หลังจากการพูดคุยอันหนักหน่วง แพรวารู้สึกราวกับถูกบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ความจริงที่เธอเพิ่งได้รับรู้มันหนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะรับไหว การตายของพ่อแม่เธอไม่ได้เป็นอุบัติเหตุ แต่กลับเป็นแผนการอันโหดร้ายของใครบางคน เธอรู้สึกทั้งโกรธ เสียใจ และสับสนไปพร้อมๆ กัน “ฉันขอตัวนะคะ” แพรวาเอ่ยขึ้น เสียงแหบพร่า “ฉันอยากจะอยู่คนเดียวสักพัก” ชายชราพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ได้สิ ถ้าหนูต้องการอะไร ก็บอกคนรับใช้ได้เลยนะ” แพรวาลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องทำงานของชายชรา เธอเดินไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยภาพวาดโบราณราคาแพง สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของพื้นหินอ่อนใต้รองเท้า เธอเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงห้องนอนที่จัดเตรียมไว้ให้เธอ เธอปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ราวกับว่าขาของเธอไม่มีเรี่ยวแรงจะยืนได้อีกต่อไป น้ำตาไหลรินไม่หยุด เธอคิดถึงพ่อแม่ คิดถึงวันที่พวกเขายังอยู่ คิดถึงรอยยิ้มอันอบอุ่นของพวกเขา ภาพในอดีตฉายซ้ำไปมาในหัวเธอราวกับภาพยนตร์ “ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้” เธอพึมพำกับตัวเอง “ทำไมฉันถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” เธอหลับตาลง พยายามจะสงบสติอารมณ์ แต่ภาพของชายชราที่กำลังเล่าเรื่องราวอันโหดร้าย ก็ยังคงติดตา ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นโต๊ะเครื่องแป้งเก่าแก่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง มีสมุดบันทึกปกหนังสีเข้มวางอยู่บนนั้น มันดูเก่าแก่และเต็มไปด้วยฝุ่น ราวกับถูกทิ้งร้างมานาน ด้วยความสงสัย ใคร่รู้ แพรวาค่อยๆ เดินเข้าไปหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา เธอเปิดมันออกอย่างเบามือ หน้ากระดาษเหล่านั้นเต็มไปด้วยลายมือที่สวยงาม แต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย เธออ่านไปเรื่อยๆ ก็พบว่ามันคือบันทึกของแม่ของเธอ เป็นบันทึกที่แม่ของเธอเขียนไว้เมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่เธอจะเสียชีวิต “วันที่... วันนี้ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย” แพรวากล่าวอ่านข้อความในบันทึก “ฉันสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ฉันไม่รู้ว่ามันมาจากไหน แต่ฉันรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังจับตาดูเราอยู่” เธออ่านต่อไปเรื่อยๆ ข้อความในบันทึกเต็มไปด้วยความกังวลและความหวาดกลัว แม่ของเธอเขียนถึงความสัมพันธ์ที่เริ่มมีปัญหาภายในครอบครัว การเปลี่ยนแปลงของพ่อที่ดูเหมือนจะลับๆ ล่อๆ และมีเรื่องปิดบังเธออยู่ “พ่อเริ่มเปลี่ยนไป” แพรวาอ่านต่อ “เขาไม่ค่อยอยู่บ้าน และเมื่ออยู่บ้าน เขาก็มักจะเก็บตัวอยู่ในห้องทำงาน ไม่ยอมให้ใครเข้าไป ฉันพยายามถามเขาก็ได้รับคำตอบเพียงว่า ‘เป็นเรื่องของธุรกิจ’ แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น” แพรวารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด เธอไม่เคยรู้เลยว่าแม่ของเธอต้องเผชิญกับความรู้สึกเหล่านี้ “ฉันพบเอกสารบางอย่างในห้องทำงานของพ่อ” แพรวาอ่านข้อความที่ทำให้เธอขนลุก “มันเป็นสัญญาที่พ่อทำกับใครบางคน เป็นสัญญาที่ดูอันตรายมาก มันเกี่ยวกับการลงทุนที่ใหญ่เกินไป และดูเหมือนว่าพ่อกำลังจะนำพาครอบครัวของเราไปสู่หายนะ” แพรวารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธออ่านต่อไปอย่างตั้งใจ และแล้วเธอก็พบข้อความที่ทำให้เธอต้องหยุดหายใจ “ฉันได้ยินพ่อคุยโทรศัพท์กับใครบางคน” แพรวาอ่านด้วยเสียงสั่นเครือ “เขาพูดถึง ‘การจัดการ’ และ ‘กำจัด’ ฉันไม่แน่ใจว่าเขากำลังพูดถึงใคร แต่ฉันกลัวเหลือเกิน ฉันกลัวว่าเขาจะทำอะไรบางอย่างที่เลวร้าย” ความรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงเริ่มคืบคลานเข้ามาในหัวใจของแพรวา เธอไม่กล้าอ่านต่อ แต่ก็อดใจไม่ไหวที่จะต้องรู้ความจริงให้ได้ “ฉันตัดสินใจที่จะสืบหาความจริง” แพรวาอ่านข้อความสุดท้ายในบันทึก “ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของฉันได้” บันทึกจบลงเพียงเท่านี้ แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ความจริงที่เธอเพิ่งได้รับรู้มันน่าตกใจเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ “แม่... แม่รู้เรื่องนี้มาก่อน” แพรวาพึมพำ “แล้วทำไม... ทำไมท่านถึงไม่บอกฉัน” เธอรู้สึกสับสนและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครอีกต่อไปแล้ว ความจริงที่เธอได้รับรู้มาตลอด มันซับซ้อนและเต็มไปด้วยปริศนาที่เธอต้องไขให้ได้ ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียด “ฉันมาพาเธอไป” เขาบอก “มีเรื่องด่วน” แพรวาเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา “คุณ... คุณมีอะไรจะบอกฉันอีก” “ความจริงทั้งหมด” เขาตอบ “ฉันจะบอกเธอทุกอย่าง” แพรวารู้สึกถึงความหวังริบหรี่ในใจ เธอหวังว่าเขาจะสามารถไขปริศนาทั้งหมดนี้ได้ และพาเธอไปสู่ความจริงที่แท้จริง.