สายลมเย็นยามพลบค่ำพัดพากลิ่นอายของทะเลเข้ามาปะทะใบหน้าของ "ธารารัตน์" หญิงสาวร่างเพรียวในชุดเดรสสีขาวพลิ้วไหว เธอยืนอยู่บนระเบียงวิลล่าหรู มองออกไปยังผืนน้ำสีครามเบื้องหน้า แสงสีทองของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องอาคารบ้านเรือนริมหาดให้ดูอบอุ่น แต่ในใจของเธอกลับมีแต่ความสับสนและรอยร้าวที่ยังไม่จางหายไปแม้เวลาจะล่วงเลยมานานถึงห้าปี ห้าปี… ระยะเวลาที่นานพอจะทำให้ใครสักคนลืมเลือนความเจ็บปวด แต่สำหรับธารารัตน์ มันกลับเป็นเหมือนตราบาปที่ตามหลอกหลอนทุกค่ำคืน เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งดังเป็นจังหวะ ราวกับกำลังขับขานบทเพลงแห่งความหลังที่เธอพยายามจะลบเลือน "คุณธารารัตน์คะ คุณผู้ชายเรียกหาค่ะ" เสียงหวานของแม่บ้านดังขึ้นขัดจังหวะความคิด เธอหันกลับไปมองแม่บ้านด้วยรอยยิ้มที่ฝืนนักหนา "ค่ะป้าไหม เดี๋ยวธารารัตน์ตามไปค่ะ" เธอเดินออกจากระเบียง ก้าวเข้าสู่ภายในวิลล่าที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชาเหมือนเคย เธอรู้ดีว่าใครกำลังรอเธออยู่ ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของหัวใจเธอในอดีต แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงอดีตที่ยากจะลืมเลือน "มาแล้วเหรอ" เสียงทุ้มลึกแต่แฝงด้วยความเหนื่อยอ่อนเอ่ยขึ้นเมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องรับแขก "รอตั้งนาน นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว" ธารารัตน์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว ตรงข้ามกับ "ภูผา" ชายหนุ่มผู้มีดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงมีเสน่ห์เย้ายวนเหมือนเดิม แต่แววตาที่มองมากลับทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ "ขอโทษค่ะ พอดีธารารัตน์เพิ่งกลับมาจากประชุมที่กรุงเทพฯ ค่ะ" เธอตอบ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่ตีรวนในอก "ประชุม? หรือว่าไปเจอใครมา" ภูผาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะจับผิด "ห้าปีแล้วนะธารารัตน์ ยังไม่รู้จักวางใจอีกเหรอ" คำพูดของเขาทำให้ธารารัตน์ชะงัก เธอรู้ดีว่าเขากำลังหมายถึงอะไร "คุณภูผาคะ เรื่องในอดีต เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าจะไม่พูดถึงมันอีก" "แต่ในเมื่อมันยังอยู่ตรงนี้ มันก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะพูดถึง" ภูผาโน้มตัวมาข้างหน้า เลื่อนสายตาคมกริบมาจ้องมองเธอเขม็ง "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อคนที่ทำให้เราเจ็บปวดที่สุด กำลังจะกลับเข้ามาในชีวิตเราอีกครั้ง" ธารารัตน์สะท้านไปทั้งตัว เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามรวบรวมสติ "คุณภูผาคะ คุณหมายถึงใครคะ" "อย่าทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นธารารัตน์" เสียงของเขาดังขึ้นเล็กน้อย "คุณรู้ดีว่าฉันหมายถึงใคร ใครคือคนที่ทำให้เราต้องแยกจากกัน ใครคือคนที่ทำให้คุณเลือกที่จะทิ้งฉันไป" "ธารารัตน์ไม่ได้ทิ้งคุณภูผาไปไหน" เธอเผลอสวนกลับไปอย่างหัวเสีย "แต่เป็นคุณภูผาต่างหาก ที่เป็นคนบอกให้ธารารัตน์ไป" "ก็เพราะฉันรู้ว่าถ้าเธออยู่ต่อ ฉันจะห้ามใจตัวเองไม่ได้" ภูผาพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง "ฉันรู้ว่าผู้หญิงอย่างเธอ ไม่ใช่คนที่ผู้ชายอย่างฉันจะครอบครองได้" "ทำไมคะ" ธารารัตน์ถามเสียงสั่น "เพราะฉันจนเหรอคะ หรือเพราะครอบครัวของฉันไม่คู่ควรกับตระกูลผู้ดีมีเงินของคุณ" "ไม่ใช่เรื่องนั้น" ภูผาพยายามควบคุมอารมณ์ "แต่เป็นเพราะฉันรู้ว่าความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอ มันมากเกินไป จนฉันกลัวว่าจะสูญเสียทุกอย่างไป ถ้าหากเธอไม่เลือกฉัน" "แต่คุณภูผา คุณเองก็มี ‘คนของคุณ’ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ" คำพูดของธารารัตน์ทำให้ภูผาเงียบไป