น้ำตาของรินลดารินไหลลงอาบแก้มอย่างไม่อาจห้าม เธอโอบกอดต้นกล้าไว้แน่น ราวกับจะซึมซับพลังใจสุดท้ายจากอ้อมกอดอันบริสุทธิ์ของเขา ธนาคมมองดูภาพนั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ความโกรธแค้นที่เคยฉายชัดเมื่อครู่เริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าว ธีร์ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความรู้สึกผิดหวังระคนสงสาร เขาเข้ามาเพื่อช่วยรินลดา แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก "เธอจะทิ้งเขาไปจริงๆ เหรอ" ธนาคมถามเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นไม่เหมือนคนที่เพิ่งข่มขู่เมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย "เธอรู้ไหมว่าต้นกล้าผูกพันกับเธอมากแค่ไหน" รินดาเงยหน้ามองเขา ใบหน้าเปื้อนน้ำตา "ฉันก็รักต้นกล้าค่ะคุณธนาคม รักมากจริงๆ แต่...ฉันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกผิดมันกัดกินฉันทุกวัน ฉันทำเหมือนเป็นแม่ที่ดีได้ แต่ลึกๆ แล้วฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่ ฉันถูกซื้อมา ฉันเป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่ง" "เธอไม่ใช่ของเล่น" ธนาคมตัดบทเสียงดัง "เธอคือคนที่ฉันเลือกที่จะอยู่ด้วย" "เลือกที่จะซื้อมากกว่าค่ะ" รินดากล่าวอย่างขมขื่น "คุณไม่เคยถามความรู้สึกของฉันเลย คุณทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการ คุณให้เงิน ฉันมาอยู่ตรงนี้ คุณกำหนดทุกอย่าง ฉันไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" ธีร์เห็นโอกาสที่จะเข้าแทรก "คุณธนาคมครับ ผมขอร้องคุณ ปล่อยเธอไปเถอะครับ เธอก็เหมือนคนทั่วไปที่ต้องการอิสรภาพ ต้องการชีวิตของตัวเอง" ธนาคมหันไปมองธีร์ด้วยแววตาแข็งกร้าว "นายเป็นใครมาสั่งสอนฉัน" "ผมเป็นเพื่อนของรินลดาครับ" ธีร์ตอบอย่างหนักแน่น "ผมเห็นความทุกข์ทรมานของเธอ" "ความทุกข์ทรมานของเธอมันเป็นเรื่องของฉัน" ธนาคมพูด "และเธอจะไม่มีวันได้อิสรภาพไปจากฉัน" ต้นกล้าที่อยู่ในอ้อมกอดของรินดารู้สึกถึงความตึงเครียดรอบตัว เขาเริ่มสะอื้นเบาๆ "แม่...อย่าไปนะ" คำพูดของต้นกล้าทำให้รินดาใจสลาย เธอหันกลับไปกอดลูกชายอย่างแน่น "ไม่ไปค่ะลูก แม่จะไม่ไปไหน" เธอหันไปเผชิญหน้ากับธนาคมอีกครั้ง "ฉันไม่ไปค่ะคุณธนาคม ฉันจะไม่ทิ้งต้นกล้าไป" ธนาคมมองรินดาด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะเปลี่ยนใจ "เธอ...เธอจะไม่ไปไหนจริงๆ เหรอ" "ค่ะ" รินดากล่าวเสียงมั่นคง "ฉันจะอยู่ที่นี่ เพื่อต้นกล้า" ธีร์มองรินดาด้วยความผิดหวัง แต่ก็เข้าใจว่าเธอคงทำเพื่อต้นกล้า "ผม...ผมเข้าใจครับ" เขาถอนหายใจ "ถ้าคุณต้องการอะไร หรือมีปัญหาอะไร อย่าลังเลที่จะบอกผมนะครับ" รินดาพยักหน้าขอบคุณ "ขอบคุณมากค่ะคุณธีร์" ธนาคมมองธีร์อย่างไม่ไว้วางใจ "ฉันว่านายควรจะกลับได้แล้ว" ธีร์มองธนาคม ก่อนจะหันไปมองรินดาอีกครั้ง "ดูแลตัวเองนะครับ" เขาเอ่ยเบาๆ แล้วหันหลังเดินจากไป รินดาเฝ้ามองแผ่นหลังของธีร์จนลับตาไป เธอรู้สึกขอบคุณเขาที่พยายามเข้ามาช่วยเหลือ แม้สุดท้ายเธอจะเลือกอยู่ต่อก็ตาม เมื่อประตูคฤหาสน์ปิดลง ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่อึดอัดกว่าเดิม ธนาคมเดินเข้ามาใกล้รินดา เขาย่อตัวลงมาให้เท่ากับระดับสายตาของต้นกล้า "ต้นกล้า" ธนาคมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พ่อขอโทษนะที่ทำให้ลูกกลัว" ต้นกล้าเงยหน้ามองพ่อ สลับกับมองรินดา "คุณธีร์เป็นใครครับคุณพ่อ" "เขาเป็นเพื่อนของแม่" ธนาคมตอบ "เป็นคนดี" รินดาพยายามยิ้มให้กับต้นกล้า "ใช่แล้วค่ะลูก เขาเป็นเพื่อนที่ดีของเรา" ธนาคมลุกขึ้นยืน หันมามองรินดา "ฉันจะไม่อยู่บ้านหลายวัน" รินดาใจหายวาบ "คุณจะไปไหนคะ" "ไปจัดการเรื่องธุรกิจ" ธนาคมตอบ "แต่ครั้งนี้ ฉันจะให้แก้วตาเป็นคนดูแลต้นกล้า" รินดาขมวดคิ้ว "แต่ว่า..." "ไม่มีแต่" ธนาคมตัดบท "ฉันรู้ว่าเธอคงไม่สบายใจที่แก้วตาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ฉันจะจัดการเรื่องของแก้วตาให้เอง" รินดาเริ่มรู้สึกสับสนอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมธนาคมถึงพูดแบบนี้ เขาจะจัดการเรื่องแก้วตาอย่างไร และที่สำคัญ ทำไมเขาถึงดูเหมือนเข้าใจสิ่งที่เธอเป็น "ฉัน...ฉันไม่เข้าใจค่ะ" รินดาเอ่ย ธนาคมยิ้มบางๆ "เธอไม่ต้องเข้าใจทุกอย่าง แค่รู้ว่าฉันจะดูแลเรื่องทั้งหมดเอง" เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง "ส่วนเธอ แค่ดูแลต้นกล้าให้ดีที่สุดก็พอ" รินดารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวธนาคม มันไม่ใช่ความอ่อนโยนที่แท้จริง แต่เป็นความมั่นคงบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด หรือนี่อาจจะเป็นเพียงภาพลวงตา เธอยังคงไม่แน่ใจ "แล้ว...เรื่องที่ฉันได้ยินในสวน" รินดาเอ่ยถามอย่างลังเล ธนาคมมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองต้นกล้าที่กำลังเล่นตุ๊กตาอยู่ "เรื่องบางเรื่องก็เป็นเรื่องของผู้ใหญ่" เขาตอบ "แล้วก็เป็นเรื่องที่ฉันจะจัดการเอง" รินดารู้สึกว่าเธอไม่สามารถคาดเดาความคิดของธนาคมได้เลย เขาทั้งซับซ้อนและคาดเดาไม่ได้เสียจริง "เอาล่ะ" ธนาคมพูด "ฉันต้องไปแล้ว" เขาหันไปจูบหน้าผากของต้นกล้าเบาๆ "ตั้งใจฟังแม่นะลูก" ต้นกล้าพยักหน้ารับ เขาหันไปโบกมือลาพ่อ "ครับคุณพ่อ" ธนาคมมองรินดาเป็นครั้งสุดท้าย "ดูแลต้นกล้าให้ดี" เขากล่าวเน้นย้ำ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้รินดาและต้นกล้าอยู่ตามลำพังอีกครั้ง รินดาถอนหายใจยาว เธอรู้สึกโล่งใจที่ธนาคมไป แต่ก็ยังคงมีความกังวลใจอยู่ลึกๆ เธอไม่รู้ว่าธนาคมจะทำอะไรกับแก้วตา และไม่รู้ว่าอนาคตของเธอในคฤหาสน์แห่งนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป "แม่คะ" ต้นกล้าเงยหน้ามองเธอ "คุณพ่อจะไปนานไหมคะ" รินดาโน้มตัวลงไปกอดลูกชาย "ไม่นานหรอกค่ะลูก" เธอปลอบ "เดี๋ยวคุณพ่อก็กลับมา" "แต่ผมไม่อยากให้คุณแม่เหงา" ต้นกล้าพูด "ถ้าคุณพ่อไปนานๆ แล้วแม่คิดถึงคุณพ่อ แม่จะทำยังไง" รินดาหัวเราะเบาๆ "แม่ไม่เหงาหรอกค่ะ เพราะมีต้นกล้าอยู่เป็นเพื่อน" เธอหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่ "แล้วแม่ก็มีงานต้องทำเยอะแยะเลย" "งานอะไรเหรอคะ" ต้นกล้าถามอย่างสนใจ "งานดูแลสวนดอกไม้หลังบ้านไงคะ" รินดาแกล้งทำเสียงลึกลับ "แล้วก็งานอบขนมอร่อยๆ ให้ต้นกล้ากิน" ต้นกล้าตาเป็นประกาย "จริงเหรอคะ" "จริงสิ" รินดาตอบ "แต่ก่อนอื่น เราไปอาบน้ำกันก่อนดีไหม" ต้นกล้าพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น รินดาลุกขึ้นจูงมือลูกชายเดินออกจากห้องไป ทิ้งความสับสนและความกังวลใจไว้เบื้องหลัง เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุด เพื่อต้นกล้า แต่ภายในใจของเธอ รู้สึกได้ว่าทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป