เวลาล่วงเลยไป ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลาลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มอมม่วงที่แต่งแต้มไปทั่วผืนฟ้า รินดานั่งพิงต้นไม้ใหญ่ ข้างๆ เธอคือต้นกล้าที่หลับไปแล้วบนตักของเธอ วินนั่งอยู่ไม่ไกล คอยสอดส่องมองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง "คุณอรจะมาเมื่อไหร่คะ" รินดาเอ่ยถามขึ้นมาหลังจากเงียบไปนาน วินหันมามองเธอ "ผมไม่แน่ใจครับ" เขาตอบ "แต่เขาคงกำลังพยายามมาให้เร็วที่สุด" "หนูแค่เป็นห่วงเขา" รินดาบอก "ไม่รู้ว่าเขาปลอดภัยดีหรือเปล่า" "อรเขาเก่งครับ" วินพยักหน้า "เขาจะจัดการทุกอย่างได้" "คุณวินคะ" รินดาเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง "คุณอรเขารู้จักหนูกับต้นกล้าได้อย่างไรคะ" วินเงียบไปครู่หนึ่ง มองออกไปไกลๆ ราวกับกำลังนึกถึงอดีต "ผมไม่ทราบรายละเอียดทั้งหมดครับ" เขาตอบ "แต่อรเขาเล่าให้ฟังว่าเขาเจอคุณครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน" "ที่ไหนคะ" "ที่...ที่งานเลี้ยงของครอบครัวธนาคมครับ" วินตอบ "ตอนนั้นคุณยังเด็กมาก" รินดาพยายามนึก แต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยพบใครที่ชื่ออรในงานเลี้ยงเหล่านั้น "เขา...เขาจำหนูได้ยังไงคะ" "อรเขาเป็นคนใส่ใจในรายละเอียดครับ" วินอธิบาย "เขาเห็นคุณที่นั่น และเขาก็ประทับใจในตัวคุณ" "ประทับใจในตัวหนู?" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ "หนู...หนูก็แค่เด็กคนหนึ่ง" "สำหรับอร มันมากกว่านั้นครับ" วินกล่าว "เขาเห็นอะไรบางอย่างในตัวคุณที่คนอื่นมองไม่เห็น" รินดาเงียบไป เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครมองเธอในมุมที่แตกต่างออกไปขนาดนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่ชื่ออร ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของเงินที่ซื้อเธอมา "แล้วคุณวินล่ะคะ รู้จักคุณอรได้อย่างไร" เธอถามต่อ "ผมเป็นคนของอรครับ" วินตอบ "เราทำงานด้วยกันมานานแล้ว" "งานอะไรคะ" "งานที่ต้องอาศัยความไว้เนื้อเชื่อใจ และ...ความลับครับ" วินตอบ "เราช่วยกันจัดการเรื่องยากๆ หลายเรื่อง" "เรื่องธนาคม...ก็เป็นหนึ่งในนั้นใช่ไหมคะ" วินพยักหน้า "ใช่ครับ" "คุณอรเขากล้าหาญจริงๆ นะคะ" รินดาเอ่ยชม "กล้าที่จะต่อกรกับคนอย่างธนาคม" "เขาทำเพื่อคุณครับ" วินกล่าว "และเพื่อต้นกล้า" เสียงลมพัดโกรชุน ใบไม้ไหวเอนเอนตามแรงลม สร้างเสียงเสียดสีอันแผ่วเบาในความมืด รินดารู้สึกหนาวขึ้นมาอีกครั้ง เธอขยับตัวพลางโอบกอดต้นกล้าไว้แน่นกว่าเดิม "หนู...หนูอยากให้เรื่องนี้จบลงเร็วๆ จังค่ะ" เธอสารภาพ "ผมรู้ครับ" วินเข้าใจความรู้สึกของเธอดี "ทุกคนก็รอคอยให้ทุกอย่างมันจบ" "ถ้า...