แสงไฟที่เห็นแต่ไกลนั้นส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อรินดากับต้นกล้าเข้าใกล้ มันเป็นแสงไฟจากกองไฟขนาดใหญ่ ที่ล้อมรอบไปด้วยผู้คนจำนวนหนึ่ง รินดาหยุดชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวังและความกังวล เธอไม่รู้ว่าคนที่อยู่ตรงนั้นจะเป็นมิตรหรือศัตรู แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเข้าไปขอความช่วยเหลือ "แม่คะ...หนูเหนื่อยแล้ว" ต้นกล้าเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาเริ่มปรือลง "อดทนอีกนิดนะลูก" รินดาประคองร่างเล็กของลูกชายไว้ "เดี๋ยวเราก็จะถึงแล้ว" เธอเดินก้าวเข้าใกล้กองไฟอย่างระมัดระวัง เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังแว่วมาถึง รินดาพยายามเพ่งมองให้ชัดเจน กลุ่มคนที่อยู่ตรงนั้นดูเหมือนจะเป็นชาวบ้านธรรมดาๆ พวกเขานั่งล้อมวงกัน ดื่มกินและสนทนากันอย่างออกรส "มีใครอยู่ตรงนั้นไหมคะ!" รินดาตะโกนเรียกเสียงดัง เสียงพูดคุยเงียบลงทันที ทุกสายตาหันมามองทางเธอ รินดารู้สึกได้ถึงความประหลาดใจและความสงสัยจากพวกเขา ชายแก่คนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม ลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาหา "เจ้าเป็นใครกัน มาที่นี่ได้อย่างไรในยามวิกาล" "ดิฉัน...ดิฉันชื่อรินดาค่ะ" รินดาตอบเสียงสั่น "และนี่คือลูกชายของดิฉัน ต้นกล้า" เธอชี้ไปที่ลูกชายซึ่งซบหน้ากับไหล่เธอ "เราหลงป่ามาค่ะ กำลังหนี...กำลังหนีคนใจร้าย" "หลงป่า? หนีคนใจร้าย?" ชายแก่เลิกคิ้วสงสัย "มาได้อย่างไร เล่ามาซิ" รินดากลืนน้ำลายลงคอ พยายามรวบรวมสติ "พวกเราถูกไล่ล่ามาค่ะ จากคนที่มีอำนาจ...พวกเราหนีมาจนสุดทางแล้ว และเห็นแสงไฟจากที่นี่" เธอเว้นวรรคเล็กน้อย "พวกเรา...พวกเราขอความช่วยเหลือค่ะ" ชายแก่พิจารณารินดาอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาสังเกตเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าและความหวาดกลัวบนใบหน้าของเธอ รวมถึงสภาพของต้นกล้าที่ดูอ่อนเพลีย "เข้ามาใกล้ๆ สิ" ชายแก่บอก "อย่ากลัวไปเลย พวกเราเป็นชาวบ้านธรรมดาๆ ที่อาศัยอยู่ในแถบนี้" รินดาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้กองไฟ เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่เข้ามา สัมผัสที่แตกต่างจากความหนาวเหน็บในป่า "พวกเจ้ามาจากไหนกัน" หญิงชราคนหนึ่งถาม "ดิฉัน...ดิฉันมาจากที่ไกลค่ะ" รินดาตอบอย่างเลี่ยงๆ "มีเรื่อง...เรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้น" "ไม่ต้องห่วงหรอกนะ" ชายแก่พูดปลอบ "พวกเรายินดีช่วยเหลือเสมอ ถ้าเจ้าต้องการอะไร" "ขอบคุณมากค่ะ" รินดาพูดด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "สิ่งแรกที่ดิฉันต้องการคือที่พักชั่วคราว และอาหารสักมื้อค่ะ ลูกชายดิฉันเหนื่อยมาก" "ได้เลย" ชายแก่กล่าว "เข้าไปพักในกระท่อมก่อนเถอะ พวกเราจะจัดหาให้" รินดาพยักหน้า เธอค่อยๆ อุ้มต้นกล้าที่เกือบจะหลับไปแล้ว เดินตามชายแก่ไปยังกระท่อมหลังเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากกองไฟ ภายในกระท่อมมีผ้าห่มเก่าๆ วางอยู่ รินดาค่อยๆ วางต้นกล้าลงบนนั้น ก่อนจะห่มผ้าห่มให้ลูกชาย "ขอบคุณมากค่ะ" รินดาเอ่ยอีกครั้ง "ไม่เป็นไร" ชายแก่ตอบ "พรุ่งนี้เช้า ค่อยว่ากันอีกทีนะ พักผ่อนเสียก่อน" เมื่อชายแก่เดินออกไป รินดาก็นั่งลงข้างๆ ต้นกล้า เธอเฝ้ามองใบหน้าของลูกชายอย่างอ่อนโยน ถึงแม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย แต่การได้พบเจอผู้คนใจดีเช่นนี้ ทำให้เธอรู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง "แม่คะ...แล้วคุณวินล่ะคะ" ต้นกล้าเอ่ยถามเสียงงัวเงีย รินดานิ่งไป เธอพยายามนึกถึงภาพสุดท้ายที่เห็นวิน เขากำลังต่อสู้กับกลุ่มชายฉกรรจ์อย่างกล้าหาญ เพื่อถ่วงเวลาให้เธอและลูกชายหนีไป "แม่...แม่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันลูก" รินดาตอบเสียงเศร้า "แต่แม่เชื่อว่าคุณวินจะต้องปลอดภัย" เธอได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้วินรอดปลอดภัย และขอให้คุณอรมาถึงในเร็ววัน คืนนั้น รินดานอนไม่หลับ เธอนั่งมองออกไปนอกกระท่อม ทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ความทรงจำเกี่ยวกับวิน การเสียสละของเขา ทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าวินกำลังทำเพื่ออะไร และเพื่อใคร "อร..." เธอเอ่ยชื่อนั้นแผ่วเบา "คุณต้องมานะคะ" รุ่งเช้า แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในกระท่อม รินดาตื่นขึ้นมา เธอพบว่าต้นกล้ายังคงหลับใหลอยู่บนผ้าห่ม "อรุณสวัสดิ์" เสียงทักทายดังขึ้นที่หน้ากระท่อม รินดารีบผุดลุกขึ้น "ค่ะ" ชายแก่คนเดิมปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู "เป็นอย่างไรบ้าง" "หลับสบายดีค่ะ" รินดาตอบ "ขอบคุณมากนะคะ" "ดีแล้ว" ชายแก่กล่าว "พวกเราเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว เชิญออกมาเถอะ" รินดาพยักหน้า เธอปลุกต้นกล้าขึ้นมา และพาเขาออกไปหาชาวบ้าน อาหารเช้าเป็นข้าวต้มร้อนๆ ที่มีกลิ่นหอม รินดาตักข้าวต้มป้อนต้นกล้าอย่างเอื้ออาทร "แม่คะ" ต้นกล้าเอ่ยขึ้นขณะทานอาหาร "หนูคิดถึงคุณอร" รินดาชะงักไป เธอพยักหน้า "แม่ก็คิดถึงเขาเหมือนกันลูก" หลังจากทานอาหารเสร็จ รินดาเข้าไปขอบคุณชายแก่และชาวบ้านอีกครั้ง "ดิฉันต้องขอตัวแล้วค่ะ" รินดาบอก "พวกเราต้องเดินทางต่อ" "จะไปไหนกัน" ชายแก่ถาม "ที่นี่ค่อนข้างห่างไกลจากความเจริญ" "พวกเรากำลังจะไปหาใครคนหนึ่งค่ะ" รินดาตอบ "เขาจะมารับพวกเรา" "ถ้าเจ้าต้องการความช่วยเหลือ หรือมีปัญหาอะไร บอกพวกเราได้นะ" ชายแก่กล่าว "พวกเราจะคอยช่วยเหลือเสมอ" "ขอบคุณมากค่ะ" รินดากล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ เธออุ้มต้นกล้าขึ้นมาบนบ่า และเดินออกจากหมู่บ้านไป ขณะที่เดินไป รินดาก็พยายามมองหาเส้นทางที่จะออกไปสู่ถนนใหญ่ เธอหวังว่าจะมีรถผ่านมา หรือมีใครสักคนที่จะพาเธอไปยังที่ที่คุณอรนัดไว้ "แม่คะ...เราจะไปเจอคุณอรจริงๆ ใช่ไหมคะ" ต้นกล้าถาม "ใช่ลูก" รินดาตอบ "เราจะไปเจอคุณอรแน่นอน" เธอเดินต่อไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้ว่าจะมีอะไรรอเธออยู่ข้างหน้า