แพรวาตื่นขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับความรู้สึกเหนื่อยล้า เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องพักของตัวเอง พยายามทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด การตายของพ่อแม่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นแผนการที่ซับซ้อน และธาม…คนที่เธอเคยคิดว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจ กลับกลายเป็นคนที่รู้เรื่องราวทั้งหมด และอาจจะเป็นคนที่เธอต้องพึ่งพา เธอตัดสินใจที่จะออกไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน เผื่อว่าอากาศบริสุทธิ์จะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น เธอเดินไปเรื่อยๆ ตามทางเดินที่ปูด้วยหินขัด ท่ามกลางต้นไม้นานาพันธุ์ที่ถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วและกลิ่นหอมของดอกไม้นานาชนิดช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดในใจของเธอได้บ้าง ขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศ เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ บริเวณมุมหนึ่งของสวนซึ่งเต็มไปด้วยพุ่มไม้หนาทึบ มีทางเดินเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะนำไปสู่ที่ใดที่หนึ่งที่ไม่คุ้นตา ความอยากรู้อยากเห็นพาเธอเดินเข้าไปตามทางนั้น ทางเดินนั้นค่อนข้างแคบและรกกว่าส่วนอื่นๆ ของสวน เธอกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น และก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง หลังจากเดินไปได้ไม่นาน เธอก็มาถึงลานเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้สูง มันเป็นสวนลับขนาดย่อม มีม้านั่งไม้เก่าๆ ตั้งอยู่กลางลาน และมีน้ำพุขนาดเล็กที่ส่งเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ แพรวานั่งลงบนม้านั่ง เธอสูดลมหายใจลึกๆ พยายามสงบจิตใจ “มันสวยดีนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง “ทำไมธามถึงไม่เคยพาฉันมาที่นี่” ขณะที่เธอกำลังดื่มด่ำกับความสงบ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านหลัง เธอสะดุ้งโหยง รีบลุกขึ้นยืน เธอหันไปมอง และต้องตกใจเมื่อเห็นใครบางคนกำลังเดินเข้ามา “คุณ…คุณมาทำอะไรที่นี่” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คนที่เดินเข้ามาเป็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ใบหน้าของเธอสวยคมคาย แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา ดวงตาของเธอจ้องมองมาที่แพรวาอย่างสำรวจ “ฉันมาหาที่นี่เป็นประจำ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แต่ฉันไม่เคยเห็นเธอมาก่อน” “ฉัน…ฉันเป็นแขก” แพรวาตอบอย่างตะกุกตะกัก “เพิ่งมาถึงที่นี่ได้ไม่นาน” “แขก” หญิงสาวทวนคำ “แขกของใคร” แพรวาลังเล เธอไม่แน่ใจว่าควรจะบอกความจริงหรือไม่ “ฉัน…ฉันมากับคุณธามค่ะ” แววตาของหญิงสาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับว่าชื่อของธามมีผลกระทบต่อเธอ “อ้อ…คุณธาม” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย “ฉันชื่ออลิซค่ะ” “แพรวาค่ะ” เธอแนะนำตัว “ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร” อลิซพูด พลางเดินเข้ามาใกล้แพรวามากขึ้น “ธามเล่าให้ฉันฟังแล้ว” คำพูดนั้นทำให้แพรวาสงสัย “คุณ…คุณสนิทกับคุณธามมากเหรอคะ” อลิซยิ้มมุมปาก “เรา…ก็สนิทกันมากพอสมควร” เธอหยุดมองแพรวา “แต่ไม่มากเท่าที่เธอคิดหรอก” บทสนทนาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความอึดอัดและความไม่ไว้วางใจ หญิงสาวทั้งสองต่างก็พยายามอ่านใจกันและกัน “เธอรู้ไหมว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่” อลิซถาม พลางเดินไปที่น้ำพุ แล้วใช้นิ้วลากไปตามขอบสระเบาๆ แพรวาส่ายหน้า “ฉัน…ฉันไม่เข้าใจ” “ครอบครัวของเธอ…ตายเพราะใคร” อลิซถามตรงๆ แพรวาชะงักไป