วินขับรถพา รินดา และ ต้นกล้า เข้ามาในเมืองหลวงที่พลุกพล่าน เขาพยายามขับรถอย่างระมัดระวัง หลบหลีกการจับตามอง และหาที่ปลอดภัยเพื่อหลบซ่อน "คุณรินดาครับ เราจะไปพักที่นี่สักครู่ก่อนนะครับ" รินดาพยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียจากการเดินทางและการเผชิญหน้าอันน่าหวาดกลัว "ขอบคุณมากค่ะวิน" วินพาพวกเขาเข้าไปยังอพาร์ตเมนต์เล็กๆ แห่งหนึ่งที่เขาเช่าไว้เป็นที่ซ่อนชั่วคราว "ที่นี่อาจจะไม่สะดวกสบายมากนัก แต่ผมรับรองว่าปลอดภัยครับ" "แค่นี้ก็ดีมากแล้วค่ะ" รินดาบอก เธออุ้มต้นกล้าลงจากรถ "ต้นกล้าลูก มานี่มา" ต้นกล้ายังคงซึม เขาเกาะแขนแม่แน่นราวกับกลัวว่าจะถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว "แม่คะ หนูยังกลัวอยู่เลย" ต้นกล้าพูดเสียงเบา "ไม่เป็นไรนะลูก" รินดากอดลูกชาย "ที่นี่เราจะปลอดภัย" เมื่อเข้ามาถึงห้องพักที่แสนจะเรียบง่าย รินดาก็ปล่อยให้ต้นกล้านั่งเล่นอยู่บนพื้น ส่วนเธอก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวลใจ "วินคะ คุณอรเป็นยังไงบ้างคะ" "คุณอรปลอดภัยดีครับ" วินตอบ "ท่านฝากมาบอกว่าให้คุณรินดาปลอดภัยไว้ก่อน ส่วนเรื่องของท่าน ท่านจะจัดการเอง" "แล้ว... แล้วธนาคมล่ะคะ" รินดาถามเสียงสั่น "ธนาคมถูกสกัดไว้ได้ครับ แต่ผมไม่แน่ใจว่าเขาจะอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน" วินบอก "เขาเป็นคนฉลาดและไม่ยอมแพ้ง่ายๆ" รินดาถอนหายใจยาว เธอรู้ว่าการหนีครั้งนี้คงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" "คุณอรให้ผมพาคุณมาที่นี่ก่อนครับ" วินอธิบาย "ท่านจะหาทางติดต่อมาอีกครั้งเมื่อมีแผนที่ชัดเจนกว่านี้" "คุณอร... เขาไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหมคะ" รินดาถามย้ำด้วยความเป็นห่วง "ครับ คุณรินดา" วินพยักหน้า "ท่านเป็นคนเก่งและมีความสามารถ ท่านจะผ่านมันไปได้" รินดามองไปที่ต้นกล้าที่กำลังเล่นของเล่นที่วินเตรียมไว้ให้ เธอพยายามยิ้มให้ลูกชาย "ต้นกล้าลูก มานี่มา แม่มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง" ต้นกล้าเดินเข้ามาหาแม่ รินดาก็เริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆ นานา เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของลูกชายจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น เธอพยายามทำให้ลูกรู้สึกว่าทุกอย่างยังคงเป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แม่คะ แล้วคุณธนาคมจะมาหาเราอีกไหมคะ" ต้นกล้าถามหลังจากที่รินดาเล่าเรื่องจบ รินดาชะงักไปครู่หนึ่ง "ไม่หรอกลูก" เธอตอบอย่างมั่นใจ "แม่จะไม่มีวันยอมให้เขาเข้ามาทำร้ายเราได้อีก" "แต่... เขาบอกว่าแม่เป็นเมียของเขา" ต้นกล้าพูด รินดาหน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าต้นกล้าจะจำคำพูดนั้นได้ "ต้นกล้า... แม่ไม่ใช่เมียของคุณธนาคมนะ" "แต่เขาพูดแบบนั้นจริงๆ นะแม่" ต้นกล้าคะยั้นคะยอ "มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะลูก" รินดาพยายามอธิบาย "คุณธนาคมเขาไม่เข้าใจอะไรหลายๆ อย่าง" "แล้ว... แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนคะ" ต้นกล้าถาม "แล้วคุณอรอยู่ที่ไหนคะ" "เราจะอยู่ที่นี่สักพักนะลูก" รินดาบอก "ส่วนคุณอร ท่านก็อยู่ที่อื่น ท่านจะคอยดูพวกเราอยู่ห่างๆ" เธอไม่รู้จะอธิบายเรื่องราวซับซ้อนเหล่านี้ให้ลูกชายเข้าใจได้อย่างไร เธอได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง ต้นกล้าจะเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น ขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของวินก็ดังขึ้น "สวัสดีครับคุณอร" "เป็นยังไงบ้างวิน" เสียงของคุณอดังมาจากปลายสาย "คุณรินดาและน้องต้นกล้าปลอดภัยครับคุณอร" วินตอบ "ตอนนี้อยู่ที่อพาร์ตเมนต์ที่ผมเตรียมไว้" "ดีมาก" คุณอรพยักหน้า "มีอะไรผิดปกติไหม" "ยังไม่มีครับคุณอร" วินตอบ "แต่ผมรู้สึกเหมือนมีคนกำลังจับตามองเราอยู่" "ระวังตัวไว้ให้มาก" คุณอรรู้สึกเป็นห่วง "อย่าให้ใครรู้ว่าพวกคุณอยู่ที่ไหน" "ครับคุณอร" วินรับคำ "แล้วคุณอรล่ะครับ" "ผมกำลังหาทางอยู่" คุณอรเสียงเครียด "ธนาคมมันตามติดไม่ปล่อยจริงๆ" "คุณอรต้องระวังตัวด้วยนะครับ" วินเตือน "รู้แล้ว" คุณอรตัดสายไป รินดาเดินเข้ามาหา "คุณอรว่าไงคะ" "คุณอรฝากบอกว่าให้เราอยู่ที่นี่อย่างสงบ" วินบอก "ท่านกำลังหาทางจัดการเรื่องธนาคมอยู่" รินดามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง เมืองหลวงที่เคยดูเหมือนเป็นที่หลบภัย ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนกรงขังขนาดใหญ่ เธอยังคงรู้สึกไม่ปลอดภัย เธอรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบ และธนาคมจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ "คุณวินคะ" รินดาหันมาพูดกับวิน "คุณคิดว่าเราจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหนคะ" วินมองไปที่รินดา ใบหน้าของเขาฉายแววของความไม่แน่ใจ "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับคุณรินดา" "เราต้องมีแผนสำรอง" รินดาพูดอย่างหนักแน่น "เราจะรอเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้" "ผมจะแจ้งคุณอรให้ทราบครับ" วินตอบ รินดากอดต้นกล้าไว้แน่น เธอรู้ว่าเธอต้องเข้มแข็งเพื่อลูกชาย เธอไม่ยอมแพ้ให้กับสถานการณ์นี้ง่ายๆ แน่นอน