แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนผืนน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับ ธารารัตน์ยืนอยู่ริมหาดคนเดียว เธอเพิ่งจะกลับมาจากงานเลี้ยงที่บ้านของณิชา หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและคำถามมากมาย ข้อเสนอของภูผา… มันเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ แต่ก็อันตรายเกินไป เธอรู้ดีว่าหากตอบรับ ข้อเสนอของเขา อาจจะนำพาเธอไปสู่ปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม "คิดอะไรอยู่คนเดียว" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ธารารัตน์หันไปมอง ภูผายืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าของเขาฉายแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "เปล่าค่ะ" เธอตอบ "แค่ออกมาเดินเล่น" "อากาศดีนะ" ภูผาเดินเข้ามาใกล้ "เหมาะแก่การคิดอะไรเงียบๆ" "คุณภูผา… มาทำอะไรที่นี่คะ" เธอถาม "มารับคุณ" เขาตอบ "ณิชากลับไปแล้ว เธอบอกว่าให้ฉันมาส่งคุณ" ธารารัตน์รู้สึกประหลาดใจ "อ๋อ… ค่ะ" ทั้งสองเดินไปตามชายหาดเงียบๆ มีเพียงเสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งเป็นเพื่อน "ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องข้อเสนอของคุณภูผาเลยนะคะ" ธารารัตน์เอ่ยขึ้น "ผมรู้" ภูผาตอบ "แต่ผมก็หวังว่าคุณจะเลือกผม" "ทำไมคุณภูผาถึงอยากจะลงทุนในบริษัทของธารารัตน์นักคะ" เธอถาม "มันต้องมีเหตุผลมากกว่าแค่ความเห็นใจ" ภูผาหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้ากับเธอ "เหตุผลที่แท้จริง… คือผมต้องการเวลา" "เวลา? เวลาอะไรคะ" ธารารัตน์ถามอย่างไม่เข้าใจ "เวลาที่จะพิสูจน์ตัวเอง" ภูผาตอบ "เวลาที่จะทำให้คุณรู้ว่าผมยังรักคุณอยู่" "คุณภูผาคะ" ธารารัตน์ถอนหายใจ "เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" "ไม่" เขาปฏิเสธ "มันยังไม่จบ" "แต่… คุณภูผามีณิชาอยู่แล้ว" เธอพูด "ณิชาเป็นเพื่อน" ภูผาเน้นย้ำ "เธอเป็นคนที่ผมไว้ใจ แต่เธอไม่ใช่คนที่ผมรัก" "แล้ว… คุณภูผาแน่ใจเหรอคะว่ารักธารารัตน์" เธอถามอย่างหวาดหวั่น "แน่ใจ" เขาตอบเสียงหนักแน่น "มากกว่าที่เคยรัก" คำพูดนั้นทำให้ธารารัตน์ใจสั่น เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาดีหรือไม่ "แต่… ความไว้ใจมันหายไปแล้วนะ" เธอพูดเสียงสั่น "ความสัมพันธ์ของเรา มันมีรอยร้าวใหญ่เกินไป" "ผมรู้" ภูผาพูด "และผมก็พร้อมที่จะเยียวยามัน" "คุณภูผาคะ" ธารารัตน์มองเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณเคยทำให้ธารารัตน์เจ็บปวดมาก่อน" "ผมรู้" เขาตอบ "และผมก็พร้อมที่จะชดเชยทุกอย่าง" "แล้ว… แล้วถ้าหากณิชา… เขาจะรู้สึกอย่างไร" ธารารัตน์ถาม "ณิชาเข้าใจ" ภูผาตอบ "เธอรู้ว่าผมรักคุณ" คำพูดของภูผาทำให้ธารารัตน์ยิ่งสับสน เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมดเป็นความจริงหรือไม่ "ฉันต้องการเวลาคิดค่ะ" เธอพูด "ขอเวลาอีกหน่อย" "ได้" ภูผาตอบ "แต่ผมก็หวังว่าคุณจะตัดสินใจให้เร็วที่สุด" ทั้งสองเดินต่อไปบนชายหาด ธารารัตน์รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว เธอไม่รู้ว่าควรจะก้าวไปข้างหน้า หรือถอยกลับ "ฉัน… ฉันจะกลับไปที่วิลล่าก่อนนะคะ" ธารารัตน์พูด "ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย" "ให้ผมไปส่งไหม" ภูผาเสนอ "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบ "เดี๋ยวธารารัตน์เดินไปเอง" เธอเดินจากมา ทิ้งให้ภูผายืนอยู่เพียงลำพังใต้แสงจันทร์ เมื่อกลับถึงวิลล่า ธารารัตน์ก็รีบขึ้นไปบนห้องนอน เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง และหยิบรูปถ่ายใบเก่าออกมาดู มันเป็นรูปของเธอและภูผาที่ถ่ายด้วยกันเมื่อห้าปีที่แล้ว ทั้งสองคนยิ้มแย้มมีความสุข "ทำไมเรื่องมันถึงได้กลับมาเป็นแบบนี้อีกนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม เธอรู้ดีว่าการกลับมาครั้งนี้ มันไม่ง่ายเหมือนที่เคยคิด ความรู้สึกที่เคยมีให้ภูผายังคงอยู่ แต่ความเจ็บปวดในอดีตก็ฝังลึกเกินกว่าจะลบเลือน ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง ธารารัตน์มองหน้าจอ เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลเล็กน้อย แต่ก็ตัดสินใจรับสาย "สวัสดีค่ะ" เธอพูด "คุณธารารัตน์ใช่ไหมครับ" เสียงของผู้ชายดังมาตามสาย "ผม… ทนายความจากสำนักงานกฎหมาย" "มีอะไรให้ช่วยคะ" ธารารัตน์ถามด้วยความสงสัย "ผมมีเอกสารสำคัญบางอย่าง ที่ต้องการจะส่งมอบให้คุณเป็นการด่วนครับ" ทนายความพูด "เป็นเรื่องเกี่ยวกับมรดกของคุณพ่อ" หัวใจของธารารัตน์เต้นรัวแรง มรดกของคุณพ่อ… เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มานานแล้ว "เอกสารอะไรคะ" เธอถาม "เป็นพินัยกรรมฉบับสุดท้ายครับ" ทนายความตอบ "และมี… เรื่องบางอย่างที่คุณควรจะต้องรู้" ธารารัตน์ยืนนิ่ง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง คำพูดของทนายความทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก "พรุ่งนี้ ผมจะเข้าไปพบคุณที่วิลล่านะครับ" ทนายความกล่าว "เพื่อส่งมอบเอกสาร" "ค่ะ" ธารารัตน์ตอบเสียงแผ่วเบา เธอวางโทรศัพท์ลง และทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ภาพของภูผาและณิชาปะปนกับภาพใบหน้าของคุณพ่อที่เธอรัก ดูเหมือนว่า การกลับมาครั้งนี้ของเธอ จะไม่ใช่แค่เรื่องของธุรกิจ และความรักในอดีตอีกต่อไป