แพรวาก้าวเข้าไปในห้องทำงานของธามินอย่างระมัดระวัง ห้องนี้ใหญ่กว่าห้องทำงานของพ่อเธอหลายเท่า เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนเป็นของชั้นดี และมีบรรยากาศที่ดูทรงอำนาจ ธามินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ กำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารอยู่ “คุณ… เรียกฉันมามีอะไรคะ” เธอถามเสียงเบา ธามินเงยหน้าขึ้นมองเธอ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เข้ามาสิ ไม่ต้องยืนอยู่ตรงนั้น” แพรวาเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นรูปถ่ายครอบครัวที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน รูปนั้นเป็นรูปของธามินกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูสง่างาม และมีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ยืนอยู่ข้างๆ ทั้งสามคนกำลังยิ้มอย่างมีความสุข “นี่… ภรรยาและลูกสาวของคุณเหรอคะ” เธอถาม พยายามระงับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ ธามินพยักหน้า “ใช่” เขาตอบเสียงเรียบ “ภรรยาผมชื่อ ลินดา ส่วนลูกสาวชื่อ พลอย” “พลอย… อายุเท่าไหร่แล้วคะ” “ตอนนี้ 10 ขวบแล้ว” เขาตอบ “เธออยู่ที่โรงเรียนประจำที่ต่างประเทศ” แพรวารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ เธอไม่เคยคิดเลยว่าธามินจะมีครอบครัว “คุณ… คุณแต่งงานแล้ว” “ใช่” เขาว่า “แต่… เราแยกกันอยู่มานานแล้ว” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกสับสนมากขึ้นไปอีก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ ทำไมเขาถึงบอกเธอเรื่องครอบครัวของเขา “คุณ… ต้องการให้ฉันเซ็นเอกสารอะไรอีกหรือเปล่าคะ” เธอถาม พยายามเปลี่ยนเรื่อง ธามินยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งมาให้เธอ “นี่… เป็นสัญญาข้อตกลงการทำงานของเธอ” แพรวารับเอกสารมาดู มันเป็นสัญญาจ้างงานในตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวของเขา มีรายละเอียดเกี่ยวกับหน้าที่ความรับผิดชอบ เงินเดือน และสวัสดิการต่างๆ “ฉัน… ฉันจะทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุดค่ะ” เธอพูด “ผมรู้” ธามินยิ้ม “ผมเชื่อใจเธอ” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังมีความรู้สึกไม่สบายใจบางอย่างแฝงอยู่ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในกับดักที่มองไม่เห็น “คุณ… เคยรู้จักพ่อของฉันมาก่อนหรือเปล่าคะ” เธอตัดสินใจถามออกไปตรงๆ ธามินมองหน้าเธอด้วยความแปลกใจ “ทำไมถึงถามแบบนั้น” “ก็… เมื่อวานคุณพูดเหมือนคุณรู้จักครอบครัวของฉัน” เธอตอบ ธามินเงียบไปนาน เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกสวน “ผม… เคยรู้จักพ่อเธอ” “แล้ว… คุณรู้จักท่านได้อย่างไรคะ” “เรา… เคยเป็นเพื่อนร่วมงานกันมาก่อน” เขาตอบ “ก่อนที่… จะเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น” คำตอบของเขาทำให้แพรวาใจหายวาบ เธอจำได้ว่าพ่อของเธอเคยพูดถึงเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่เขาไว้ใจมาก แต่หลังจากอุบัติเหตุ พ่อของเธอก็ไม่เคยพูดถึงเขาอีกเลย “แล้ว… คุณเคยเจอแม่ของฉันไหมคะ” เธอถามต่อ ธามินหันกลับมามองเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้า “ผม… เคยเจอแม่เธอ” เขาว่า “เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก และใจดีที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา” แพรวารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังบีบคั้นในลำคอ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าธามินจะรู้จักครอบครัวของเธอมากขนาดนี้ “คุณ… คุณรู้ไหมว่าพ่อกับแม่ของฉันเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ” เธอถามเสียงสั่น ธามินพยักหน้า “ผมรู้” เขาตอบ “ผม… เสียใจมากจริงๆ” “คุณ… คุณจำวันนั้นได้ไหมคะ” เธอถาม ด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะขาดห้วง ธามินมองหน้าเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “จำได้” เขาตอบ “ผม… ไม่มีวันลืมวันนั้นไปได้เลย” แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธอควรจะบอกเขาเรื่องที่เธอรู้ทั้งหมดไหม ว่าเธอคือลูกสาวของคนที่เขา… “คุณ… คุณแน่ใจนะว่าอยากรู้เรื่องราวทั้งหมด” ธามินถาม จู่ๆ เขาก็ถามคำถามที่ทำให้แพรวาตกใจ “คุณ… คุณรู้เหรอคะว่าฉันรู้อะไร” เธอถาม ธามินเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ เขายื่นมือมาสัมผัสใบหน้าของเธอเบาๆ “ผมรู้… ว่าคุณกำลังพยายามหนีอดีต” “ฉัน… ฉันไม่ได้หนี” เธอปฏิเสธ “คุณหนี” เขาว่า “แต่คุณก็หนีไม่พ้น” แพรวารู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจเขาดีหรือไม่ “คุณ… คือลูกสาวของสมศักดิ์ใช่ไหม” ธามินถาม จู่ๆ เขาก็ถามคำถามที่ทำให้แพรวาใจหายวูบ แพรวาอึ้งไป เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี เธอรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในวังวนของความจริงที่เธอพยายามจะหนีมาตลอดชีวิต “ฉัน… ฉันคือแพรวา” เธอตอบเสียงเบา ธามินมองหน้าเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า “ผมรู้… ว่าเธอคือแพรวา” เขาว่า “และผม… ก็รู้ดีว่าสมศักดิ์คือใคร”