แพรวาเดินวนไปมาในห้องของเธออย่างกระสับกระส่าย หัวสมองยังคงประมวลผลคำพูดของอลิซและธามอย่างไม่หยุดหย่อน “อลิซบอกว่าความจริงอยู่ในที่ที่เราคาดไม่ถึง” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่า “แล้วธามก็บอกว่า… อลิซรู้เรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของฉัน… แต่เธอเป็นแค่เลขาฯ ของคุณวิเศษนี่นะ… จะไปรู้เรื่องอะไรได้” ความสงสัยและความหวังปะปนกันไปหมด เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในเขาวงกตที่ไร้ทางออก แต่ก็มีความหวังริบหรี่ว่าสักวันเธอจะหาทางเจอ เธอเหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เป็นรูปพ่อกับแม่ของเธอ รอยยิ้มของพวกเขายังคงสดใสเหมือนวันวาน ทำให้หัวใจของแพรวาปวดหนึบ เธอจำได้ว่ารูปนี้ถ่ายเมื่อตอนที่เธออายุประมาณสิบขวบ เป็นวันเกิดของเธอที่พ่อกับแม่ตั้งใจจัดให้เป็นพิเศษ บรรยากาศอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก ภาพเหล่านั้นมันช่างห่างไกลจากความจริงอันโหดร้ายที่เธอต้องเผชิญในตอนนี้ “ถ้าพ่อกับแม่ยังอยู่… ท่านคงไม่ยอมให้หนูต้องเจอเรื่องแบบนี้” น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว “ไม่… หนูต้องเข้มแข็ง” เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ “อลิซบอกว่าความจริงอยู่ในที่ที่คาดไม่ถึง… แล้วอลิซเป็นคนฉลาด เธอต้องมีเหตุผลที่พูดแบบนั้น” ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นสิ่งของบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เตียง เป็นกล่องไม้เก่าๆ ที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน มันดูมอมแมมและถูกทิ้งไว้ในมุมมืด ราวกับไม่มีใครอยากจดจำ เธอค่อยๆ คลานลงไปหยิบมันออกมา ฝุ่นเกาะหนาจนแทบมองไม่เห็นเนื้อไม้ กล่องใบนี้มีลักษณะคล้ายกับกล่องที่พ่อเคยเก็บของสำคัญไว้ เธอใช้ปลายนิ้วปัดฝุ่นออกอย่างเบามือ ลายสลักที่เผยออกมาทำให้เธอใจเต้นแรง มันคือลายสลักเดียวกับที่อยู่บนกล่องสมบัติเก่าของพ่อ! ความหวังอันยิ่งใหญ่ถาโถมเข้ามาในหัวใจ เธอค่อยๆ ลองเปิดมันออก แต่ก็ไม่สำเร็จ มันถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา “ล็อค…” เธอพึมพำ “แล้วจะเปิดมันออกได้ยังไง” เธอพลิกกล่องไปมา มองหาลูกกุญแจ แต่ก็ไม่พบ “บางที… อาจจะมีกุญแจซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง” ความคิดผุดขึ้นมาในหัว เธอเริ่มค้นหาในห้องอย่างละเอียดอีกครั้ง เริ่มจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน ใต้เตียง ใต้พรม ทุกซอกทุกมุมที่เธอจะนึกออก แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่ดูเหมือนกุญแจ ขณะที่กำลังจะถอดใจ เธอก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบนั้นอีกครั้ง รูปพ่อแม่ของเธอบนโต๊ะข้างเตียง พ่อกำลังยื่นช่อดอกไม้ให้แม่ และแม่ก็กำลังยิ้มอย่างมีความสุข เธอจำได้ว่าช่อดอกไม้นี้เป็นดอกไม้ที่พ่อปลูกเอง และแม่ก็ชอบมาก “ดอกไม้… พ่อแม่ชอบดอกไม้” เธอคิดถึงสวนลับที่อลิซเคยพาไป “สวนลับ… ที่นั่นมีความลับอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า” เธอตัดสินใจกลับไปที่สวนลับอีกครั้ง ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่าย ที่นี่เงียบสงบและอบอุ่น แตกต่างจากความวุ่นวายในใจของเธออย่างสิ้นเชิง เธอเดินสำรวจไปรอบๆ ต้นไม้ดอกไม้นานาพันธุ์ที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ “อลิซบอกว่าความจริงอยู่ในที่ที่คาดไม่ถึง…” เธอเดินไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่หน้าม้านั่งหินอ่อนเก่าแก่ตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ม้านั่งตัวนี้ดูเหมือนจะอยู่มานานแล้ว มีมอสสีเขียวปกคลุมบางส่วน เธอสังเกตเห็นรอยสลักบางอย่างบนพื้นผิวของม้านั่ง เป็นอักษรย่อที่คุ้นตา… พ. กับ ม. ย่อมาจาก พ่อ กับ แม่ ของเธอ! หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอเริ่มสำรวจม้านั่งอย่างละเอียดขึ้น และพบว่ามีช่องเล็กๆ ซ่อนอยู่ใต้ที่นั่ง เธอค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วแกะมันออก และพบกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน… มันคือลูกกุญแจเล็กๆ สีทอง! “เจอแล้ว!” เธอร้องออกมาอย่างดีใจ น้ำตาคลอหน่วยด้วยความตื้นตัน เธอรีบกลับไปที่ห้อง คว้ากล่องไม้ใบนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอค่อยๆ สอดลูกกุญแจเข้าไปในรูกุญแจ หมุนมันเบาๆ… เสียง “คลิ๊ก” ดังขึ้น! กล่องเปิดออก! ภายในกล่อง มีเอกสารเก่าๆ กองหนึ่งวางอยู่ และมีสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่งอยู่ด้านบนสุด แพรวาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดดู หน้าแรกมีลายมือของพ่อเขียนไว้ว่า “สำหรับแพรวา ลูกรัก… เมื่อถึงวันที่ลูกเติบโตพอที่จะเข้าใจความจริงทั้งหมด” เธอค่อยๆ อ่านข้อความในสมุดบันทึก น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด หัวใจของเธอแหลกสลายไปพร้อมๆ กับความจริงที่ถูกเปิดเผย พ่อและแม่ของเธอไม่ได้เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ แต่ถูกสังหาร! และผู้ที่อยู่เบื้องหลังแผนการอันโหดร้ายนี้… คือคนที่เธอไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้ เขาคือคนที่เธอเคยไว้ใจ… คือคุณวิเศษ! เอกสารที่เหลือในกล่องคือหลักฐาน ใบเสร็จการโอนเงินจำนวนมหาศาล รายงานการสืบสวนลับที่พ่อของเธอทำไว้ก่อนจะเสียชีวิต และแผนผังการก่อสร้างคฤหาสน์หลังนี้ ที่มีส่วนที่ถูกซ่อนเร้นไว้ “คุณวิเศษ… ทำไมคะ… ทำไมท่านถึงทำแบบนี้” แพรวาร่ำไห้สะอึกสะอื้น เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่ดูอบอุ่นและมีเมตตา จะสามารถเป็นฆาตกรที่โหดเหี้ยมได้ ทันใดนั้น ประตูห้องของเธอก็ถูกเปิดออก ธามยืนอยู่ที่หน้าประตู สายตาของเขามองมาที่เธอ ราวกับจะรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่เธอแบกรับ “แพรวา…” เขาเรียกชื่อเธอเสียงอ่อนโยน “ธาม…” เธอเงยหน้ามองเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม “พ่อกับแม่… ถูกคุณวิเศษฆ่า… เขาเป็นคนทำ!” ธามเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว เขากอดเธอไว้แน่น “ผมรู้… ผมรู้มาตลอด” เขาพูดเสียงเครือ “ผมพยายามจะบอกคุณ… แต่คุณไม่เคยเชื่อผม” “แล้วทำไม… ทำไมคุณถึงไม่บอกผมแต่แรก!” แพรวาถามอย่างตัดพ้อ “ถ้าคุณบอกผม… ผมคงไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้” “ผมทำไม่ได้… มันอันตรายเกินไป” ธามกอดเธอแน่นขึ้น “คุณวิเศษคุมทุกอย่างไว้หมดแล้ว… ถ้าผมเปิดเผยความจริงเร็วเกินไป… คุณอาจจะตกอยู่ในอันตรายมากกว่าเดิม” “แล้วตอนนี้ล่ะ… ตอนนี้เราจะทำยังไง” แพรวาถามเสียงสั่นเครือ “ตอนนี้… เรามีหลักฐานแล้ว” ธามพูดเสียงหนักแน่น “เราจะเปิดโปงเขา… เราจะทำให้เขาได้รับโทษตามที่เขาทำไว้” ความหวังเริ่มกลับมาอีกครั้ง แม้จะเจ็บปวด แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว ธามจะอยู่เคียงข้างเธอ และพวกเขาจะต่อสู้ไปด้วยกัน