เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางเสียงฟ้าคะนอง ลลิลเบิกตากว้าง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอเห็นคิรากรผลักร่างของเธอออกไปก่อนที่กระสุนจะพุ่งเข้าใส่ "คุณคิรากร!" ลลิลตะโกนด้วยความตกใจสุดขีด ชายที่ถือปืนคือหนึ่งในลูกสมุนของท่านประธาน เขาเป็นคนที่ลลิลเคยเห็นในงานเลี้ยงครั้งหนึ่ง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความแค้น "แกคิดว่าแกแน่มากสินะ คิรากร!" ชายคนนั้นพูดเสียงดัง "คิดว่าจะทรยศนายของแกแล้วรอดไปได้รึไง!" "ฉันไม่ได้ทรยศใคร" คิรากรตอบ น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แม้จะยืนอยู่ตรงหน้าปากกระบอกปืน "ฉันแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง" "สิ่งที่ถูกต้องน่ะเหรอ!" ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ "แกมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว! เอาข้อมูลไปขายให้พวกอัยการนั่น! แกมันก็ไม่ต่างจากไอ้พวกขี้ข้าของพวกมันหรอก!" "คุณธนา! รีบไปติดต่ออัยการเดี๋ยวนี้!" กมลทิพย์ตะโกนสั่ง คุณธนาพยักหน้ารับคำ เขาถอยหลังอย่างรวดเร็วเพื่อหลบไปหยิบโทรศัพท์ "แกคิดว่าจะหนีไปไหน!" ชายคนนั้นเล็งปืนมาที่คุณธนา แต่ก่อนที่เขาจะได้เหนี่ยวไก คิรากรก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือด ท่ามกลางสายฝนที่สาดกระหน่ำเข้ามาทางประตูที่ยังเปิดอยู่ ลลิลเห็นโอกาส เธอรีบคว้าฮาร์ดดิสก์ที่กมลทิพย์วางไว้บนโต๊ะ แล้ววิ่งเข้าไปหาคุณธนา "คุณธนาคะ! รีบไปเดี๋ยวนี้เลย!" ลลิลคะยั้นคะยอ คุณธนาคว้าฮาร์ดดิสก์ไปอย่างรวดเร็ว "คุณลลิล! คุณต้องไปกับผม!" "ไม่ค่ะ! ฉันต้องอยู่ช่วยคุณคิรากร!" ลลิลยืนกราน "อย่าโง่เลยลลิล!" กมลทิพย์ตะโกน "ถ้าคุณอยู่ต่อ คุณก็จะเป็นอันตราย!" การต่อสู้ระหว่างคิรากรและชายชุดดำยังคงดำเนินต่อไป ร่างกายของคิรากรเริ่มมีบาดแผล แต่เขาก็ยังคงสู้ไม่ถอย "แกมันไม่รู้จักพอ!" ชายชุดดำตะโกน พลางใช้ปืนตบเข้าที่ใบหน้าของคิรากร คิรากรเซถอยหลัง แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ "ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้!" จู่ๆ เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังขึ้นจากระยะไกล ชายชุดดำหันไปมองด้วยความตกใจ "ไม่นะ!" เขาตะโกน "พวกแกมัน...!" ก่อนที่เขาจะพูดจบ คุณธนาก็กลับมาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนาย "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งตะโกน ชายชุดดำเห็นท่าไม่ดี เขาพยายามจะยิงอีกครั้ง แต่คิรากรก็เข้าล็อกแขนของเขาไว้ได้ทันพอดี "ปล่อยฉันนะ!" ชายชุดดำดิ้นรน แต่ก็ไม่สำเร็จ เจ้าหน้าที่ตำรวจรีบเข้ามาควบคุมตัวชายชุดดำไว้ได้สำเร็จ "คุณคิรากร! คุณเป็นอะไรไหมครับ!" คุณธนาถามด้วยความเป็นห่วง คิรากรพยักหน้าเบาๆ "ผมไม่เป็นไรครับ" เขาตอบ "แค่... เจ็บนิดหน่อย" ลลิลวิ่งเข้าไปหาคิรากร เธอเห็นรอยแผลที่ใบหน้าของเขา และเลือดที่ไหลซึมออกมาจากแขน "คุณคิรากร!" เธออุทาน "คุณบาดเจ็บ" "ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมไม่เป็นไร" คิรากรพยายามยิ้มให้เธอ แต่รอยยิ้มนั้นดูเจ็บปวด "เราต้องรีบพาคุณไปโรงพยาบาล" กมลทิพย์กล่าว "ไม่ครับ" คิรากรปฏิเสธ "ผมยังมีเรื่องที่ต้องจัดการให้เสร็จ" "คุณจะเสี่ยงอีกทำไมคะ!" ลลิลถาม "ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว" "ผมต้องแน่ใจว่าข้อมูลนี้จะถึงมืออัยการจริงๆ" คิรากรอธิบาย "ผมไม่ไว้ใจใครเลย นอกจากคุณธนา" คุณธนาพยักหน้า "ผมจะพาข้อมูลนี้ไปส่งให้เพื่อนผมด้วยตัวเองครับ" "ขอบคุณครับคุณธนา" คิรากรกล่าว "ผมเชื่อใจคุณ" ลลิลยังคงมองคิรากรด้วยความกังวล "แต่คุณ..." "คุณลลิลครับ" คิรากรพูดขึ้น "ผมรู้ว่าคุณอาจจะยังไม่เข้าใจผม" "ฉัน... ฉันแค่อยากรู้ความจริง" ลลิลตอบ "ผมจะเล่าให้คุณฟังทั้งหมด" คิรากรกล่าว "หลังจากที่ทุกอย่างจบลง" "แล้ว... แล้วคุณจะไปไหนคะ" ลลิลถามอย่างลังเล คิรากรยิ้มบางๆ "ผมอาจจะต้องหายตัวไปสักพักครับ" เขาตอบ "เพื่อความปลอดภัยของทุกๆ คน" "อะไรนะคะ!" ลลิลอุทาน "คุณจะไปจริงๆ เหรอ!" "ผมต้องไปครับ คุณลลิล" คิรากรกล่าว "แต่ผมสัญญาว่า ผมจะกลับมา" เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของลลิลเบาๆ "คุณรอผมได้ไหมครับ" ลลิลมองเข้าไปในดวงตาของคิรากร เธอเห็นความจริงใจและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ เธอพยักหน้าเบาๆ "ฉันจะรอค่ะ" ลมฝนยังคงพัดแรง แต่ในใจของลลิลกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในตอนนี้ เธอเลือกที่จะเชื่อใจผู้ชายคนนี้