เรือเล็กค่อยๆ แล่นเข้าหาฝั่ง รินดาอุ้มต้นกล้าลงจากตลิ่งอย่างรวดเร็วเพื่อไปหาคุณอรที่ยืนรออยู่ เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นหน้าเขา คุณอรรีบเดินเข้ามาหาทั้งสองคน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย "รินดา! ต้นกล้า! ปลอดภัยแล้วนะ" คุณอรพูด เสียงของเขานุ่มนวลและอบอุ่น "เป็นยังไงบ้าง ไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหม" "ไม่ค่ะคุณอร" รินดาตอบ พลางกอดลูกชายแน่น "ขอบคุณคุณอรมากนะคะที่ช่วยเหลือ" "ไม่เป็นไรเลย" คุณอรยิ้ม "ที่สำคัญคือพวกเธอปลอดภัย" เขาหันไปมองวินที่ยืนอยู่ห่างๆ "วิน ทำได้ดีมาก" "ครับคุณอร" วินตอบรับอย่างนอบน้อม "เดี๋ยวเราไปกันต่อเลยนะ" คุณอรผายมือไปยังเรือ "ตรงนี้ไม่ปลอดภัยนัก" รินดาพยักหน้า เธอหันไปมองรอบๆ อย่างหวาดระแวง แต่คุณอรก็พาเธอขึ้นเรือลำเล็กทันที เรือลำนี้มีขนาดกำลังพอดีสำหรับคนสามคน มีเครื่องยนต์ขนาดเล็กติดอยู่ท้ายเรือ "เชิญนั่งก่อนนะ" คุณอรผายมือเชิญ "เดี๋ยวผมจะพาไปที่ปลอดภัยที่สุด" ทั้งสามคนขึ้นเรือ คุณอรอธิบายว่าเขาได้เตรียมเรือลำนี้ไว้ลำเลียงพวกเธอออกไปจากบริเวณนั้นอย่างเงียบเชียบที่สุด เขาได้วางแผนทุกอย่างไว้แล้ว แม้แต่เส้นทางที่จะหลบหนีจากการตามล่าของธนาคม "คุณอร...คุณรู้ได้ยังไงว่าธนาคมจะตามมา" รินดาถามขณะที่เรือเริ่มเคลื่อนตัวออกจากฝั่ง "ผมรู้ดีว่าธนาคมเป็นคนยังไง" คุณอรตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เขาจะไม่ยอมปล่อยอะไรที่เขาคิดว่าของของเขาไปง่ายๆ หรอก" "แต่...เขาตามเรามาถึงริมถนนใหญ่เลยนะคะ" รินดาเล่าถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา "ถ้าคุณวินไม่มาช่วย..." "วินเป็นคนที่ไว้ใจได้" คุณอรแทรกขึ้น "ผมส่งเขาไปคอยดูความปลอดภัยให้เธออยู่ห่างๆ ตั้งแต่แรกแล้ว" "แล้ว...คุณวินรู้ได้ยังไงว่าธนาคมจะมา" รินดาถามต่อ "ผมให้วินแอบติดอุปกรณ์ติดตามเล็กๆ ไว้ที่รถของเธอ" คุณอรกล่าว "เผื่อมีเหตุการณ์ไม่คาดฝัน แต่ผมก็ไม่คิดว่าธนาคมจะตามมาเร็วขนาดนี้" "แล้ว...แล้วเขาจะไม่หาเราเจออีกเหรอคะ" รินดาถามอย่างกังวล "สบายใจได้" คุณอรพูดพลางหันมายิ้มให้ "เราจะไปในที่ที่เขาหาไม่เจอ" เรือแล่นไปตามลำน้ำที่คดเคี้ยว ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนไป จากป่าทึบ กลายเป็นเนินเขาเตี้ยๆ และมีบ้านเรือนผู้คนอยู่ห่างๆ เป็นระยะ "เราจะไปไหนกันคะ" ต้นกล้าถามอย่างตื่นเต้น เขาลืมความเหนื่อยล้าและความกลัวไปหมดแล้ว "เราจะไปบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปหน่อย" คุณอรตอบ "เป็นที่ที่ผมเตรียมไว้ให้พวกเธอพักผ่อนอย่างปลอดภัย" "เป็นบ้านของคุณอรเหรอคะ" รินดาถาม "ไม่ใช่บ้านของผมโดยตรงหรอก" คุณอรกล่าว "เป็นบ้านของเพื่อนสนิทคนหนึ่งของผม เขาเป็นคนดีและไว้ใจได้ เขาเต็มใจช่วยเหลือเรา" "คุณอรเตรียมทุกอย่างไว้ให้หนูหมดเลย" รินดาพูดด้วยความซาบซึ้ง "หนูไม่รู้จะขอบคุณคุณอรยังไงดี" "ไม่ต้องขอบคุณหรอก" คุณอรยิ้ม "ผมทำด้วยใจจริง" เรือจอดเทียบท่าที่ท่าเรือเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังกอไม้ใหญ่ มีรถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดรออยู่ ชายคนหนึ่งยืนรออยู่ตรงนั้น เขาดูใจดีและยิ้มแย้ม "คุณอร! มาแล้วเหรอครับ" ชายคนนั้นทักทาย "ใช่แล้วสมชาย" คุณอรตอบ "นี่รินดา และนี่ต้นกล้า" "สวัสดีครับคุณรินดา