมก็ตัดสินใจที่จะช่วย" เขาตอบ "ผมอยากจะชดเชยในสิ่งที่ผมเคยทำพลาดไปในอดีต และผมก็อยากจะเห็นธุรกิจของพ่อคุณกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง... ในแบบที่ถูกต้อง" "ชดเชย? ชดเชยอะไรคะ" "ผม... ผมเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่กับพ่อของคุณ" ธามินเอ่ยเสียงแผ่วเบา "มันเป็นความผิดพลาดที่ผมไม่เคยให้อภัยตัวเองเลย ผมทำให้เขาต้องเสียใจมาก" แพรวารู้สึกว่าตัวเองกำลังดำดิ่งลงไปในวังวนของความลับและความซับซ้อนที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน "คุณ... คุณพูดถึงความผิดพลาดอะไรคะ" ธามินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ "ก่อนที่พ่อของคุณจะเสียชีวิตไม่นาน ผมได้พบกับเขาอีกครั้ง เราได้คุยกัน เราได้ปรับความเข้าใจกัน ผมได้ขอโทษเขาสำหรับทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้น" "พ่อ... พ่อรู้เหรอคะว่าคุณคือคนที่..." แพรวาพยายามถาม แต่ก็พูดต่อไม่ไหว "รู้สิ" ธามินตอบ "และเขาก็... เขาให้อภัยผม" คำว่า "ให้อภัย" ทำให้แพรวารู้สึกจุกที่คอ เธอไม่เคยรู้เลยว่าพ่อของเธอต้องแบกรับอะไรไว้มากขนาดไหน "แล้ว... โปรเจกต์ที่พ่อชนะไป... มันเกิดอะไรขึ้นคะ" "โปรเจกต์นั้น... มันไม่สำเร็จ" ธามินพูดเสียงเรียบ "มันมีบางอย่างผิดพลาด และสุดท้ายบริษัทของพ่อคุณก็ต้องล้มละลาย" แพรวาแทบจะยืนไม่ไหวกับข้อมูลที่ได้รับ "ล้มละลาย? พ่อฉัน... ล้มละลายเหรอคะ" เธอถามเสียงสั่นเครือ ภาพความทรงจำของพ่อที่เหนื่อยล้า กลับบ้านดึกดื่น ทำงานหนักราวกับจะเอาชีวิตไปแลก มันผุดขึ้นมาในหัวของเธอ "ใช่" ธามินตอบ "และผม... ผมรู้สึกผิดมาก ผมควรจะช่วยเขาในตอนนั้น แต่ผมกลับ... ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น" "ทำไมคะ" "ผม... ผมกลัว" ธามินสารภาพ "ผมกลัวที่จะเข้าไปพัวพันกับปัญหาของเขาอีก ผมคิดว่าผมได้หลุดพ้นจากอดีตนั้นมาแล้ว และผมก็ไม่อยากจะกลับไปจมอยู่กับมันอีก" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยของแพรวา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมธามินถึงมาเปิดเผยเรื่องราวเหล่านี้กับเธอในตอนนี้ "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงมาดูแลธุรกิจของพ่อฉันตอนนี้ล่ะคะ" "เพราะผมอยากจะแก้ไขความผิดพลาดในอดีต" ธามินตอบอย่างหนักแน่น "ผมอยากจะชดเชยให้พ่อของคุณ และผมก็อยากจะดูแลคุณ... ในฐานะลูกสาวของคนที่ผมเคยทำผิดพลาดด้วย" คำว่า "ดูแลคุณ" ทำเอาแพรวาใจสั่น เธอมองเข้าไปในดวงตาของธามิน เธอเห็นความจริงใจ และความรู้สึกผิดที่ฉายชัดออกมา “คุณ… คุณกำลังจะบอกว่าคุณรู้สึกผิดกับพ่อฉัน และตอนนี้คุณกำลังจะชดเชยให้พ่อฉันด้วยการดูแลฉันอย่างนั้นเหรอคะ” เธอถามเสียงสั่น ธามินพยักหน้าช้าๆ “ใช่... ผมอยากจะชดเชยทุกอย่างที่ผมเคยทำพลาดไป ผมอยากจะดูแลคุณให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้” แพรวาหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ พยายามตั้งสติกับข้อมูลที่ถาโถมเข้ามา “แล้ว… แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไปคะ” เธอถาม “ผมจะทำให้ธุรกิจนี้กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง” ธามินกล่าว “และผมจะทำให้แน่ใจว่าคุณจะไม่ต้องลำบากอีกต่อไป” แพรวาไม่รู้ว่าจะตอบอะไร เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกวางไว้ในสถานการณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจได้ “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะพูดอะไรดีค่ะ” เธอสารภาพ “ไม่เป็นไร” ธามินกล่าว “ให้เวลาคุณได้คิด ผมเข้าใจว่ามันยากที่จะยอมรับเรื่องราวเหล่านี้” แพรวาเงยหน้ามองเขา “แต่… ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีค่ะ ว่าทำไมคุณถึงต้องเปิดเผยเรื่องนี้กับฉันตอนนี้” “เพราะผมไม่อยากให้มีอะไรปิดบังอีกต่อไป” ธามินตอบ “ผมอยากให้คุณรู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับอดีตของพ่อคุณ และเกี่ยวกับผม” แพรวาสูดหายใจเข้าลึกๆ “ฉัน… ฉันขอเวลาคิดนะคะ” “แน่นอน” ธามินพยักหน้า “คุณมีเวลาเสมอ”