มือของภูผากุมมือของธารารัตน์ไว้แน่น หัวใจของทั้งสองเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน สัมผัสที่เคยต้องหักห้ามใจ บัดนี้กลับกลายเป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกที่ทั้งสองพยายามจะเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเป็นมืออาชีพ ได้ทะลักทลายออกมาอย่างที่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป "ผมรู้ครับธารารัตน์" ภูผากล่าวเสียงทุ้มนุ่ม "ผมก็รู้สึกเหมือนกัน" ธารารัตน์เงยหน้ามองภูผา ดวงตาของเธอสะท้อนประกายแห่งความสุขและความหวัง เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของเขา ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขาในช่วงเวลาที่ผ่านมา ไม่ใช่เพียงแค่ความผูกพันจากสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น "เรา… เราจะทำอย่างไรต่อไปคะ" ธารารัตน์เอ่ยถาม น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ความรู้สึกใหม่นี้ทั้งน่าตื่นเต้นและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน ภูผายิ้มบางๆ "ผมคิดว่า… เราควรจะค่อยๆ เรียนรู้ซึ่งกันและกันให้มากขึ้นนะครับ" เขาบีบมือของเธอเบาๆ "เรื่องงานของเรา… เราก็ยังต้องทำต่อไป แต่ผมก็อยากจะให้เวลาสำหรับ… เราสองคนด้วย" "ฉัน… ฉันก็อยากให้เป็นแบบนั้นค่ะ" ธารารัตน์ตอบรับอย่างเต็มใจ การสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู "เข้ามาได้ครับ" ภูผาเอ่ย ประตูเปิดออก เผยให้เห็นสมชายยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ดูโล่งใจ "คุณภูผาครับ คุณธารารัตน์ครับ… ผมแค่แวะมาดูว่ามีอะไรให้ผมช่วยอีกหรือเปล่าครับ" ภูผาและธารารัตน์รีบผละมือออกจากกันอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่วายที่จะส่งสายตาให้กันอย่างมีความหมาย "ขอบคุณมากสมชาย" ภูผาเอ่ย "ตอนนี้ยังไม่มีอะไร แต่ถ้ามีอะไร… ผมจะเรียกคุณแน่นอน" สมชายพยักหน้ารับ "ครับผม" เขากวาดตามองทั้งสองคนอย่างสังเกต แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร "ผมขอตัวก่อนนะครับ" เมื่อสมชายออกไปแล้ว ภูผาก็หันกลับมาหาธารารัตน์ "เกือบไปแล้วนะ" เขาพูดติดตลก ธารารัตน์หัวเราะเบาๆ "ก็คุณนั่นแหละค่ะ อยู่ๆ ก็จับมือฉัน" "แล้วคุณก็ไม่ได้ปัดมือออกนี่ครับ" ภูผายิ้มกวนๆ บรรยากาศระหว่างทั้งสองกลับมาผ่อนคลาย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกพิเศษที่ก่อตัวขึ้นใหม่ "เอาล่ะ" ภูผาเปลี่ยนเรื่อง "เรื่องผลิตภัณฑ์ใหม่… ผมได้ติดต่อกับกลุ่มนักลงทุนรายใหม่แล้วครับ พวกเขาตกลงที่จะให้การสนับสนุนเต็มที่" "จริงเหรอคะ!" ธารารัตน์อุทานด้วยความดีใจ "ยอดเยี่ยมเลยค่ะ! แล้วเราจะเริ่มดำเนินการเมื่อไหร่คะ" "ผมอยากให้เราเริ่มต้นวางแผนรายละเอียดกันทันที" ภูผากล่าว "พรุ่งนี้เรามาประชุมกันที่นี่แต่เช้าเลยดีไหม" "ได้ค่ะ" ธารารัตน์ตอบรับอย่างกระตือรือร้น "ฉันจะเตรียมข้อมูลทุกอย่างที่จำเป็นไว้ให้ค่ะ" "ดีมาก" ภูผายิ้ม "ผมเชื่อว่า… การเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ครั้งนี้… จะเป็นการตอกย้ำความแข็งแกร่งของบริษัทเรา… และเป็นการเริ่มต้นบทใหม่ที่น่าตื่นเต้นของเรา" คำว่า "ของเรา" ที่หลุดออกจากปากของภูผา ทำให้หัวใจของธารารัตน์เต้นแรงอีกครั้ง เธอสบตาเขาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "ฉันก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นค่ะ" เธอตอบ ในอีกด้านหนึ่ง วิวัฒน์ที่ถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำ กำลังเผชิญกับความสิ้นหวัง เขาไม่เคยคิดฝันว่าแผนการอันแยบยลของเขาจะพังทลายลงเช่นนี้ เขาถูกหักหลัง ถูกจับกุม และกำลังจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง "ไอ้สมชาย! ไอ้สารเลว!" วิวัฒน์ตะโกนก้องอยู่ในห้องขัง "แกกล้าดียังไงมาหักหลังฉัน!" เขาต่อยผนังห้องขังอย่างแรง ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในอก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาได้แต่จมปลักอยู่กับความพ่ายแพ้และความอัปยศ "แล้วไอ้ภูผา… กับอีตาธารารัตน์… พวกแกจะชดใช้ให้ฉัน!" วิวัฒน์พึมพำด้วยความแค้นเคือง "ฉันจะไม่มีวันลืมเรื่องนี้เด็ดขาด!" วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภูผาและธารารัตน์ทำงานอย่างหนักเพื่อเตรียมการเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ พวกเขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการวางแผน ประชุม และหารือกัน ซึ่งก็เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น "คุณภูผาคะ" ธารารัตน์กล่าวขณะที่พวกเขากำลังตรวจดูแบบร่างผลิตภัณฑ์ "ฉันรู้สึกว่า… เรายังขาดจุดเด่นบางอย่างที่จะทำให้ผลิตภัณฑ์ของเราแตกต่างจากคู่แข่งอย่างแท้จริง" ภูผาพยักหน้าเห็นด้วย "ผมก็คิดแบบนั้นครับ" เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "บางที… เราอาจจะต้องลงทุนในส่วนของการวิจัยและพัฒนาเพิ่มเติม… เพื่อสร้างนวัตกรรมที่เหนือกว่า" "แต่… การลงทุนเพิ่มเติมอาจจะทำให้งบประมาณของเราบานปลายนะคะ" ธารารัตน์กังวล "ผมจะจัดการเรื่องนั้นเองครับ" ภูผาตอบ "ผมได้พูดคุยกับนักลงทุนแล้ว… พวกเขาพอใจกับความคืบหน้าของเรา และพร้อมที่จะเพิ่มทุนให้… ถ้าเราสามารถแสดงให้เห็นถึงศักยภาพที่แท้จริงของผลิตภัณฑ์" "คุณภูผา… คุณยอดเยี่ยมจริงๆ ค่ะ" ธารารัตน์เอ่ยชมด้วยความประทับใจ "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมเชื่อมั่นครับ" ภูผาตอบ "และผมเชื่อมั่นในศักยภาพของคุณธารารัตน์… และในผลิตภัณฑ์ของเรา" คำชมเชยของภูผาทำให้แก้มของธารารัตน์แดงระเรื่อ เธอรู้สึกดีใจที่มีเขาอยู่เคียงข้าง คอยสนับสนุน และผลักดันเธอเสมอ "ฉันรู้สึกโชคดีมากค่ะที่มีคุณ" ธารารัตน์เอ่ยเสียงแผ่วเบา ภูผาเลื่อนมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ "ผมก็เหมือนกันครับธารารัตน์" เขาว่า "ผมโชคดีที่มีคุณ" ประกายตาของทั้งสองสบกันอีกครั้ง ความรู้สึกที่เคยต้องเก็บงำ บัดนี้ได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ แม้ว่าเบื้องหน้าจะยังมีความท้าทายรออยู่ แต่ทั้งสองก็พร้อมที่จะเผชิญหน้าไปด้วยกัน "เรามาทำให้ผลิตภัณฑ์นี้… เป็นผลิตภัณฑ์ที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมากันนะครับ" ภูผากล่าว "ค่ะ" ธารารัตน์ตอบรับด้วยรอยยิ้ม "เราจะทำให้ได้ค่ะ"