หัวใจที่โดนขโมย

ตอนที่ 1 / 35

ตอนที่ 1 — คืนฝนพรำกับเงาปริศนา

สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะชะล้างความเหน็บหนาวและอ้างว้างของค่ำคืนที่กำลังจะคลี่คลาย แสงไฟนีออนสีแดงซีดจากป้ายร้านสะดวกซื้อสาดสะท้อนบนแอ่งน้ำข้างทาง เกิดเป็นประกายระยิบระยับที่ดูเยือกเย็น ดวงตาของนาราจับจ้องไปยังเงาตะคุ่มที่ยืนพิงกำแพงตึกร้างฝั่งตรงข้าม แขนข้างหนึ่งยกขึ้นบังใบหน้าภายใต้หมวกแก๊ปสีดำสนิท อีกข้างเหน็บไว้ในกระเป๋ากางเกงดูนิ่งสงบผิดวิสัยคนที่จะเข้ามาในย่านนี้ยามวิกาล นาราถอนหายใจเบาๆ พลางดึงผ้าพันคอผืนหนาขึ้นมาปิดปากปิดจมูก กลิ่นอายของความเปียกชื้นและไอเย็นจากฝนปะทะเข้ามาเตะจมูก จนเธอรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก ที่นี่คือตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งในย่านที่ผู้คนไม่ค่อยอยากย่างกรายเข้ามานัก เป็นที่รวมของโกดังร้าง ร้านค้าปิดตาย และบ้านเช่าเก่าๆ ที่มีเรื่องราวไม่น่าอภิรมย์ซุกซ่อนอยู่ภายใน นารามาที่นี่ตามนัดหมายที่ได้รับผ่านช่องทางลับ เธอเป็นนักข่าวสาวผู้ใฝ่หาความจริง แม้จะรู้ดีว่าการทำงานในสายข่าวอาชญากรรมและการเมืองนั้นอันตรายเพียงใด แต่ความมุ่งมั่นที่จะเปิดโปงความเลวร้ายที่ซ่อนเร้น ก็เป็นแรงผลักดันให้เธอต้องก้าวข้ามความกลัวไปให้ได้ เสียงฝีเท้าดังขึ้นแผ่วเบาจากด้านหลัง นาราหันไปมองทันที ใบหน้าของเธอฉายแววระแวดระวัง ชายร่างสูงในชุดสูทสีเข้มก้าวออกมาจากเงามืด เขาไม่สวมหมวก แต่เส้นผมสีดำขลับถูกจัดแต่งอย่างประณีต ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาของนาราอย่างไม่หลบเลี่ยง รอยยิ้มมุมปากบางเบาที่ดูเหมือนจะไม่ใช่รอยยิ้มจริงๆ ทำให้เธอรู้สึกไม่ไว้วางใจ "คุณนาราใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ก้องกังวานอยู่ในความเงียบของค่ำคืน "ผมคินครับ" "คุณคิน" นาราทวนชื่อเบาๆ พลางสังเกตการณ์เขาอย่างละเอียด "คุณคือคนที่ส่งข้อมูลมาให้ผมใช่ไหม" "ครับ" คินพยักหน้า เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหน่อย จนทั้งสองคนอยู่ห่างกันราวหนึ่งช่วงแขน "ผมมีข้อมูลบางอย่างที่คิดว่าคุณนาราคงสนใจ" "ข้อมูลเกี่ยวกับอะไร" นาราถามตรงๆ เธอไม่ชอบการเล่นเกม หรือการพูดอ้อมค้อม "แล้วทำไมถึงต้องนัดเจอที่นี่" "เกี่ยวกับโครงการ 'อัญมณี' ครับ" คินตอบ ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "และที่นี่... ปลอดภัยที่สุดสำหรับผม" คำว่า 'โครงการอัญมณี' ทำให้หัวใจของนาราเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย โครงการนี้เป็นเรื่องที่เธอสืบหาข้อมูลมานาน แต่ทุกครั้งที่พยายามเข้าใกล้ ก็เหมือนจะเจอทางตันเสียทุกครั้ง ข้อมูลที่หลุดรอดออกมานั้นน้อยนิดและคลุมเครือเกินกว่าจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ "คุณบอกว่ามีข้อมูล" นาราเอ่ยขึ้น "แล้วมันอยู่ที่ไหน" "อยู่ที่นี่ครับ" คินกวาดสายตาไปรอบๆ "ในมือของผม" เขาก้มลงหยิบกระเป๋าเอกสารใบหนึ่งที่วางไว้ข้างตัวขึ้นมา วางลงบนถังขยะที่ถูกทิ้งร้างอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเปิดออก นาราโน้มตัวเข้าไปมอง เห็นเพียงเอกสารสีดำประทับตราลับ และรูปถ่ายบางส่วนที่ดูเหมือนจะเป็นแบบแปลนอาคาร "ผมต้องการให้คุณช่วยอะไรบางอย่าง" คินเงยหน้าขึ้นมองนาราอีกครั้ง "ผมอยากให้คุณนำข้อมูลนี้ไปเปิดโปงความจริง" "คุณต้องการให้ผมช่วย แล้วคุณล่ะ" นาราถามอย่างสงสัย "ทำไมคุณถึงไม่ทำเอง" "ผมทำไม่ได้" คินตอบเสียงเรียบ "ถ้าผมทำ ผมจะกลายเป็นเป้าหมายทันที แต่ถ้าคุณ... ในฐานะนักข่าว การเปิดโปงเรื่องนี้จะมีความชอบธรรมมากกว่า" "แต่คุณก็ยังมาที่นี่ มาเจอกับผม" นารายังคงไม่ไว้ใจ "คุณเสี่ยงเกินไป" "ความเสี่ยงเป็นส่วนหนึ่งของการทำงานของคุณไม่ใช่เหรอครับ" คินยิ้มกริ่ม "ผมเชื่อในตัวคุณ" นารามองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจบางอย่างที่ซ่อนอยู่ แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ปิดบังเอาไว้ "คุณบอกว่าผมต้องช่วยอะไร" "ผมจะให้คุณยืมข้อมูลชุดนี้" คินพูด "คุณนำไปวิเคราะห์ หาหลักฐานเพิ่มเติม และเขียนข่าวเปิดโปงเรื่องราวทั้งหมด แต่มีข้อแม้" "ข้อแม้?" "คุณต้องไม่เปิดเผยตัวตนของผมเด็ดขาด" คินเน้นเสียง "ผมไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าผมเป็นคนให้ข้อมูลนี้" "แล้วคุณจะได้อะไร" นารายิงคำถามกลับ "ทำไมคุณถึงทำเรื่องนี้" "ผม... ไม่อยากเห็นความอยุติธรรม" คินตอบ ดวงตาของเขาทอดมองไปยังถนนที่เปียกโชกไปด้วยสายฝน "บางครั้ง คนที่ถูกมองว่าเป็นคนเลว ก็อยากเห็นความดีงามเกิดขึ้นบ้างเหมือนกัน" นารานิ่งไป เธอพิจารณาคำพูดของคินอีกครั้ง ภาพลักษณ์ของเขาดูไม่เหมือนอาชญากร หรือคนที่มีส่วนได้ส่วนเสียกับโครงการนี้เลยแม้แต่น้อย ท่าทางที่ดูสงบ เยือกเย็น และแววตาที่ดูเจ็บปวดบางครั้ง ก็ทำให้เธอรู้สึกเห็นใจ "ตกลง" นารากล่าวตัดสินใจ "ฉันจะรับข้อมูลนี้ไป แต่ถ้ามีอะไรผิดพลาด ฉันจะติดต่อคุณได้ทางไหน" "ผมจะติดต่อคุณเอง" คินยื่นกระเป๋าเอกสารให้ "จำไว้ อย่าเปิดเผยตัวตนของผมเด็ดขาด" นารารับกระเป๋าเอกสารมาถือไว้ น้ำหนักของมันทำให้เธอรู้สึกถึงความสำคัญของข้อมูลที่อยู่ข้างใน "ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่" "ผมเชื่อใจคุณ" คินกล่าว "โชคดีครับ คุณนารา" เขาก้าวถอยหลังกลับเข้าไปในเงามืดของตรอก ก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน นารายืนมองตามไปจนแน่ใจว่าเขาไปแล้ว จึงหันกลับมามองกระเป๋าเอกสารในมือ เธอรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่หนักอึ้ง แต่ในขณะเดียวกันก็มีความตื่นเต้นระคนอยู่ไม่น้อย โครงการ 'อัญมณี' กำลังจะถูกเปิดโปง

4,051 ตัวอักษร