แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องผ่านใบไม้สีเขียวสดในสวนสาธารณะ ลลิลยืนนิ่ง ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคำขอแต่งงานจะมาถึงเร็วขนาดนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเรื่องราวที่ซับซ้อนและอันตรายที่เพิ่งผ่านพ้นไป "คุณ... คุณแน่ใจเหรอคะ คิรากร" เธอถาม เสียงสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งความสุข ความประหลาดใจ และความกังวลเล็กๆ ที่ปะปนเข้ามา คิรากรจับมือของเธอไว้แน่น ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรักและความจริงใจ "ผมแน่ใจที่สุดในชีวิตครับ ลลิล" เขาตอบ เสียงหนักแน่นแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน "ตั้งแต่ที่ผมได้รู้จักคุณ โลกของผมก็เปลี่ยนไป ผมพบความหมายของชีวิตอีกครั้ง ความสุขที่แท้จริง ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่ผมจะสามารถพูดคำเหล่านี้ออกมาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ" เขาค่อยๆ คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือข้างหนึ่งยังคงจับมือของเธอไว้ ส่วนอีกข้างหนึ่งค่อยๆ เลื่อนแหวนวงเล็กๆ ที่เปล่งประกายราวกับหยดน้ำค้างยามเช้า ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แหวนวงนั้นเรียบง่ายแต่สง่างาม สื่อถึงความมั่นคงและนิรันดร์ "ผมรู้ว่าเราเพิ่งผ่านอะไรมามากมาย" คิรากรกล่าวต่อ "และผมก็รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ผมอยากจะปกป้องคุณ ดูแลคุณ และรักคุณตลอดไป" เขาสอดแหวนเข้าไปในนิ้วนางข้างซ้ายของลลิลอย่างแผ่วเบา มันพอดีราวกับถูกสร้างมาเพื่อเธอ ลลิลมองแหวนวงนั้น ก่อนจะเงยหน้ามองคิรากรอีกครั้ง น้ำตาคลอหน่วย "คุณ... คุณทำให้ฉันมีความสุขมากเหลือเกิน" ลลิลเอ่ยออกมาอย่างตื้นตัน "ฉันไม่รู้จะพูดยังไงจริงๆ" "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นครับ" คิรากรยิ้ม "แค่รับหัวใจของผมไว้ และให้โอกาสผมได้ดูแลหัวใจของคุณตลอดไปก็พอ" เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของเธอไว้ อีกข้างหนึ่งโอบเอวของเธอเข้ามาใกล้ "ผมรักคุณ ลลิล" "ฉันก็รักคุณค่ะ คิรากร" ลลิลตอบ พร้อมกับกอดเขาแน่น น้ำตาแห่งความสุขไหลรินอาบแก้ม บทสนทนาและความรู้สึกอันลึกซึ้งของทั้งสองคนดำเนินไปอย่างต่อเนื่องราวกับเวลาหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางเสียงนกร้องและสายลมที่พัดเอื่อยๆ พวกเขายืนกอดกันเนิ่นนาน ปล่อยให้ความรักและความสุขที่เพิ่งค้นพบได้เติมเต็มหัวใจ "แล้วหลังจากนี้ เราจะทำยังไงกันต่อคะ" ลลิลถามเมื่อผละออกจากอ้อมกอดของเขา "เรื่องงานของคุณล่ะคะ" คิรากรลูบไล้เส้นผมของเธอเบาๆ "ผมได้ยื่นใบลาออกเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ" เขาตอบ "ผมต้องการใช้ชีวิตปกติกับคุณ" ลลิลแปลกใจเล็กน้อย "คุณแน่ใจเหรอคะ" "แน่ใจครับ" คิรากรยืนยัน "ผมเคยเป็นคนที่จมปลักอยู่กับอดีตมาตลอด การแก้แค้น การสืบสวน มันคือทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมมี แต่พอได้รู้จักคุณ ผมถึงได้รู้ว่ายังมีอะไรอีกมากมายในชีวิตที่สำคัญกว่านั้น ผมอยากมีชีวิตที่เรียบง่าย มีความสุขกับคุณ ผมอยากจะสร้างครอบครัวเล็กๆ ของเรา" "ครอบครัวเล็กๆ ของเรา" ลลิลทวนคำด้วยรอยยิ้ม "ฉันชอบจังเลยค่ะ" "เราจะเริ่มต้นใหม่กันนะครับ" คิรากรกล่าว "เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันเป็นเหมือนบททดสอบที่ทำให้เราได้มาเจอกัน ผมเชื่อว่าเราจะผ่านทุกอย่างไปได้ด้วยกัน" หลังจากนั้น พวกเขาก็เดินกลับมายังอพาร์ตเมนต์ของคิรากร บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขและความหวัง ลลิลรู้สึกว่าชีวิตของเธอได้เริ่มต้นขึ้นใหม่อีกครั้ง "คุณอยากจะพักผ่อนก่อนไหมครับ" คิรากรถาม "หรือว่าอยากจะออกไปหาอะไรทานข้างนอก" "ฉันอยากไปทานอาหารทะเลค่ะ" ลลิลบอก "นานแล้วที่ไม่ได้ทาน" "ได้เลยครับ" คิรากรตอบ "เดี๋ยวผมจะพาไปร้านอร่อยๆ ที่ผมรู้จัก" พวกเขาเตรียมตัวและออกเดินทางไปยังร้านอาหารทะเลริมแม่น้ำเจ้าพระยา บรรยากาศยามเย็นสวยงาม แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ทาบทาด้วยสีส้มอมแดง ระหว่างทาง พวกเขายังคงพูดคุยกันถึงอนาคตอย่างมีความสุข "แล้วเรื่องงานของคุณล่ะคะ" คิรากรถาม "คุณจะกลับไปทำงานที่บริษัทเดิมไหม" "ฉันคิดว่าฉันคงไม่กลับไปแล้วค่ะ" ลลิลตอบ "หลังจากเรื่องทั้งหมด ฉันรู้สึกว่าฉันอยากจะลองทำอะไรใหม่ๆ ที่เป็นของตัวเอง" "ดีเลยครับ" คิรากรกล่าวสนับสนุน "ถ้าคุณมีไอเดียอะไร อยากจะทำอะไร บอกผมได้เลยนะครับ ผมจะสนับสนุนคุณเต็มที่" "ขอบคุณนะคะ" ลลิลยิ้ม "คุณคือคนที่คอยสนับสนุนฉันมาตลอดจริงๆ" เมื่อถึงร้านอาหารทะเล พวกเขาก็นั่งลงที่โต๊ะริมน้ำ สั่งอาหารมาหลากหลายเมนู ทั้งกุ้งเผา ปูผัดผงกะหรี่ ปลาหมึกย่าง และอื่นๆ อีกมากมาย "ผมดีใจจริงๆ นะครับที่ทุกอย่างจบลงด้วยดี" คิรากรกล่าวขณะที่เริ่มทานอาหาร "ผมเป็นห่วงคุณมากจริงๆ ลลิล" "ฉันก็เป็นห่วงคุณเหมือนกันค่ะ" ลลิลตอบ "ตอนที่คุณหายไป ฉันใจคอไม่ดีเลย" "ผมขอโทษที่ทำให้คุณเป็นห่วงนะครับ" คิรากรกล่าว "ต่อไปนี้ ผมจะไม่ทำให้คุณต้องเป็นห่วงอีกแล้ว" บทสนทนาของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความสุข ความผ่อนคลาย และความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างมั่นคง พวกเขานั่งทานอาหารและพูดคุยกันจนกระทั่งค่ำ "ผมว่าเรากลับกันดีกว่านะครับ" คิรากรกล่าว "พรุ่งนี้เรามีเรื่องต้องทำอีกเยอะเลย" "เรื่องอะไรเหรอคะ" ลลิลถาม "ก็เรื่องเตรียมงานแต่งงานของเราไงครับ" คิรากรยิ้มกว้าง ลลิลหัวเราะเบาๆ "คุณนี่รีบจริงๆ เลยนะคะ" "ก็ผมรักคุณมากนี่ครับ" คิรากรตอบ "ผมอยากจะมีคุณเป็นภรรยาเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" ขณะที่ขับรถกลับอพาร์ตเมนต์ ลลิลก็ซบหน้าลงกับไหล่ของคิรากร รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "ขอบคุณนะคะ สำหรับทุกอย่าง" ลลิลกล่าว "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" คิรากรตอบ "ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตผม ขอบคุณที่ทำให้ผมได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงเป็นอย่างไร" เมื่อกลับถึงอพาร์ตเมนต์ คิรากรก็อุ้มลลิลขึ้นไปที่ห้องนอน "วันนี้คุณไม่ต้องไปไหนแล้วนะครับ" คิรากรกล่าว "คุณจะอยู่กับผมที่นี่" ลลิลยิ้มตอบ "ค่ะ" คืนนั้น ทั้งสองคนนอนหลับไปด้วยความสุขและความสบายใจ โดยมีแหวนแห่งคำมั่นสัญญาเป็นเครื่องยืนยันถึงอนาคตอันสดใสที่กำลังจะมาถึง