เช้าวันต่อมา ธารารัตน์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเหนื่อยล้า เธอแทบไม่ได้นอนทั้งคืน ภาพของภูผา สายตาของเขา คำพูดของเขา วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอครั้งนี้ จะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอและธุรกิจของครอบครัวอย่างใหญ่หลวง เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเบาๆ ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย เธอค่อยๆ ลุกไปเปิดประตู ภาพของภูผายืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่คุ้นเคย เขาดูสบายๆ ในชุดลำลอง แต่ดวงตาของเขายังคงฉายแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "อรุณสวัสดิ์ครับ" ภูผาเอ่ยทักทาย "ผมมาตามนัด" ธารารัตน์ถอนหายใจเบาๆ "เข้ามาค่ะ" เธอเดินนำเขาเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยที่ต้องมาอยู่ต่อหน้าเขาเพียงลำพังอีกครั้ง หลังจากที่ปล่อยให้ความรู้สึกต่างๆ ครอบงำเธอไปเมื่อคืน "คุณดื่มกาแฟไหมครับ" เธอถาม พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด "เดี๋ยวฉันจะให้คนทำมาให้" "ขอบคุณครับ" ภูผานั่งลงบนโซฟาตัวยาว "แต่ผมอยากคุยกับคุณก่อน" ธารารัตน์เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มองดูเขาด้วยความกังวล "ผมเข้าใจว่าคุณยังกังวล" ภูผาเริ่มพูด "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าข้อเสนอของผมนั้นจริงใจ ผมไม่ได้มีเจตนาจะหลอกลวงคุณ" "แต่… คุณภูผาคะ" ธารารัตน์เอ่ย "ห้าปีที่แล้ว… คุณก็เคยพูดแบบนี้เหมือนกัน" "ผมรู้" เขาตอบเสียงหนักแน่น "และผมก็ยอมรับว่าผมผิดพลาดไปในอดีต ผมเสียใจที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด" "ความเจ็บปวดนั้น… มันยังคงอยู่กับฉันเสมอค่ะ" เธอพูด น้ำเสียงสั่นเครือ "มันเหมือนกับบาดแผลที่ไม่มีวันจางหาย" "ผมรู้" ภูผาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ "แต่ผมก็พร้อมที่จะเยียวยามัน ผมต้องการให้คุณรู้ว่าผมพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อแก้ไขความผิดพลาดในอดีต" "คุณภูผาคะ" ธารารัตน์ถาม "ถ้าหาก… ธุรกิจของฉันล้มเหลวจริงๆ คุณจะทำอย่างไร" "ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง" เขาตอบทันที "ผมจะลงทุนเพิ่ม ผมจะหาทางแก้ไขปัญหาทุกอย่าง จนกว่าบริษัทของคุณจะกลับมายืนได้อีกครั้ง" คำพูดของเขาฟังดูน่าเชื่อถือ แต่ในใจลึกๆ ของธารารัตน์กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่น่าไว้วางใจแฝงอยู่ เธอรู้สึกเหมือนเขากำลังวางแผนบางอย่างอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นนั้น "คุณภูผาคะ" เธอตัดสินใจถามตรงๆ "ทำไมคุณถึงทุ่มเทให้กับบริษัทของฉันมากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่มันกำลังจะล้มละลาย" ภูผาหัวเราะเบาๆ "ก็เพราะผมรักคุณไงครับธารารัตน์" "ความรัก… หรือว่ามันเป็นเพียงข้ออ้าง" เธอถามอย่างไม่ไว้ใจ "คุณกำลังใช้มันเป็นเครื่องมือในการควบคุมฉัน หรือเปล่า" "ผมไม่เคยคิดจะควบคุมคุณ" ภูผาตอบ "ผมแค่ต้องการให้คุณมีความสุข ผมต้องการให้คุณกลับมาอยู่ข้างๆ ผมอีกครั้ง" "แต่… คุณมีณิชาอยู่แล้ว" ธารารัตน์ย้ำ "ผมบอกคุณแล้วว่าณิชาเป็นแค่เพื่อน" ภูผาพูดอย่างเน้นย้ำ "เธอเป็นคนดี แต่เธอไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับผม" "แล้ว… แล้วคุณแน่ใจเหรอคะว่าฉันคือคนที่ใช่" เธอถามอย่างหวาดหวั่น "ห้าปีที่แล้ว… คุณก็คิดว่าฉันคือคนที่ใช่เหมือนกัน" "คราวนี้มันไม่เหมือนเดิม" ภูผาโน้มตัวเข้ามาใกล้ "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไป ผมรู้ว่าผมเคยทำให้คุณเสียใจ แต่ผมก็พร้อมที่จะพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง" ธารารัตน์มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว มันเป็นประกายแห่งความหวัง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอันตราย "ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อคุณได้อีกหรือไม่" เธอพูดเสียงสั่น "ความไว้ใจของฉัน… มันถูกทำลายไปแล้ว" "ผมรู้" ภูผาถอนหายใจ "แต่ผมก็หวังว่าคุณจะให้โอกาสผมอีกครั้ง" "ถ้าหาก… ฉันตัดสินใจตอบรับข้อเสนอของคุณ" ธารารัตน์ถาม "คุณจะทำอะไรต่อไป" "ผมจะช่วยบริษัทของคุณให้กลับมายืนได้อีกครั้ง" ภูผาตอบ "และผมจะ… ทำให้คุณรู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน" คำพูดของเขาทำให้ธารารัตน์ใจเต้นแรง เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ มีเพียงความหวังริบหรี่ที่คอยประคับประคองเธอไว้ "ฉัน… ฉันจะลองพิจารณาดูค่ะ" เธอพูดอย่างอึดอัด "ขอบคุณครับ" ภูผายิ้ม "ผมจะรอคำตอบของคุณ" เขาลุกขึ้นยืน "ผมขอตัวก่อนนะครับ" ธารารัตน์พยักหน้า เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มองตามหลังภูผาไปจนกระทั่งเขาเดินออกจากห้องไป เมื่ออยู่ตามลำพังอีกครั้ง ความรู้สึกสับสนก็ถาโถมเข้ามา เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจภูผาหรือไม่ ความรู้สึกของเขาจริงใจ หรือเป็นเพียงแผนการซับซ้อนที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นนั้น? เธอรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในกับดักอันตราย ที่เธอไม่รู้ว่าจะสามารถหลุดพ้นออกมาได้หรือไม่ เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวทะเลอันกว้างใหญ่ สภาพของบริษัทที่กำลังจะล้มละลาย บวกกับความรู้สึกที่ซับซ้อนที่มีต่อภูผา ทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งหัวใจ "ฉันควรจะทำอย่างไรดี" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันควรจะเชื่อใจเขาอีกครั้งดีไหม" เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ เธอยังจำได้ดีถึงความเจ็บปวดในอดีต แต่ขณะเดียวกัน เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า หากไม่มีการช่วยเหลือจากภูผา… ธุรกิจของครอบครัวเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป? เธอตัดสินใจว่า เธอต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับภูผาและณิชา เธอต้องรู้ให้แน่ใจว่าเขากำลังพูดความจริง หรือกำลังหลอกลวงเธออีกครั้ง