รินดาโอบกอดต้นกล้าไว้แน่น หัวใจยังคงเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่งผ่านพ้นมา แม้จะปลอดภัยแล้ว แต่ภาพใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวของชายคนนั้นก็ยังคงติดตา เธอเหลือบมองวินที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ สีหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความกังวล "คุณวินคะ...คุณอร..." วินถอนหายใจเบาๆ "ผมจะลองติดต่อสมชายดูครับคุณรินดา หวังว่าข้อมูลที่เราให้เขาไปจะช่วยอะไรได้บ้าง" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขที่คุ้นเคย เสียงรอสายดังอยู่นานกว่าที่เคยเป็นปกติ จนรินดาเริ่มใจคอไม่ดี "ไม่รับสายเหรอคะ" รินดาถามเสียงสั่น "ใจเย็นก่อนครับคุณรินดา" วินพยายามปลอบ "บางทีสมชายอาจจะกำลังยุ่งอยู่ หรืออาจจะกำลังหาทางติดต่อคุณอรอยู่" ในที่สุด ปลายสายก็รับ "ฮัลโหลครับ" เสียงสมชายฟังดูเหนื่อยล้า "สมชาย ฉันวินนะ" วินเอ่ย "เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยที่นี่ แต่ตอนนี้พวกเรารอดปลอดภัยแล้ว" "เกิดเรื่องอะไรครับ" สมชายถามด้วยความเป็นห่วง "มีคนของธนาคมพยายามจะพาตัวคุณรินดากับต้นกล้าไป แต่โชคดีที่ตำรวจมาทัน" วินเล่าคร่าวๆ "ฉันเลยอยากจะถามว่า... คุณพอจะติดต่อคุณอรได้หรือยัง" สมชายเงียบไปครู่หนึ่ง "ผม... ผมยังติดต่อคุณอรไม่ได้ครับ" เสียงของเขามีความลังเล "แต่ผมได้ข่าวมานิดหน่อย" "ข่าวอะไรครับ" วินถามอย่างกระวนกระวาย "ผมได้ยินมาว่า... คุณอรถูกบังคับให้ไปเป็นพยานในคดีบางอย่างที่คุณธนาคมเป็นผู้ต้องหา" สมชายกล่าว "ข้อมูลที่เราให้ไป... อาจจะถึงมือคุณอรแล้ว แต่ผมไม่แน่ใจว่าคุณอรจะใช้มันได้มากน้อยแค่ไหน" รินดาที่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดถึงกับทรุดลงไปนั่งบนโซฟา เธอปิดปากเงียบพยายามกลั้นน้ำตา "หมายความว่า... คุณอรกำลังตกอยู่ในอันตรายเหมือนกันอย่างนั้นเหรอคะ" "ผมขอโทษครับคุณรินดา" สมชายพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด "ผมพยายามที่สุดแล้ว แต่ธนาคมมีอำนาจมากเหลือเกิน" "แล้วเราจะช่วยคุณอรได้อย่างไรคะ" รินดาถามเสียงแผ่วเบา "ผมจะพยายามหาทางติดต่อคุณอรอีกครั้งครับ" สมชายยืนยัน "และผมจะพยายามส่งข่าวสารให้คุณรินดาตลอด" หลังวางสายจากสมชาย วินหันมามองรินดาที่นั่งนิ่งราวกับถูกสาป "คุณรินดาครับ..." รินดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ "ฉันไม่เข้าใจเลยค่ะคุณวิน คุณธนาคมทำแบบนี้ไปทำไมคะ เขาต้องการอะไรกันแน่" "ผมคิดว่า... เขากำลังพยายามปกปิดความผิดของตัวเองครับ" วินตอบ "และคุณอร... น่าจะเป็นคนที่รู้ความจริงทั้งหมด" "แต่ถ้าคุณอรเป็นพยานในคดีของธนาคม แล้วข้อมูลที่เราส่งไปล่ะคะ จะไปถึงคุณอรได้อย่างไร" รินดากล่าวอย่างสิ้นหวัง "ผมไม่รู้จริงๆ ครับคุณรินดา" วินยอมรับ "แต่เราต้องไม่ยอมแพ้" ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ ทั้งรินดาและวินหันไปมองหน้ากันอย่างงุนงง "ใครมาคะ" รินดาถาม วินลุกขึ้นไปเปิดประตู ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่หน้าประตู เขาแนะนำตัวอย่างสุภาพ "สวัสดีครับ ผมทนายความของธนาคมครับ" รินดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ทนายความของ... คุณธนาคม!" "ผมขออนุญาตเข้าไปคุยด้วยสักครู่ได้ไหมครับ" ทนายความกล่าว วินมองรินดาเป็นเชิงขออนุญาต ก่อนจะผงกศีรษะให้ทนายความเข้ามา "คุณผู้หญิงครับ" ทนายความเริ่มพูดทันทีที่นั่งลง "ผมมาในนามของคุณธนาคม เพื่อแจ้งให้คุณทราบถึงข้อตกลงบางอย่าง" "ข้อตกลงอะไรคะ" รินดาถามอย่างระแวง "คุณธนาคมต้องการยุติเรื่องราวทั้งหมดนี้" ทนายความกล่าว "เขาพร้อมที่จะให้เงินจำนวนหนึ่งแก่คุณ เพื่อแลกกับการที่คุณจะยุติการดำเนินคดีทั้งหมด และไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเขาอีกต่อไป" รินดาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "เงินอย่างนั้นเหรอคะ คุณธนาคมคิดว่าเงินจะซื้อทุกอย่างได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ" "คุณผู้หญิงครับ นี่เป็นข้อเสนอที่ดีที่สุดที่คุณจะได้รับ" ทนายความกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "หากคุณไม่ยอมรับ คุณธนาคมก็พร้อมที่จะใช้สิทธิ์ทางกฎหมายทั้งหมดเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของเขา" "แล้วคุณอรล่ะคะ" รินดาถามเสียงดัง "คุณธนาคมทำอะไรคุณอร" ทนายความอึกอักไปครู่หนึ่ง "เรื่องของคุณอร... เป็นเรื่องที่ซับซ้อนครับ" "ซับซ้อนอย่างนั้นเหรอคะ!" รินดาตวาด "คุณอรถูกบังคับให้เป็นพยานใช่ไหมคะ" ทนายความมองวินเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองรินดา "ผมไม่สามารถเปิดเผยรายละเอียดเกี่ยวกับคดีของคุณอรได้ครับ" "แต่ฉันคือคนที่ได้รับผลกระทบจากเรื่องทั้งหมดนี้!" รินดาขึ้นเสียง "ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้!" "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณผู้หญิงครับ" ทนายความกล่าว "แต่หน้าที่ของผมคือการเจรจาข้อตกลงกับคุณ ไม่ใช่การให้ข้อมูลเกี่ยวกับคดีอื่น" วินเดินเข้ามาขัดจังหวะ "ถ้าข้อตกลงนี้รวมถึงการปล่อยตัวคุณอรด้วย ผมอาจจะพิจารณา" ทนายความส่ายหน้า "ข้อเสนอนี้สำหรับคุณผู้หญิงกับคุณต้นกล้าเท่านั้นครับ เรื่องของคุณอรเป็นอีกประเด็นหนึ่ง" "ถ้าคุณอรไม่ได้รับการปล่อยตัว ฉันก็ไม่ยอมรับข้อเสนอนี้เด็ดขาด" รินดากล่าวอย่างหนักแน่น "คุณผู้หญิงแน่ใจนะครับ" ทนายความถาม "คุณธนาคมมีหลักฐานมากมายที่จะทำให้คุณลำบากได้" "ฉันไม่กลัว" รินดาตอบ "ฉันไม่ยอมให้ใครมาข่มขู่ฉันอีกแล้ว" ทนายความลุกขึ้นยืน "ผมได้แจ้งข้อเสนอของคุณธนาคมให้คุณทราบแล้ว" เขากล่าว "คุณมีเวลาหนึ่งวันในการตัดสินใจ หากคุณไม่ติดต่อกลับมา ผมจะถือว่าคุณปฏิเสธข้อเสนอนี้ และคุณธนาคมจะดำเนินการตามสิทธิ์ของเขา" เมื่อทนายความจากไป รินดาก็ทรุดตัวลงอีกครั้ง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ "เราจะทำอย่างไรกันดีคะคุณวิน" วินนั่งลงข้างๆ รินดา "ผมเชื่อว่าสมชายกำลังพยายามเต็มที่ครับ" เขากล่าว "และข้อมูลที่เราให้ไป... ผมหวังว่ามันจะไปถึงมือผู้ที่ควรจะได้รับ" "แต่ถ้าคุณอรเป็นอิสระไม่ได้ล่ะคะ" รินดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แล้วเราจะสู้กับธนาคมได้อย่างไร" "เรายังมีทางอื่นอีกครับ" วินตอบ "เราต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม หรือหาพันธมิตรที่ไว้ใจได้" ต้นกล้าที่นั่งเงียบมาตลอด เดินเข้ามาหาแม่ "แม่คะ หนูหิวข้าว" รินดารีบดึงลูกสาวเข้ามากอด "โอ้ แม่ลืมไปเลยค่ะลูก" เธอหันไปมองวิน "คุณวินคะ คุณพอจะช่วยออกไปซื้อของให้เราหน่อยได้ไหมคะ" "ได้ครับคุณรินดา" วินตอบ "ผมจะไปเดี๋ยวนี้" ขณะที่วินออกไปซื้อของ รินดาก็นั่งกอดต้นกล้าไว้แน่น เธอพยายามคิดหาทางออก แต่สมองของเธอก็ว่างเปล่า เหลือเพียงความกังวลเกี่ยวกับคุณอร และความหวังเล็กๆ ที่จะได้รับข่าวดี