หัวใจของรินดาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอไม่คิดว่าธนาคมจะตามหาเธอมาถึงที่นี่ได้เร็วขนาดนี้ "ธนาคมมาได้อย่างไรคะ" รินดาถามเสียงสั่น "ผมไม่รู้แน่ชัด" คุณอรตอบ "แต่เขาต้องมีคนช่วย" "แล้ว...เราจะทำยังไงคะ" "เราต้องไปจากที่นี่" คุณอรบอกอย่างเด็ดขาด "วิน! มานี่เร็ว!" วินปรากฏตัวขึ้นทันที ราวกับรอคำสั่งอยู่แล้ว "ครับคุณอร" "เตรียมรถให้พร้อม เราต้องรีบออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้" คุณอรออกคำสั่ง "ครับ" วินรีบวิ่งออกไป "รินดา...คุณกับต้นกล้าไปรอในรถก่อนนะ" คุณอรบอก "ผมจะตามไป" "ไม่ค่ะ! หนูจะอยู่กับคุณอร!" รินดาประกาศกร้าว "อย่าดื้อเลยนะรินดา" คุณอรพยายามคะยั้นคะยอ "ที่นี่อันตรายเกินไปแล้ว" "ถ้าหนูไป คุณอรจะทำยังไงคะ" "ผมจะตามไป" คุณอรยืนยัน "แต่ตอนนี้คุณต้องพาต้นกล้าไปก่อน" รินดาลังเล แต่สุดท้ายเธอก็ยอมพาต้นกล้าไปยังรถที่วินเตรียมไว้ให้ รถคันหนึ่งจอดติดเครื่องรออยู่แล้ว รินดาอุ้มต้นกล้าขึ้นรถทันที วินเปิดประตูให้ และเธอก็รีบเข้าไปนั่ง "คุณอรคะ" รินดาหันไปมองคุณอรที่ยืนอยู่หน้าบ้าน "อย่าเป็นอะไรนะคะ" คุณอรมองตอบ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะรีบตามไป" รถแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งคุณอรและสมชายที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ขณะที่รถกำลังเลี้ยวออกจากรั้วบ้าน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง รินดาหันไปมองด้วยความตกใจ เห็นร่างของธนาคมปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูบ้าน "คุณ! เขามาแล้ว!" รินดาร้องบอกวิน วินเร่งเครื่องยนต์ให้เร็วขึ้น รถพุ่งทะยานออกไปบนถนน "แม่คะ...คุณธนาคมมาแล้ว" ต้นกล้าพูดเสียงสั่น "ไม่ต้องกลัวนะลูก" รินดาปลอบ "เราจะปลอดภัย" แต่แล้ว รถยนต์คันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางหน้ารถของพวกเขาไว้ รถของรินดาต้องเบรกกะทันหัน "แย่แล้ว!" วินสบถ "พวกมันมาขวางทางไว้" ประตูรถคันหน้าเปิดออก ธนาคมก้าวลงมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ใบหน้าของเขาฉายแววแห่งความโกรธแค้น "หยุดรถ!" ธนาคมตะโกน วินพยายามจะหักเลี้ยวรถหลบ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ รถคันอื่นก็เริ่มปิดล้อมเข้ามา "คุณมาทำไมที่นี่!" รินดาตะโกนถามจากในรถ "มาเอาสิ่งที่ฉันต้องการไง" ธนาคมพูด ดวงตาของเขามองตรงมาที่รินดา "แล้วก็มาเอาเมียของฉันกลับบ้าน" "หนูไม่ใช่เมียของคุณ!" รินดาร้องเสียงดัง "แกเป็นของฉัน!" ธนาคมตะคอกกลับ ขณะนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอีกครั้ง คุณอรขับรถมาถึงพอดี เขาเห็นสถานการณ์ทั้งหมด "ธนาคม! ปล่อยพวกเขาไป!" คุณอรตะโกน "อร!" ธนาคมหันไปมอง "แกมายุ่งกับเรื่องของฉันทำไม!" "ฉันมาปกป้องคนที่ฉันรัก" คุณอรอธิบาย "และฉันจะไม่ยอมให้แกทำร้ายพวกเขา" "แกคิดว่าแกจะสู้กับฉันได้หรือไง" ธนาคมหัวเราะเยาะ "แกมันก็แค่เด็กเอาแต่ใจ" "ฉันไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว" คุณอรพูด "และฉันจะปกป้องรินดาและต้นกล้าให้ถึงที่สุด" การเผชิญหน้าระหว่างคุณอรกับธนาคมเริ่มขึ้นอย่างตึงเครียด รินดามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ "คุณอรคะ!" รินดาตะโกนเรียก "รีบพาเธอหนีไปวิน!" คุณอรตะโกนกลับมา "อย่าสนใจฉัน!" วินเข้าใจคำสั่ง เขาตัดสินใจหักเลี้ยวมุ่งหน้าไปยังอีกเส้นทางหนึ่งที่ดูจะปลอดภัยกว่า "ไม่! หนูไม่ไป!" รินดาพยายามจะเปิดประตูรถ "ไปเถอะรินดา!" คุณอรร้องอีกครั้ง "เชื่อฉัน!" วินต้องเร่งเครื่องยนต์เต็มที่เพื่อหนีออกจากวงล้อม ธนาคมเห็นรินดาหนีไปได้ก็ยิ่งโกรธจัด เขาหันไปตะคอกใส่คุณอร "แก! แกต้องชดใช้!" คุณอรถอยรถกลับหลังอย่างรวดเร็ว พยายามหลบการโจมตีของธนาคม รถทั้งสองคันเริ่มขับไล่กันไปตามถนน ท่ามกลางเสียงตะโกนและเสียงล้อรถที่บดถนน รินดาในรถอีกคันร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอไม่รู้ว่าคุณอรจะเป็นอย่างไรบ้าง "คุณอร..." เธอพึมพำ วินพยายามปลอบเธอ "คุณอรเขาเก่งนะ เขาต้องปลอดภัย" แต่รินดาก็อดเป็นห่วงคุณอรไม่ได้ เธอรู้ดีว่าคุณอรต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่แท้จริงเพียงลำพัง "เราจะไปไหนคะ" รินดาถามวิน "ผมจะพาคุณไปที่ที่ปลอดภัยที่สุด" วินตอบ "ที่คุณอรเตรียมไว้" รถแล่นต่อไปอีกพักใหญ่ ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในถนนลูกรังที่มุ่งหน้าสู่ป่าทึบ "ที่นี่มัน...มันคือที่ไหนคะ" รินดาถาม "ที่หลบภัยสุดท้ายของคุณอร" วินตอบ "ที่ที่ธนาคมหาไม่เจอแน่นอน" รินดาได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวล เธอไม่รู้ว่าชะตากรรมของคุณอรจะเป็นอย่างไร แต่เธอก็ได้แต่หวังว่าเขาจะปลอดภัย.