เธอไม่คิดว่าอลิซจะถามเรื่องนี้ตรงๆ “ฉัน…ฉันไม่รู้แน่ชัด” “แน่ใจเหรอ” อลิซหันมามองแพรวา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความลึกลับ “บางที…เธออาจจะรู้มากกว่าที่เธอคิดก็ได้นะ” “คุณหมายความว่ายังไง” แพรวาถาม “ฉันหมายถึง…บางความจริงมันซ่อนอยู่นานเกินไป” อลิซพูด “จนบางครั้งคนเราก็ลืมไปว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่” “ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดเลย” แพรวาบอก “เธอไม่เข้าใจ…หรือเธอไม่อยากเข้าใจ” อลิซยิ้มอีกครั้ง “ธามกำลังพยายามบอกอะไรบางอย่างกับเธออยู่ แต่เธอกลับไม่ยอมรับฟัง” “คุณ…คุณรู้เรื่องอะไร” แพรวาถามเสียงเข้ม “ฉันรู้ว่า…คนที่เธอคิดว่าเป็นศัตรู อาจจะเป็นคนที่ช่วยเธอได้” อลิซพูด “และคนที่เธอคิดว่าไว้ใจได้…อาจจะเป็นคนที่อันตรายที่สุด” คำพูดของอลิซทำให้แพรวารู้สึกสั่นสะท้าน ราวกับว่าโลกของเธอกำลังจะถูกคว่ำอีกครั้ง เธอเหลือบมองอลิซอย่างไม่ไว้ใจ “คุณ…คุณเป็นใครกันแน่” “ฉันก็แค่คนที่…เห็นอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่เห็น” อลิซตอบ “และฉันก็ไม่อยากเห็นใครต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกแล้ว” “แล้วคุณคิดว่าฉันควรจะทำอย่างไร” แพรวาถาม อลิซเดินเข้ามาใกล้แพรวามากขึ้น จนเกือบจะประชิดตัว “เธอต้องเลือก” เธอกระซิบ “เลือกว่าจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น หรือเชื่อในสิ่งที่ใจเธอรู้สึก” แพรวาเงียบไป เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใคร หรือจะทำอย่างไรดี ทุกคำพูดของอลิซเต็มไปด้วยความหมายแฝงที่ทำให้เธอสับสน “ฉันต้องไปแล้ว” อลิซบอก พลางผละออกจากแพรวา “แต่จำไว้…ความจริงมักจะอยู่ในที่ที่เราคาดไม่ถึงเสมอ” พูดจบ อลิซก็เดินจากไป ปล่อยให้แพรวายืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบของสวนลับแห่งนี้ แพรวาใช้เวลาอีกครู่หนึ่งในการประมวลผลสิ่งที่อลิซพูด เธอรู้สึกว่าอลิซรู้เรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ และรู้เกี่ยวกับธามด้วย แต่คำพูดของอลิซนั้นคลุมเครือเกินกว่าจะเข้าใจได้อย่างชัดเจน เธอเดินออกจากสวนลับด้วยหัวใจที่สับสนยิ่งกว่าเดิม ความสงสัยและความไม่ไว้วางใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครอีกต่อไป เมื่อเธอกลับมาถึงตัวคฤหาสน์ เธอก็พบว่าธามกำลังรอเธออยู่ที่โถงทางเดิน เขาดูเหมือนจะรู้ว่าเธอไปไหนมา “เธอไปที่ไหนมา” ธามถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล “ฉัน…ฉันแค่ไปเดินเล่นที่สวนค่ะ” แพรวาตอบ เลี่ยงที่จะพูดถึงสวนลับ “เธอเจอใครไหม” ธามถามต่อ แพรวาตัดสินใจที่จะพูดความจริงบางส่วน “ฉันเจอผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ ชื่ออลิซ” สีหน้าของธามเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เธอคุยอะไรกับเธอ” “เธอบอกว่า…เธอรู้ว่าฉันเป็นใคร” แพรวาตอบ “แล้วเธอก็พูดอะไรบางอย่างที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจ” ธามเงียบไป เขาดูเหมือนกำลังใช้ความคิด “อลิซ…เธอเป็นคนที่น่าสงสัย” “คุณรู้จักเธอเหรอคะ” แพรวาถาม “รู้จัก” ธามตอบ “และเธอ…ก็รู้เรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของเธอมากกว่าที่เธอคิด” คำพูดนั้นทำให้แพรวารู้สึกประหลาดใจ “คุณรู้เหรอคะ” “ฉันรู้ว่า…เธอคือลูกสาวของคนที่ฉันเกลียด” ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลง “และเธอ…ก็เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยไม่ตั้งใจ” “คุณหมายถึง…พ่อของฉัน” แพรวาถาม ธามพยักหน้า “พ่อของเธอ…เป็นคนที่ทำให้ทุกอย่างมันซับซ้อนขึ้น” แพรวารู้สึกเหมือนถูกผลักลงสู่น้ำวนอีกครั้ง ทุกคนดูเหมือนจะมีความลับ และทุกคนก็เหมือนจะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ แต่กลับไม่มีใครบอกเธอทั้งหมด