สวัสดีครับคุณต้นกล้า" สมชายกล่าวทักทายอย่างอ่อนโยน "ยินดีที่ได้รู้จักครับ ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่ของเราครับ" "บ้านใหม่?" รินดาเอ่ยถาม "ใช่ครับ" สมชายพยักหน้า "ที่นี่คือที่ที่คุณอรเตรียมไว้ให้พวกคุณพักผ่อนอย่างปลอดภัย" รินดารู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะมีคนยอมช่วยเหลือเธอและลูกมากขนาดนี้ "ขอบคุณมากนะคะคุณสมชาย" รินดาพูด "ไม่เป็นไรเลยครับ เชิญขึ้นรถก่อนครับ" สมชายผายมือไปที่รถ ทั้งสามคนขึ้นรถ สมชายเป็นคนขับ รถเคลื่อนตัวออกจากท่าเรือ มุ่งหน้าไปยังบ้านที่เขาบอก "แล้วคุณวินล่ะคะ" รินดาถามขึ้นเมื่อนึกถึงชายที่ช่วยเธอออกมา "วินจะอยู่ที่นี่กับผมสักพัก" คุณอรตอบ "เขามีหน้าที่ต้องคอยดูให้แน่ใจว่าธนาคมจะไม่ตามมาถึงที่นี่" "แล้วเขาจะปลอดภัยเหรอคะ" รินดาถามอย่างเป็นห่วง "วางใจได้" คุณอรยืนยัน "วินเป็นคนเก่งและมีประสบการณ์" การเดินทางต่อไปเป็นไปอย่างราบรื่น สมชายเล่าเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับที่นี่ให้ฟังอย่างเป็นกันเอง รินดารู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเรื่อยๆ เธอเริ่มมองเห็นแสงสว่างในชีวิตอีกครั้ง "เราจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ" รินดาถาม "จนกว่าทุกอย่างจะปลอดภัย" คุณอรตอบ "ผมจะคอยดูสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา" "แล้ว...คุณอรจะกลับไปที่คฤหาสน์นั่นอีกไหมคะ" รินดากล้าถามคำถามที่อยู่ในใจ คุณอรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง "ผมไม่รู้สิ...อาจจะต้องกลับไปจัดการเรื่องบางอย่าง" รินดาหน้าเสียเล็กน้อย เธอไม่อยากให้คุณอรต้องกลับไปเผชิญหน้ากับอันตรายอีก "แต่ผมจะระมัดระวังที่สุด" คุณอรรีบเสริม "และผมจะพาคุณกับต้นกล้าไปอยู่ที่ที่ปลอดภัยที่สุดเสมอ" รถแล่นมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาเล็กๆ มองเห็นวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม ล้อมรอบด้วยสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน "ถึงแล้วครับ" สมชายบอก รินดาลงจากรถ เธอมองบ้านหลังนี้ด้วยความรู้สึกทึ่ง มันดูอบอุ่นและปลอดภัยอย่างน่าประหลาด "เชิญเลยครับ" สมชายเปิดประตูบ้านให้ ภายในบ้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา สะอาดสะอ้าน และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้อบอวลอยู่ "ชอบไหมครับ" คุณอรถาม "ชอบมากค่ะ" รินดาตอบจากใจจริง "ขอบคุณมากนะคะคุณอร คุณสมชาย" "ตามสบายเลยนะครับ" สมชายยิ้ม "มีอะไรเรียกได้ตลอดเลยนะ" หลังจากสมชายกลับไป คุณอรก็พาเธอและต้นกล้าไปยังห้องนอนที่จัดเตรียมไว้ให้ "พักผ่อนก่อนนะ" คุณอรบอก "ถ้าอยากได้อะไรก็บอกผมได้เสมอ" รินดาพยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจากการเดินทางและการเผชิญเหตุการณ์ต่างๆ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความปลอดภัยที่ไม่เคยมีมาก่อน "คุณอรคะ" รินดาเอ่ยขึ้นเมื่อคุณอรจะเดินออกจากห้อง "ครับ" "ทำไมคุณอรถึงช่วยหนูขนาดนี้คะ" คุณอรหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาส่องประกายบางอย่างที่รินดาอ่านไม่ออก "เพราะผมอยากให้คุณกับต้นกล้าได้มีความสุขไง" เขาตอบแค่นั้น ก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้รินดาได้แต่ขบคิดถึงคำพูดของเขา