ถ้าคุณอรไม่มาล่ะคะ" คำถามนั้นหลุดออกจากปากรินดาโดยไม่ทันคิด วินหันมามองเธอด้วยสายตาจริงจัง "อรจะมาครับ" เขากล่าวอย่างมั่นใจ "เขาไม่เคยทิ้งใคร" ความเชื่อมั่นในน้ำเสียงของวิน ทำให้รินดารู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง แต่ความกังวลก็ยังคงกัดกินใจเธออยู่ไม่น้อย "เราควรจะหาที่หลบภัยที่ปลอดภัยกว่านี้ไหมคะ" รินดาถาม "เราต้องรอที่นี่ครับ" วินตอบ "อรบอกว่าที่นี่เป็นจุดที่เขามองเห็นได้ง่ายที่สุด" "แต่ถ้าธนาคมตามมาเจอเราที่นี่ล่ะคะ" "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องคุณกับต้นกล้า" วินกล่าว "ไม่ต้องห่วง" ยิ่งดึกเท่าไหร่ อากาศก็ยิ่งหนาวเย็นมากขึ้นเท่านั้น รินดาพยายามปลุกต้นกล้าขึ้นมา แต่เด็กน้อยก็ยังคงหลับลึก เธอจึงต้องกอดลูกน้อยไว้แนบอกเพื่อส่งความอบอุ่น "หนู...หนูคิดถึงบ้าน" ต้นกล้าละเมอ "เดี๋ยวเราก็ได้กลับบ้านแล้วนะลูก" รินดาตอบเสียงแผ่วเบา วินลุกขึ้นยืน เขาเดินไปรอบๆ บริเวณที่พวกเขาอยู่ สอดส่องมองไปในความมืด "มีอะไรเหรอคะ" รินดาถาม "ผมได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง" วินตอบ "เหมือนเสียงฝีเท้าคน" รินดาใจหายวาบ เธอรีบกระชับต้นกล้าไว้แน่น "จริงเหรอคะ" "ผมไม่แน่ใจ" วินตอบ "อาจจะเป็นแค่สัตว์ป่าก็ได้" เขาหยิบมีดพกที่พกติดตัวออกมา เตรียมพร้อมหากมีอันตราย "คุณวินคะ" รินดาเรียก "คุณอรเขา...เขาไว้ใจคุณมากแค่ไหนคะ" วินหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ "ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นครับ" "หนูแค่...หนูแค่อยากแน่ใจ" รินดาตอบ "ว่าเรามาถูกที่แล้ว" "อรไว้ใจผมมากที่สุดครับ" วินยืนยัน "ผมเป็นคนเดียวที่เขาสามารถบอกความลับทุกอย่างได้" "แล้วคุณ...คุณไว้ใจหนูไหมคะ" รินดาถามต่อ วินยิ้มบางๆ "ผมเห็นคุณเติบโตมาตลอดครับ" เขาตอบ "ผมเห็นว่าคุณเป็นคนดี และผมเชื่อว่าคุณจะทำทุกอย่างเพื่อต้นกล้า" คำพูดของวินทำให้รินดารู้สึกโล่งใจขึ้นมาอีกครั้ง เธอนึกถึงคำพูดของอรที่ว่า "วินคือคนที่ฉันไว้ใจที่สุด" ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่วินได้ยินเมื่อครู่ก็ดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาได้ยินเสียงคนพูดคุยกันดังแว่วมาแต่ไกล "พวกเขามาแล้ว!" วินอุทาน "เรารีบไปที่เรือเถอะ!" วินรีบดึงรินดาที่กำลังประคองต้นกล้าขึ้นมา "เรืออยู่ตรงนี้ครับ" เขากล่าวพลางพาเธอเดินลัดเลาะไปตามริมแม่น้ำ ที่ริมตลิ่ง มีเรือพายลำเล็กจอดรออยู่ วินรีบพาเธอขึ้นเรือ "ผมจะพายพาคุณไปอีกฝั่ง" ขณะที่วินกำลังจะออกแรงพาย เสียงตะโกนก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ทั้งสามคนหันกลับไปมอง เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ประมาณห้าถึงหกคน กำลังวิ่งตรงมาทางพวกเขา