เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในคฤหาสน์หลังใหญ่ของคุณวิเศษ อลิซเดินไปหยิบโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่เมื่อเห็นชื่อผู้โทรปรากฏบนหน้าจอ แววตาของเธอก็ฉายแววประหลาดใจระคนกังวล เธอมองไปรอบๆ ห้องทำงานของคุณวิเศษที่ว่างเปล่า ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปรับสายที่ระเบียงชั้นสอง “สวัสดีค่ะ คุณแพรวา” เสียงของอลิซราบเรียบ ไร้ความรู้สึก “คุณอลิซ… ฉัน… ฉันพบทุกอย่างแล้ว” แพรวาพูดเสียงสั่นเครือ “ฉันเจอหลักฐาน… ที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้… ฉันรู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ” อลิซนิ่งไปครู่หนึ่ง “คุณมั่นใจหรือคะ” “มั่นใจ… ฉันมั่นใจมาก” แพรวาตอบ “คุณวิเศษ… เขาอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง” “ดิฉันทราบดีค่ะ” อลิซกล่าว “ดิฉันพยายามจะบอกคุณมาตลอด… แต่คุณไม่เคยเชื่อดิฉัน” “แล้วทำไม… ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตรงๆ” แพรวาถามอย่างตัดพ้อ “มันอันตรายเกินไปค่ะ คุณแพรวา” อลิซถอนหายใจเบาๆ “คุณวิเศษมีแผนการที่ซับซ้อนมาก… และเขาควบคุมทุกอย่างไว้หมด ถ้าดิฉันเปิดเผยความจริงทั้งหมดเร็วเกินไป… คุณอาจจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต” “แต่ตอนนี้… ฉันรู้แล้ว… ฉันมีหลักฐานแล้ว” แพรวาพูดอย่างมีความหวัง “คุณธามก็อยู่กับฉัน… เราจะจัดการเรื่องนี้” “คุณธาม… เขาเชื่อใจคุณได้จริงๆ เหรอคะ” อลิซถามอย่างระแวง “เขา… เขาเป็นคนที่ช่วยฉันมาตลอด” แพรวากล่าว “เขาเป็นคนที่ทำให้ฉันเจอหลักฐานพวกนี้” “ดีค่ะ” อลิซกล่าว “ถ้าอย่างนั้น… คุณต้องระวังตัวให้มากนะคะ คุณวิเศษอาจจะรู้แล้วว่าคุณเจออะไรบางอย่าง” “คุณหมายความว่าอย่างไร” แพรวาถามด้วยความตกใจ “เมื่อไม่นานมานี้… มีคนพยายามจะเข้ามาในสวนลับ” อลิซบอก “ดิฉันได้ยินเสียง… แต่ไม่เห็นใคร… ดิฉันสงสัยว่าอาจจะเป็นคนของคุณวิเศษที่กำลังตามหาอะไรบางอย่าง” หัวใจของแพรวาเต้นแรงขึ้น เธอคิดถึงการที่เธอเคยไปที่สวนลับครั้งล่าสุด “เป็นไปได้… อาจจะเป็นเขา” “คุณต้องรีบดำเนินการนะคะ” อลิซเร่ง “ดิฉันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานกว่านี้แล้ว… คุณวิเศษจะกลับมาแล้ว” “คุณอลิซ… คุณจะไปไหน” แพรวาถามอย่างร้อนรน “คุณต้องมาอยู่กับฉัน… เราจะได้ช่วยกัน” “ดิฉันไปไม่ได้ค่ะ” อลิซตอบเสียงหนักแน่น “ภารกิจของดิฉันยังไม่เสร็จสิ้น… ดิฉันต้องทำบางอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะได้รับความยุติธรรมอย่างแท้จริง” “คุณกำลังจะทำอะไร” แพรวาถามอย่างกังวล “ความจริง… มีมากกว่าที่คุณเห็น” อลิซกล่าว “คุณวิเศษเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง… แต่เบื้องหลังเขายังมีใครอีกคน… ที่ใหญ่กว่านั้น… และดิฉันกำลังจะเปิดโปงเขา” “ใคร… ใครคือคนคนนั้น” แพรวากระซิบถาม “คุณจะได้รู้… ในไม่ช้า” อลิซกล่าว “แต่ก่อนอื่น… คุณต้องแน่ใจว่าหลักฐานที่คุณมี… สมบูรณ์ที่สุด” “ฉันจะทำ… แล้วคุณล่ะ” แพรวาถาม “ดิฉันจะติดต่อคุณอีกครั้ง… เมื่อทุกอย่างพร้อม” อลิซกล่าว “ขอให้คุณโชคดี… และอย่าไว้ใจใครเด็ดขาด” สิ้นสุดเสียงโทรศัพท์ แพรวาก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ราวกับหมดแรง ความจริงที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะคาดคิดกำลังเปิดเผยออกมาเรื่อยๆ “ธาม… เมื่อกี้อลิซบอกว่า… คุณวิเศษเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง” แพรวากล่าวเสียงเบา “แล้วยังมีใครอีกคนที่ใหญ่กว่านั้น… ที่อยู่เบื้องหลังเขาอีก” ธามมองหน้าแพรวาด้วยความกังวล “อลิซบอกแบบนั้นจริงๆ เหรอ” แพรวาพยักหน้า “เธอพูดเหมือนกับว่า… เธอมีแผนการบางอย่างที่จะเปิดโปงคนคนนั้น… แต่เธอไม่ยอมบอกว่าคือใคร” “เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่เราคิดไว้จริงๆ” ธามกล่าว “เราต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม” “แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป” แพรวาถาม “เราต้องรวบรวมหลักฐานให้ได้มากที่สุด… โดยเฉพาะข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทบังหน้าและผู้ร่วมงานของคุณวิเศษที่คุณพ่อคุณเคยกล่าวถึง” ธามบอก “ถ้าเราสามารถเชื่อมโยงตัวการเบื้องหลังทั้งหมดได้… เราก็จะสามารถจัดการเรื่องนี้ได้อย่างเด็ดขาด” “ฉันกลัว… ธาม” แพรวากล่าว “ฉันกลัวว่าเราจะไม่สามารถรับมือกับคนพวกนั้นได้” ธามกอดแพรวาไว้แน่น “ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ… เราจะสู้ไปด้วยกัน” ทั้งสองคนใช้เวลาตลอดทั้งคืนในการตรวจสอบเอกสารอย่างละเอียดอีกครั้ง พวกเขาพบข้อมูลสำคัญเพิ่มเติมเกี่ยวกับบริษัทบังหน้าต่างๆ ที่เชื่อมโยงไปยังการลงทุนในต่างประเทศ และพบรายชื่อผู้ที่เกี่ยวข้อง ซึ่งเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจหลายคน “ดูนี่สิธาม” แพรวาชี้ไปที่รายชื่อหนึ่ง “คุณสมศักดิ์… เป็นนักธุรกิจใหญ่ที่เคยร่วมงานกับพ่อของฉัน… แต่สุดท้ายก็มีปัญหากัน” “ผมเคยได้ยินชื่อนี้… ดูเหมือนจะเป็นคนที่ทรงอิทธิพลมากในวงการ” ธามกล่าว “ถ้าเขาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จริงๆ… แสดงว่าเรากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งมาก” “แต่เราต้องสู้… เราต้องทำเพื่อพ่อกับแม่” แพรวาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “ใช่… เราจะสู้” ธามเห็นด้วย “เราจะรวบรวมหลักฐานทั้งหมด… และส่งมอบให้กับทางการ” เมื่อใกล้รุ่งสาง ธามก็ตัดสินใจติดต่อเพื่อนสนิทที่เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจระดับสูง เพื่อขอความช่วยเหลือและเตรียมการส่งมอบหลักฐาน “ผมจะให้เพื่อนผมเข้ามาช่วยดูแลเรื่องนี้อย่างลับๆ” ธามบอกแพรวา “เราจะแน่ใจว่าหลักฐานของเราจะถูกนำไปใช้อย่างถูกต้อง และปลอดภัยที่สุด” แพรวารู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะยังมีความกังวล แต่เธอก็เชื่อมั่นในตัวธามและในความยุติธรรม “ฉันหวังว่า… เราจะสามารถเปิดโปงความจริงทั้งหมดได้… และทำให้คนที่ทำร้ายพ่อกับแม่ของฉัน… ได้รับโทษ” แพรวากล่าว “เราจะทำได้… แพรวา” ธามตอบ “เราจะทำทุกอย่างเพื่อให้ความจริงปรากฏ” ขณะที่แสงอาทิตย์เริ่มทอแสงลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา แพรวาก็รู้สึกถึงความหวังที่กลับมาอีกครั้ง แม้เส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว และเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง เพื่อความยุติธรรมของพ่อและแม่ของเธอ