แสงสว่างจากโคมไฟตั้งโต๊ะในห้องทำงานของกันต์ส่องกระทบใบหน้าของแพรวพรรณเป็นประกายระยิบ เธอเห็นความเหนื่อยล้าที่ปรากฏชัดบนดวงตาของเขา รอยคล้ำใต้ตาที่เข้มขึ้นบ่งบอกว่าเขาคงไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา บรรยากาศภายในห้องยังคงอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่เธอเข้ามา เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ "มีอะไรแพรวพรรณ" เสียงของเขาแหบพร่ากว่าปกติ ราวกับว่าเขาเพิ่งตื่นนอน หรืออาจจะเป็นเพราะความอดนอนจริงๆ แพรวพรรณสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นเครือ "ฉัน... ฉันอยากจะถามคุณให้แน่ใจอีกครั้งเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น" กันต์ถอนหายใจเบาๆ กุมขมับด้วยนิ้วมือข้างหนึ่ง "ฉันคิดว่าเราได้คุยกันไปหมดแล้วนะ" "ยังค่ะ ยังมีบางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ" เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขา วางมือลงบนพื้นผิวไม้เย็นเฉียบ "ไฟล์เสียงนั่น... มันคือเสียงของคุณจริงๆ ใช่ไหม" แววตาของกันต์สั่นไหวไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะรวบรวมสติกลับคืนมา "เป็นไปไม่ได้ แพทย์หญิง นั่นเป็นเรื่องไร้สาระ" "ไร้สาระเหรอคะ" แพรวพรรณแค่นเสียง "แล้วทำไมเสียงของคุณถึงไปปรากฏอยู่ในห้องนั้น ในเวลาเดียวกันกับที่เกิดเหตุการณ์ทั้งหมดขึ้น" "ฉัน... ฉันอาจจะไปที่นั่นก่อนหน้านั้น หรือหลังจากนั้นก็ได้" เขาตอบอย่างตะกุกตะกัก "แต่ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณนั่น" "ก่อนหน้านั้น หรือหลังจากนั้น" เธอย้ำคำ "แต่จากบันทึกเวลาที่คุณให้มา มันระบุชัดเจนว่าคุณอยู่ในบริเวณนั้นในช่วงเวลาที่เกิดเหตุพอดี" แพรวพรรณหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดไฟล์บันทึกการเข้า-ออกอาคารที่เธอได้มา "นี่ค่ะ หลักฐานยืนยัน" กันต์มองเอกสารในมือเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "นั่นมัน... มันเป็นข้อมูลที่ถูกบิดเบือน" "บิดเบือนเหรอคะ" แพรวพรรณเลิกคิ้ว "แล้วใครจะมาบิดเบือนข้อมูลพวกนี้ได้ นอกจากคนที่อยู่ภายใน H&H Entertainment เอง" เธอจ้องเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่ลดละ "กันต์ คุณกำลังโกหกฉันอยู่ใช่ไหม" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองคนที่ดังแข่งกันในความเงียบนั้น กันต์หลบสายตาเธอไปมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของตึกสูงระฟ้าที่พร่ามัว "ฉัน... ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง" เขาพึมพำ "เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด" "ซับซ้อนยังไงคะ" แพรวพรรณกดดัน "คุณเคยบอกว่าคุณจะปกป้องฉัน คุณจะดูแลฉัน แล้วทำไมคุณถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น" "ฉันไม่ได้ปล่อยให้มันเกิดขึ้น" กันต์หันกลับมาเผชิญหน้าเธออีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันพยายามจะช่วยเธอแล้ว แต่ฉัน... ฉันพลาด" "พลาดเหรอคะ" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยของแพรวพรรณ "คุณพลาดที่จะบอกความจริงฉันใช่ไหมคะ คุณปล่อยให้ฉันตกอยู่ในอันตราย คุณปล่อยให้ฉันเชื่อใจคนที่กำลังจะทำร้ายฉัน" "มันไม่ใช่แบบนั้น" กันต์พยายามเอื้อมมือมาจับมือเธอ แต่แพรวพรรณชักมือกลับอย่างรวดเร็ว "แพรวพรรณ ฟังฉันก่อน" "ฉันไม่รู้จะฟังอะไรอีกแล้ว" เธอส่ายหน้า น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "คุณหลอกฉันมาตลอด คุณหลอกให้ฉันเชื่อว่าคุณคือคนที่ฉันไว้ใจได้ แต่ความจริงแล้วคุณก็เป็นส่วนหนึ่งของเกมนี้เหมือนกัน" "ฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเกม" กันต์ยืนยันเสียงแข็ง "ฉันกำลังพยายามจะยุติมันต่างหาก" "ยุติมันเหรอคะ" เธอหัวเราะอย่างขมขื่น "แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตั้งแต่แรก ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้" "เพราะฉันกลัว" คำตอบของกันต์ทำเอาแพรวพรรณนิ่งงัน "ฉันกลัวว่าถ้าเธอรู้ความจริงทั้งหมด เธอจะทิ้งฉันไป" "ทิ้งคุณไป" แพรวพรรณทวนคำอย่างไม่เข้าใจ "คุณคิดว่าฉันจะทิ้งคุณไปเพราะความจริงเหรอคะ" "ฉันไม่รู้" เขาตอบเสียงแผ่ว "ในโลกของฉัน มันไม่มีใครที่จริงใจกับใครได้นานขนาดนั้น ทุกคนมีเป้าหมาย มีผลประโยชน์ซ่อนเร้น ฉันก็เหมือนกัน" "แล้วตอนนี้คุณกลัวอะไร" แพรวพรรณถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน "ตอนนี้คุณกลัวอะไรกันแน่" กันต์มองมาที่เธอ นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่แพรวพรรณอ่านไม่ออก "ฉันกลัว... ฉันกลัวว่าจะเสียเธอไป" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจแพรวพรรณ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาดีหรือไม่ ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เคยมีให้เขาค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยและความหวาดระแวง "ฉัน... ฉันขอเวลาคิดทบทวนเรื่องนี้ก่อนนะคะ" เธอพูดเสียงสั่นเครือ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องทำงานของเขาไป ทิ้งให้กันต์ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบและความเจ็บปวดที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจของทั้งสองคน