แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านม่านโปร่งบางเข้ามาในห้องทำงานหรูหราของกันต์ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกาแฟพรีเมียมลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ บรรยากาศภายในห้องดูผ่อนคลาย แต่ทว่า แววตาของกันต์กลับฉายประกายครุ่นคิดอย่างหนัก เขาจ้องมองไปยังเอกสารที่วางกองอยู่ตรงหน้า ซึ่งเต็มไปด้วยตัวเลขและกราฟที่ซับซ้อน เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นเบาๆ “เข้ามาได้” กันต์กล่าวโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เอกสาร ประตูเปิดออก เผยให้เห็นร่างของมินตรา เธอยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย แต่ครั้งนี้ แววตาของเธอดูมีความมุ่งมั่นและเฉียบคมมากกว่าปกติ “สวัสดีค่ะคุณกันต์” มินตรากล่าว เสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงความมั่นใจ “ขอโทษที่มารบกวนนะคะ” กันต์เงยหน้าขึ้นมองมินตรา สีหน้าของเขาเรียบเฉย “ไม่เป็นไรครับ คุณมินตรามีอะไรหรือเปล่า” “ดิฉันแค่อยากจะมาคุยเรื่องธุรกิจสักหน่อยค่ะ” มินตราเดินเข้ามาในห้องอย่างไม่เกรงใจ พร้อมกับวางกระเป๋าถือใบหรูลงบนโต๊ะตัวเล็กข้างๆ เก้าอี้ของกันต์ “ดิฉันได้ยินมาว่าโปรเจกต์ใหม่ของคุณแพรวพรรณกำลังจะเปิดตัวเร็วๆ นี้” กันต์พยักหน้า “ครับ ใกล้จะถึงกำหนดแล้ว” “น่าสนใจทีเดียวค่ะ” มินตรากล่าว “โปรเจกต์นี้น่าจะเป็นตัวตัดสินอะไรหลายๆ อย่างเลยนะคะ” “หมายถึงอะไรครับ” กันต์ถาม เสียงของเขาเริ่มมีความระแวดระวัง มินตราหัวเราะเบาๆ “ก็หมายถึงอนาคตของแพรวพรรณเองไงคะ” เธอเดินไปยืนพิงขอบหน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวง “ถ้าโปรเจกต์นี้สำเร็จ เธอจะก้าวขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง แต่ถ้าล้มเหลว…” “คุณมินตรากำลังจะบอกว่า ถ้าโปรเจกต์นี้ล้มเหลว แพรวพรรณอาจจะเสียทุกอย่างไปใช่ไหมคะ” กันต์พูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเย็นชาลง “แน่นอนค่ะ” มินตราหันกลับมามองกันต์ “ในโลกธุรกิจ ไม่มีความแน่นอนอะไรเลย” “แล้วคุณมินตรามาคุยเรื่องนี้กับผมทำไมครับ” กันต์ถามตรงๆ “คิดว่าผมจะทำอะไรให้คุณ” มินตราเดินเข้ามาใกล้โต๊ะของกันต์มากขึ้น ใบหน้าของเธอโน้มลงมาเล็กน้อย ราวกับกำลังจะกระซิบความลับ “ดิฉันอยากจะเสนอข้อตกลงบางอย่างกับคุณกันต์ค่ะ” กันต์เลิกคิ้ว “ข้อตกลงอะไร” “ดิฉันรู้ว่าคุณกันต์ก็มีผลประโยชน์บางอย่างที่ต้องรักษา” มินตรากล่าว “และดิฉันก็รู้ว่าโปรเจกต์นี้อาจจะส่งผลกระทบต่อผลประโยชน์ของคุณเช่นกัน” “คุณมินตรารู้มากเกินไปแล้วนะครับ” กันต์กล่าว เสียงของเขาแข็งขึ้น “ดิฉันรู้เท่าที่จำเป็นค่ะ” มินตราตอบ “และตอนนี้ ดิฉันมีข้อเสนอที่จะทำให้คุณกันต์ได้ในสิ่งที่ต้องการ โดยที่แพรวพรรณก็… อาจจะไม่ได้ในสิ่งที่เธอหวัง” กันต์มองมินตราอย่างพิจารณา “คุณกำลังจะบอกให้ผมหักหลังแพรวพรรณใช่ไหม” มินตราหัวเราะ “อย่าใช้คำพูดรุนแรงแบบนั้นเลยค่ะคุณกันต์” เธอปรับเปลี่ยนท่าทาง ยืดตัวตรง “เรียกว่าเป็นการ ‘ปรับสมดุล’ ของอำนาจจะดีกว่า” “ผมไม่สนใจ” กันต์กล่าวอย่างเด็ดขาด “ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายแพรวพรรณ” “จริงหรือคะ” มินตราถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “คุณกันต์แน่ใจหรือว่าคุณไม่ได้มองผลประโยชน์ของตัวเองเลย” “ผมมองผลประโยชน์ของตัวเองเสมอครับ” กันต์ยอมรับ “แต่ผมไม่เคยต้องเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อให้ได้มันมา” มินตราเดินอ้อมโต๊ะไปยืนอยู่ข้างหลังกันต์ “คุณกันต์กำลังตกหลุมพรางของความรู้สึกตัวเองอยู่หรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยกระซิบข้างหูของเขา “แพรวพรรณเป็นผู้หญิงที่อันตรายนะคะ เธอเข้ามาในชีวิตคุณ เพื่ออะไร คุณแน่ใจหรือ” กันต์หันกลับไปมองมินตรา ดวงตาของเขาสะท้อนความเย็นชา “ผมไม่ต้องการให้คุณมาบอกว่าผมควรจะรู้สึกอย่างไร” “ก็ดีค่ะ” มินตราถอยกลับออกมาเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น ดิฉันก็ขอตัวนะคะ” เธอหยิบกระเป๋าถือขึ้นมา “แต่คุณกันต์ต้องจำไว้เสมอว่า ในเกมนี้ ไม่มีใครที่จะอยู่ได้ตลอดไป ถ้าไม่มีการปรับเปลี่ยนกติกาบ้าง” ก่อนที่กันต์จะทันได้พูดอะไร มินตราก็เดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้กันต์นั่งนิ่งอยู่กับความคิดของตัวเอง มินตราเดินออกมาจากตึก H&H Entertainment ด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ เธอรู้ดีว่าการพูดคุยกับกันต์ในวันนี้ แม้จะยังไม่สามารถโน้มน้าวเขาได้ในทันที แต่ก็เป็นการหยั่งเชิงและสร้างความสงสัยในใจของเขาได้สำเร็จ เธอเดินตรงไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่ “ไปค่ะ” เธอบอกคนขับ ระหว่างทาง มินตราหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดหมายเลขบางเลข “การ์ดใบแรกของฉันจะถูกปล่อยออกไปแล้ว” เธอกล่าวเมื่อปลายสายรับ “ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับว่า ‘คนนำสาร’ จะเล่นเกมนี้ได้ดีแค่ไหน” เธอวางสายโทรศัพท์ มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการอันซับซ้อน เธอรู้ดีว่ากันต์เป็นคนฉลาด แต่ความรู้สึกของเขาก็เป็นจุดอ่อนที่เธอสามารถใช้ประโยชน์ได้เสมอ และโปรเจกต์ใหม่ของแพรวพรรณ คือโอกาสทองที่จะทำให้แผนการทั้งหมดของเธอสำเร็จลุล่วง