แพรวากำปากกาในมือแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก แสงไฟสลัวในห้องพักแพทย์สาดส่องไปยังใบหน้าของเธอ ทำให้เห็นรอยน้ำตาที่ยังคงเปื้อนแก้มอยู่ เธอสูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี “คุณหมอครับ ผมพร้อมแล้วครับ” ธามินพูดขึ้น หมอพยักหน้า แล้วยื่นเอกสารให้แพรวา “คุณแพรวาครับ ตรวจสอบลายเซ็นให้ถูกต้องนะครับ” แพรวาค่อยๆ ไล้สายตาไปตามข้อความในเอกสาร ก่อนจะจรดปากกาลงบนช่องลายเซ็น “ฉัน... ฉันยอมรับการรักษาทุกอย่าง” เธอพูดพลางเซ็นชื่อตัวเองลงไป เมื่อเซ็นเสร็จ เธอก็ส่งเอกสารคืนให้หมอ ธามินเดินเข้าไปกอดเธอเบาๆ “ขอบคุณนะแพรวา” เขาพูด “ที่ยังกลับมา” แพรวาผงะเล็กน้อยกับอ้อมกอดที่ดูอบอุ่นเกินคาดจากธามิน แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน “ฉัน... ฉันแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ” เธอตอบ หลังจากนั้น แพทย์ก็รีบเคลื่อนย้ายธามไปยังห้องผ่าตัด แพรวากับธามินยืนมองรถพยาบาลเคลื่อนตัวไป จนลับสายตา “ตอนนี้เราก็ทำได้แค่รอ” ธามินพูดพลางถอนหายใจยาว “หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี” แพรวาพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งร่างกายและจิตใจ “ฉัน... ฉันขอตัวก่อนนะครับ” ธามินกล่าว “ถ้ามีอะไร แจ้งผมได้ตลอด” “ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณธามิน” แพรวาตอบ ธามินพยักหน้าให้เธอ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้แพรวาอยู่เพียงลำพังในโถงทางเดินที่เงียบสงัด แพรวากลับไปนั่งที่เก้าอี้หน้าห้องไอซียู เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกทั้งหมดถาโถมเข้ามา ภาพของธามเมื่อสิบปีก่อนปรากฏขึ้นมาในหัว รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ “แพรวา... ฉันรักเธอ” “ฉันก็รักเธอ ธาม” “เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ” “ตลอดไป...” น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง เธอเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มตัวเอง น้ำตาที่เย็นเฉียบ “ฉันผิดเอง... ฉันผิดเองจริงๆ” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอีกครั้ง เธอหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของธามิน “ฮัลโหลค่ะ” “แพรวา... ฉันลืมของไว้ที่ห้องพัก เธอพอจะไปเก็บมาให้หน่อยได้ไหม” เสียงของธามินฟังดูอ่อนลงกว่าเดิม “ได้ค่ะ” แพรวาตอบ “คุณธามินพักอยู่ที่ไหนคะ” “โรงแรมเดิมที่ฉันเคยพาเธอไปพักน่ะ” ธามินบอกที่อยู่ “ห้อง 305” แพรวารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ตอบตกลง เธอขับรถไปยังโรงแรมแห่งนั้น เมื่อมาถึงห้องพักของธามิน เธอก็ةค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป “คุณธามินคะ ฉันมาแล้วค่ะ” ไม่มีเสียงตอบรับ แพรวาเดินเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง ห้องพักตกแต่งอย่างหรูหรา แต่ดูเหมือนไม่มีใครอยู่ “คุณธามินคะ” เธอเรียกอีกครั้ง ทันใดนั้น เธอก็เห็นร่างของธามินนั่งอยู่บนโซฟา เขากำลังจ้องมองรูปถ่ายในมือ แพรวาเดินเข้าไปหา “เจอของที่ตามหาหรือยังคะ” ธามินเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ดวงตาของเขาแดงก่ำ “ฉัน... ฉันกำลังคิดถึงเขา” เขาพูดเสียงแหบพร่า แพรวาเงียบไป เธอไม่รู้จะพูดอะไร “เธอรู้ไหมแพรวา” ธามินพูดต่อ “ฉัน... ฉันรักธามมากนะ” แพรวาตกใจกับคำพูดของธามิน “ฉัน... ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยค่ะ” “มันเป็นเรื่องที่ฉันเก็บไว้มาตลอด” ธามินพูด “ฉัน... ฉันไม่เคยกล้าบอกใคร” “แล้ว... แล้วทำไมคุณธามถึง...” แพรวาถามอย่างลังเล “เขา... เขาไม่เคยรู้” ธามินพูด “เขาคิดว่าฉัน... แค่พี่ชายที่ห่วงน้อง” ธามินยื่นรูปถ่ายในมือให้แพรวาดู เป็นรูปถ่ายของเขากับธามตอนเด็กๆ ทั้งคู่ดูมีความสุขมาก “เรา... เราสนิทกันมาก” ธามินพูด “แต่พอเธอเข้ามาในชีวิตของธาม... ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป” “คุณ... คุณโทษฉันเหรอคะ” แพรวาถามเสียงสั่น “ไม่... ฉันไม่โทษเธอ” ธามินส่ายหน้า “ฉันแค่... เสียใจ” “คุณธามินคะ” แพรวาพูด “ฉัน... ฉันขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกแบบนี้” “ไม่เป็นไร” ธามินยิ้มเศร้าๆ “ฉัน... ฉันแค่อยากให้ใครสักคนรู้” แพรวานั่งลงข้างๆ ธามิน เธอรู้สึกเห็นใจเขาอย่างจับใจ “ฉัน... ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณนะคะ” เธอพูด “ความรักที่ต้องเก็บซ่อนเอาไว้” ธามินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย “เธอ... เธอเองก็คงมีความทรงจำเกี่ยวกับธามเยอะสินะ” เขาถาม “ค่ะ” แพรวาตอบ “ความทรงจำดีๆ... และความทรงจำที่เจ็บปวด” “ฉัน... ฉันขอโทษแทนธามนะ” ธามินพูด “เขา... เขาอาจจะทำเธอเจ็บปวด” “ไม่เป็นไรค่ะ” แพรวาตอบ “มันผ่านไปแล้ว” “แต่บางที... มันก็ไม่ผ่านไปง่ายๆ หรอกนะ” ธามินพูด แพรวาพยักหน้าเห็นด้วย เธอก็รู้สึกแบบนั้นเช่นกัน “ฉัน... ฉันต้องไปแล้วค่ะ” ธามินพูด “ขอบคุณนะแพรวา” “ค่ะ” แพรวาตอบ ธามินลุกขึ้นยืน เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้แพรวาอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง แพรวาเดินไปหยิบกระเป๋าของธามินที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอมองไปรอบๆ ห้องอย่างพิจารณา ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เมื่อออกมาจากโรงแรม เธอก็เห็นรถของธามินจอดอยู่ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปในรถ เธอสตาร์ทเครื่องยนต์ และขับรถออกจากโรงแรมไป การกลับมาครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การกลับมาเผชิญหน้ากับธามเท่านั้น แต่ยังเป็นการกลับมาเผชิญหน้ากับความจริงอันซับซ้อน ที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน เธอได้แต่หวังว่า ทุกอย่างจะคลี่คลายไปในทางที่ดีที่สุด