เขาหลุบตาลงมองมือตัวเอง ราวกับกำลังหาคำตอบ "ณิชา" เขาเอ่ยชื่อแผ่วเบา "เธอเป็นเพื่อนของคุณ เธอเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างฉัน ในวันที่คุณธารารัตน์เลือกที่จะหายไป" ธารารัตน์เจ็บปวดไปถึงขั้วหัวใจ ชื่อนั้น… ชื่อของ ณิชา หญิงสาวผู้เป็นเพื่อนรักของเธอ และเป็นคนที่เข้ามาเติมเต็มช่องว่างในใจภูผา หลังจากที่เธอต้องจากไป "ธารารัตน์เข้าใจค่ะ" เธอพูดเสียงแหบพร่า "แต่ ณิชา ไม่เคยรู้เรื่องของเราสองคนมาก่อน" "แน่ใจเหรอ" ภูผาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย "แน่ใจเหรอว่าเธอไม่รู้เลย ว่าเธอเข้ามาแทรกกลางระหว่างใคร" "ณิชาเป็นเพื่อนที่ดีของธารารัตน์" เธอตอบเสียงแข็ง "และธารารัตน์ก็ไม่เคยทำอะไรที่ทำให้เพื่อนต้องเสียใจ" "แต่ตอนนี้เธอกำลังจะกลับมา" ภูผาพูดเสียงเฉียบขาด "และฉันจะไม่ยอมให้เรื่องราวในอดีตกลับมาทำลายชีวิตของฉันอีกต่อไป" "คุณภูผาคะ" ธารารัตน์เอ่ยขึ้น "ธารารัตน์รู้ว่ามันอาจจะยาก แต่เราต้องเผชิญหน้ากับมัน" "เผชิญหน้า? กับอะไร" ภูผาถาม "กับความรู้สึกของเธอ ที่กลับมาแรงกล้ากว่าเดิม หรือกับความแค้นที่ฉันเก็บซ่อนเอาไว้" คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของเธอ ธารารัตน์หลับตาลง เธอรู้ดีว่าการกลับมาครั้งนี้ มันไม่ง่ายเหมือนที่เธอคิด "ธารารัตน์มาที่นี่ เพื่อจัดการเรื่องธุรกิจของครอบครัวค่ะ" เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง "ไม่ได้ต้องการจะรื้อฟื้นความสัมพันธ์ใดๆ" "โกหก" ภูผาหัวเราะเบาๆ "ห้าปีที่แล้ว เธอก็พูดแบบนี้ แต่สุดท้ายเธอก็แพ้ใจตัวเอง" "ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น "ธารารัตน์เปลี่ยนไปแล้ว" "เปลี่ยนไปแค่ไหน" ภูผาเลื่อนมือมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น "เปลี่ยนไปจนไม่รักฉันแล้ว หรือเปลี่ยนไปจนไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว" ธารารัตน์สะบัดมือออกอย่างแรง "ปล่อยนะคุณภูผา" "ไม่" เขาตอบเสียงเข้ม "จนกว่าเธอจะบอกฉัน ว่าหัวใจของเธอตอนนี้มันเต้นเพื่อใคร" "มันไม่มีใครค่ะ" เธอตอบไปตามความจริง "หัวใจของธารารัตน์มันว่างเปล่า" "ว่างเปล่าอย่างนั้นเหรอ" ภูผาแค่นเสียง "แล้วที่เธอหนีไป ห้าปีที่แล้วน่ะ เพราะอะไร" "เพราะธารารัตน์คิดว่ามันดีที่สุดสำหรับเราทั้งสองคนค่ะ" น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "เพราะธารารัตน์รู้ว่าคุณภูผามีอนาคตที่สดใสรออยู่ และธารารัตน์ก็ไม่อยากเป็นตัวถ่วง" "ตัวถ่วงอย่างนั้นเหรอ" ภูผาก้าวเข้ามาใกล้เธอ จ้องมองดวงตาของเธออย่างสำรวจ "เธอคิดว่าฉันแคร์เรื่องพวกนั้นอย่างนั้นเหรอ" "คุณภูผาคะ" เธอพูดเสียงสั่น "คุณไม่เข้าใจ" "ฉันเข้าใจดี" ภูผาพูดเสียงนุ่มลง แต่แววตายังคงฉายแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "ฉันเข้าใจดีว่าเธอต้องการอะไร และฉันก็รู้ว่าฉันเองก็ต้องการเธอ" คำพูดนั้นทำให้ธารารัตน์อึ้ง เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจ หรือควรจะหวาดกลัว "เราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว" เธอพูดอย่างอ่อนแรง "มันผ่านไปแล้ว" "แต่มันยังไม่จบ" ภูผากระซิบข้างหูเธอ "เรื่องของเรามันยังไม่จบ ธารารัตน์" เสียงหัวใจของเธอเต้นรัวแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก เธอมองเข้าไปในดวงตาของภูผา และเห็นเงาสะท้อนของตัวเองที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น "คืนนี้ฉันจะให้เธอพักผ่อน" ภูผาถอนหายใจยาว "แต่พรุ่งนี้ เราจะคุยกันให้รู้เรื่อง" เขาเดินจากไป ทิ้งให้ธารารัตน์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องรับแขก กลิ่นอายของทะเลที่เคยหอมสดชื่น บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายของอดีตที่ซับซ้อน ก่อตัวเป็นพายุลูกใหม่ที่กำลังจะพัดพาเธอไป