แพรวารู้สึกประหลาดใจเมื่อรถยนต์คันหรูก็จอดสนิทลงหน้าคฤหาสน์ที่ดูโอ่อ่าและเงียบสงัดกว่าที่เธอเคยเห็นมันจากภายนอก คฤหาสน์หลังนี้ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ท่ามกลางสวนดอกไม้และต้นไม้นานาพันธุ์ ดูสวยงามราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร แต่ขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยความลึกลับที่น่าขนลุก “นี่คือบ้านของพ่อคุณเหรอคะ” แพรวาถาม เสียงของเธอแฝงไปด้วยความอึ้ง “ใช่” เขาตอบ “ที่นี่คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเราในตอนนี้” เขาเปิดประตูรถให้เธอด้วยท่าทางสุภาพผิดกับตอนแรกที่พบกัน แพรวาเดินตามเขาเข้าไปในคฤหาสน์ขนาดใหญ่ บรรยากาศภายในตกแต่งอย่างหรูหราแต่ก็ดูเย็นชา ผนังประดับด้วยภาพวาดเก่าแก่และรูปถ่ายครอบครัวที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “คุณปู่ของฉันอยู่ที่นี่ด้วยใช่ไหมคะ” แพรวาถามขณะที่เดินสำรวจไปรอบๆ “ใช่” เขาตอบ “ท่านรอคุณอยู่” พวกเขาเดินผ่านโถงทางเดินกว้างที่ปูด้วยพรมเนื้อหนา เสียงฝีเท้าของทั้งคู่ดังแผ่วเบา ราวกับจะรบกวนความสงบเงียบภายในบ้าน หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่งที่ดูแข็งแรงเป็นพิเศษ “เข้าไปข้างในได้เลย” เขาผายมือให้เธอ “ท่านรอคุณอยู่” แพรวาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือและเอกสารต่างๆ มีร่างของชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา ดวงตาของเขาสุกใสและเต็มไปด้วยประกายแห่งปัญญา “เชิญนั่งก่อนสิ” ชายชราเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเฉียบขาด แพรวานั่งลงบนเก้าอี้ที่เขาจัดเตรียมไว้ให้ รู้สึกเกร็งไปหมด “ท่านคือ… ท่านคือปู่ของฉันจริงๆ เหรอคะ” เธอถามอย่างไม่แน่ใจ ชายชราหัวเราะเบาๆ “ใช่ ข้าคือปู่ของเจ้า และข้าก็รอคอยวันนี้มานานแสนนาน” “แต่… ทำไมท่านถึงไม่เคยติดต่อฉันเลยคะ” แพรวาอดถามไม่ได้ “มีเหตุผลที่ข้าต้องทำแบบนั้น” เขาตอบ “และข้าเชื่อว่าเจ้าจะเข้าใจในไม่ช้า” เขาหันไปมองหลานชายที่ยืนอยู่ข้างๆ “เขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้เจ้าฟังแล้วใช่ไหม” “ครับท่าน” เขาตอบ “และแพรวาก็พร้อมที่จะช่วยเรา” “ดีมาก” ชายชราพยักหน้า “เพราะเรากำลังจะทำภารกิจที่สำคัญยิ่ง” เขาหันกลับมามองแพรวา “ลูกชายของข้า… พ่อของเจ้า… กำลังตกอยู่ในอันตราย และเราต้องช่วยเขาให้ได้” “ฉันจะช่วยได้อย่างไรคะ” แพรวาถาม “ฉันไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้เลย” “เจ้ามีความสามารถบางอย่างที่คนอื่นไม่มี” ชายชรากล่าว “และเจ้ามีความกล้าหาญที่ข้าสัมผัสได้” “แต่… ถ้าพวกนั้นรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ล่ะคะ” แพรวาเริ่มกังวล “ไม่ต้องห่วง” เขาตอบ “ที่นี่ปลอดภัยที่สุด และเรามีแผนการที่ดี” “แผนการอะไรคะ” “แผนการที่จะล่อให้พวกมันเปิดเผยตัวเอง” ชายชราอธิบาย “พวกมันกำลังตามหาบางสิ่งบางอย่างที่พ่อของเจ้าซ่อนไว้ และเราจะใช้สิ่งนั้นเป็นเหยื่อล่อ” แพรวาอึ้งไปกับแผนการนั้น ดูเหมือนว่าทุกอย่างกำลังจะซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ “แล้ว… ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ” เธอถาม “เจ้าจะต้องทำตัวให้เหมือนกับว่าเจ้าไม่รู้อะไรเลย” ชายชราบอก “ทำตัวตามปกติ แต่คอยสังเกตทุกสิ่งรอบตัว” “สังเกตอะไรคะ” “สังเกตคนที่เข้ามาหาเจ้า สังเกตการเคลื่อนไหวของพวกมัน” เขาตอบ “และที่สำคัญที่สุด… จงเชื่อใจหลานชายของข้า” แพรวาหันไปมองเขา ผู้ชายที่เธอเคยพยายามจะหนีมาตลอด ตอนนี้เขากลายเป็นคนเดียวที่เธอต้องพึ่งพา “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าจะทำได้” เธอพูดเสียงแผ่ว “เจ้าทำได้” ชายชราให้กำลังใจ “ข้าเชื่อในตัวเจ้า” เขาหยิบกล่องไม้เล็กๆ ออกมาจากลิ้นชัก “สิ่งนี้… คือของที่พ่อของเจ้าฝากไว้ให้เจ้า” แพรวาเอื้อมมือไปรับกล่องไม้มาด้วยมือที่สั่นเทา เธอเปิดมันออกดู ข้างในมีจี้ห้อยคอรูปหัวใจสลักลายที่ดูโบราณและสวยงาม “นี่คือ… ของขวัญชิ้นสุดท้ายที่พ่อเคยให้ฉัน” แพรวารำพึงด้วยน้ำเสียงสะเทือนใจ “จงเก็บมันไว้ให้ดี” ชายชรากล่าว “มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยเรา” แพรวาหยิบจี้ห้อยคอขึ้นมาสวมใส่ รู้สึกถึงความเย็นของโลหะที่สัมผัสกับผิวหนัง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมสิ่งของธรรมดาๆ ชิ้นนี้ถึงมีความสำคัญ แต่เธอก็เชื่อใจคำพูดของชายชรา “เอาล่ะ” ชายชรากล่าว “ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องเริ่มปฏิบัติการแล้ว” แพรวาพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา แต่ก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้ว่าเธอจะไม่ยอมแพ้ “ข้าจะให้คนคอยดูแลเจ้าอย่างใกล้ชิด” ชายชราบอก “และเจ้าสามารถปรึกษาหลานชายของข้าได้ตลอดเวลา” แพรวาหันไปมองเขา เขาพยักหน้าให้เธอเล็กน้อย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบ “ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่” แพรวารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ง่ายเลย แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวเดินต่อไป เธอจะไม่ยอมให้ความกลัวมาหยุดยั้งเธอจากการปกป้องคนที่เธอรักอีกต่อไป