แพรวพรรณยืนนิ่ง จ้องมองไปที่สัญลักษณ์รูปเขี้ยวเสือที่ปรากฏอยู่ในบันทึกการประชุม ราวกับว่าภาพนั้นได้ปลุกความทรงจำบางอย่างที่หลับใหลมานานให้ตื่นขึ้น ความทรงจำที่เธอพยายามจะลืมเลือน แต่กลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "ฉัน... ฉันจำได้แล้วค่ะ" เธอพูดเสียงสั่น สัญลักษณ์นี้... ฉันเคยเห็นมัน... ในห้องทำงานของคุณปู่" กันต์โน้มตัวเข้ามาใกล้ จ้องมองใบหน้าซีดเผือดของแพรวพรรณอย่างพินิจ "คุณแน่ใจหรือแพรว? ความทรงจำมันอาจจะหลอกคุณก็ได้" "ไม่ค่ะ" แพรวพรรณส่ายหน้าอย่างหนักแน่น "ฉันจำได้ว่ามันอยู่บนกรอบรูปใบหนึ่งในห้องทำงานของคุณปู่ เป็นรูปถ่ายเก่าๆ ที่มีคุณปู่กับ... คุณตาของฉัน" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ ราวกับว่าการระลึกถึงอดีตอันแสนไกลนั้นกำลังย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจอีกครั้ง กันต์กวาดสายตาไปทั่วห้องโถงที่เต็มไปด้วยเอกสารเก่าแก่ "เอกสารพวกนี้มันเก่ามากจริงๆ แพรว ถ้าคุณจำได้ว่าเห็นสัญลักษณ์นี้ที่ไหน มันอาจจะมีความเชื่อมโยงกับเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ตรงนี้ก็ได้" "คุณปู่ของฉัน... ท่านเป็นคนละเอียดอ่อนมากค่ะ" แพรวพรรณพูดพลางยกมือขึ้นลูบที่หน้าผาก "ท่านจะเก็บทุกอย่างที่สำคัญไว้เสมอ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัว" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกย้อน "ฉันจำได้ว่าวันนั้นฉันไปหาคุณปู่ที่ห้องทำงาน ท่านกำลังดูเอกสารอะไรบางอย่างอยู่ แล้วฉันก็เห็นกรอบรูปใบนั้นตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน ฉันจำได้ว่าตอนนั้นฉันสงสัยมากว่าทำไมคุณปู่ถึงมีรูปของคุณตา" "คุณตาของคุณ... หมายถึงคุณตาที่เสียชีวิตไปแล้วใช่ไหม?" กันต์ถามอย่างอ่อนโยน "ค่ะ" แพรวพรรณพยักหน้า "คุณตาของฉันเสียชีวิตไปนานมากแล้ว ก่อนที่ฉันจะจำความได้เสียอีก คุณปู่ไม่เคยพูดถึงท่านเลย หรือถ้าพูดถึงก็พูดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เหมือนท่านพยายามจะปิดบังอะไรบางอย่าง" กันต์หยิบเทปบันทึกเสียงเก่าๆ ขึ้นมาอีกครั้ง "แล้วสัญลักษณ์นี้ล่ะ คุณแน่ใจนะว่าเห็นมันบนกรอบรูปจริงๆ ไม่ใช่บนเอกสาร?" "ฉันแน่ใจค่ะ" แพรวพรรณยืนยัน "มันเป็นสัญลักษณ์เล็กๆ ที่สลักอยู่บนกรอบรูปสีทองอร่าม มันดูโดดเด่นมากในตอนนั้น ฉันจำได้ว่าเคยถามคุณปู่ว่ามันคืออะไร แต่คุณปู่ก็แค่ยิ้มแล้วบอกว่าเป็นสัญลักษณ์ประจำตระกูลของบางคน" "สัญลักษณ์ประจำตระกูล..." กันต์พึมพำกับตัวเอง "แล้วคุณเคยเห็นสัญลักษณ์นี้ที่อื่นอีกไหม ก่อนที่จะมาเจอในเอกสารพวกนี้?" แพรวพรรณหลับตาลงอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ "ไม่ค่ะ... นอกเหนือจากในห้องทำงานของคุณปู่ ฉันไม่เคยเห็นมันที่ไหนอีกเลย" "มันแปลกนะ" กันต์กล่าว "ถ้ามันเป็นสัญลักษณ์ประจำตระกูลของใครบางคน ทำไมถึงปรากฏอยู่ในเอกสารลับของอรุณรุ่งการลงทุนได้? และที่สำคัญกว่านั้น ทำไมมันถึงปรากฏอยู่ในบันทึกการประชุมลับของกลุ่มผู้ถือหุ้นใหญ่?" "ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ" แพรวพรรณตอบ "แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามันต้องมีความเกี่ยวข้องกันอย่างแน่นอน" เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ ราวกับต้องการสัมผัสกับเอกสารตรงหน้า "คุณปู่ของฉัน... ท่านเป็นคนฉลาดมาก ท่านคงไม่ได้ทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล" "คุณปู่ของคุณเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงของอรุณรุ่งการลงทุนมาก่อน" กันต์กล่าว "แน่นอนว่าท่านต้องมีเหตุผลทุกอย่าง" เขาหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาดูอีกครั้ง "แล้วเอกสารพวกนี้ล่ะ คุณเคยเห็นมาก่อนไหม? เคยได้ยินคุณปู่พูดถึงไหม?" แพรวพรรณส่ายหน้า "ไม่เลยค่ะ ฉันไม่เคยเห็นเอกสารพวกนี้มาก่อนเลย คุณปู่ไม่เคยนำเรื่องงานมาพูดคุยกับฉันเป็นการส่วนตัวมากนัก ท่านมักจะบอกว่าโลกธุรกิจมันซับซ้อน และผู้หญิงอย่างฉันไม่ควรกังวลกับเรื่องพวกนี้" "แต่ตอนนี้คุณกำลังกังวลนะ" กันต์ยิ้มบางๆ "และดูเหมือนว่าคุณจะกำลังจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องที่ซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" "ฉันรู้ค่ะ" แพรวพรรณถอนหายใจ "แต่ฉันรู้สึกว่าฉันต้องทำอะไรสักอย่าง ฉันไม่อยากให้เรื่องราวในอดีตมันส่งผลกระทบต่อปัจจุบันไปมากกว่านี้" "คุณหมายถึงผลกระทบที่คุณกำลังประสบอยู่ตอนนี้ใช่ไหม?" กันต์ถาม "ใช่ค่ะ" แพรวพรรณตอบ "การถูกแบล็คเมล์ การถูกคุกคาม... ฉันเชื่อว่ามันต้องมีต้นตอมาจากเรื่องนี้" กันต์พยักหน้าเห็นด้วย "และถ้าสัญลักษณ์นี้คือเบาะแสสำคัญ เราก็ต้องสืบสาวราวเรื่องต่อ" เขาเงยหน้ามองแพรวพรรณ "คุณแน่ใจนะว่าจะไปต่อ? มันอาจจะอันตรายกว่าที่คุณคิด" "ฉันแน่ใจค่ะ" แพรวพรรณพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ฉันไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว ฉันอยากรู้ความจริง ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของฉัน และใครกันแน่ที่พยายามทำลายฉัน" "ดีมาก" กันต์ยิ้ม "ถ้าอย่างนั้น เรามาเริ่มกันเลย" เขากวาดสายตาไปทั่วห้องโถงอีกครั้ง "เราต้องค้นหาเอกสารที่เกี่ยวข้องกับสัญลักษณ์นี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" ทั้งสองเริ่มค้นหาเอกสารอย่างขะมักเขม้น ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วเมื่อพวกเขาเปิดกล่องเอกสารเก่าๆ แสงแดดที่ส่องลอดเข้ามายังคงเป็นเพื่อนร่วมทางเดียวของพวกเขา แพรวพรรณรู้สึกเหมือนกำลังดำดิ่งลงไปในประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเลือน ยิ่งค้นลึกเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงความน่าสะพรึงกลัวของเรื่องราวที่กำลังจะเปิดเผยออกมา "นี่ไงคะ!" แพรวพรรณร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้น เธอชี้ไปที่เอกสารแผ่นหนึ่งที่ดูเก่าแก่กว่าแผ่นอื่น "มีสัญลักษณ์นี้อยู่ตรงมุมด้านล่างของเอกสาร" กันต์รีบเดินเข้ามาดู "เป็นบันทึกการทำสัญญา... สมัยก่อน" เขาอ่านข้อความในเอกสารอย่างละเอียด "สัญญาซื้อขายที่ดิน... ระหว่างบริษัทอรุณรุ่งการลงทุน กับ... บริษัท สยามพยัคฆ์ จำกัด" "สยามพยัคฆ์?" แพรวพรรณทวนคำชื่อบริษัท "ฉันไม่เคยได้ยินชื่อบริษัทนี้มาก่อนเลย" "บริษัท สยามพัคฆ์ จำกัด..." กันต์พึมพำ "ดูเหมือนว่าสัญลักษณ์รูปเขี้ยวเสือจะเป็นสัญลักษณ์ของบริษัทนี้" "แต่... คุณตาของฉันเสียชีวิตไปนานแล้ว" แพรวพรรณกล่าวด้วยความสงสัย "ทำไมถึงมีสัญญาซื้อขายที่ดินระหว่างบริษัทของคุณปู่กับบริษัทที่เกี่ยวข้องกับคุณตา?" "นั่นแหละคือคำถามที่สำคัญ" กันต์ตอบ "และดูเหมือนว่าคำถามนี้จะนำไปสู่ปริศนาที่ใหญ่กว่าที่เราคิด" เขาหยิบเอกสารอีกแผ่นขึ้นมา "ยังมีอีกหลายแผ่นเลยที่ระบุชื่อบริษัท สยามพยัคฆ์ จำกัด" แพรวพรรณรู้สึกถึงความเย็นวาบไปทั่วร่าง การเชื่อมโยงระหว่างบริษัทของคุณปู่กับบริษัทที่มีสัญลักษณ์รูปเขี้ยวเสือ ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเธอนั้น อาจจะเกี่ยวพันกับอดีตอันซับซ้อนของครอบครัวที่เธอไม่เคยรับรู้มาก่อน