"ใช่ครับ ตอนนั้นคุณภูผาเขาดูแลเรื่องการลงทุนของบริษัทเราอยู่ครับ" เสียงของสมชายในสายยังคงฟังดูจริงจัง "มีอะไรให้ผมรับใช้ครับคุณธารารัตน์" ธารารัตน์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ฉันอยากจะทราบว่า… เมื่อห้าปีก่อน มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้างเกี่ยวกับเรื่องการลงทุนของคุณภูผา และบริษัทของเราคะ" เธอเลือกที่จะถามอย่างอ้อมๆ ก่อน "คือ… ฉันกำลังรวบรวมข้อมูลสำหรับโปรเจกต์ใหม่น่ะค่ะ" สมชายเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังลำดับความคิด "อืม… เรื่องเมื่อห้าปีก่อนนะครับ" เขาพึมพำ "ตอนนั้นก็มีเรื่องวุ่นวายอยู่บ้างครับ คุณภูผาเขาเป็นคนเก่งนะครับ บริหารจัดการได้ดี แต่… ก็มีบางอย่างที่ดูแปลกๆ ไปเหมือนกัน" "แปลกๆ อย่างไรคะ" ธารารัตน์เร่งถามด้วยความสนใจ "คือ… เหมือนว่าคุณภูผาจะรู้จักกับเจ้าของบริษัทคู่แข่งเรามาก่อนน่ะครับ" สมชายบอก "ตอนแรกเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกครับ คิดว่าเป็นการสร้างเครือข่ายทางธุรกิจปกติ แต่พอมีปัญหาเรื่องการเงินเข้ามา… มันก็เลยทำให้เราสงสัย" ธารารัตน์รู้สึกเหมือนมีก้อนหินมาทับที่อก "คุณภูผา… รู้จักกับเจ้าของบริษัทคู่แข่ง?" เธอทวนคำถาม พยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้ยิน "แล้ว… มีอะไรที่บ่งชี้ว่าเขามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่านั้นหรือคะ" "ก็… มีการพูดคุยกันบ่อยครั้งครับ ทั้งสองฝ่าย" สมชายอธิบาย "และบางครั้งการตัดสินใจของคุณภูผาก็ดูเหมือนจะเอื้อประโยชน์ให้กับทางคู่แข่งมากกว่านะครับ ตอนนั้นเราก็มีการถกเถียงกันภายในทีมอยู่เหมือนกันครับ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกไปตรงๆ เพราะคุณภูผาก็ดูมีอำนาจมากพอสมควร" "คุณหมายถึง… เขาอาจจะ… จงใจทำให้บริษัทของเราเสียเปรียบอย่างนั้นหรือคะ" ธารารัตน์ถามเสียงสั่น "ผม… ผมไม่กล้าฟันธงนะครับคุณธารารัตน์" สมชายตอบอย่างระมัดระวัง "แต่จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น… มันก็ทำให้เกิดข้อสงสัยขึ้นมาได้จริงๆ ครับ โดยเฉพาะหลังจากที่… หลังจากที่เกิดเรื่องกับคุณ" คำว่า "เรื่องกับคุณ" ดังขึ้นในหัวของธารารัตน์ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำตาย และสมชายกำลังยื่นมือเข้ามาช่วยเธอให้พ้นจากความมืดมิดนั้น "คุณสมชายคะ… ช่วยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันเมื่อห้าปีก่อน ให้คุณฟังหน่อยได้ไหมคะ… ในมุมมองของคุณ" สมชายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "เอ่อ… คือ… ตอนนั้นมันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมากนะครับคุณธารารัตน์" "ฉันต้องการทราบความจริงค่ะ" ธารารัตน์ยืนกราน "ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหน ฉันก็อยากรู้" "ครับ… เข้าใจแล้วครับ" สมชายถอนหายใจ "ตอนนั้น… หลังจากการเจรจาธุรกิจที่สำคัญ… มีการเปิดเผยข้อมูลบางอย่างที่ส่งผลกระทบต่อการเงินของบริษัทเราอย่างรุนแรง… แล้วก็… มีข่าวลือว่า… คุณภูผาเป็นคนปล่อยข้อมูลนั้นออกไปครับ" "ปล่อยข้อมูล? ข้อมูลอะไรคะ" ธารารัตน์ถามอย่างร้อนรน "ผมไม่ทราบรายละเอียดของข้อมูลนั้นนะครับ" สมชายตอบ "แต่จากการวิเคราะห์ของผู้เชี่ยวชาญในทีม… ข้อมูลนั้นทำให้เราเสียเปรียบในการแข่งขันอย่างมาก… และ… มันเกิดขึ้นหลังจากที่คุณภูผาได้พบปะกับ… เจ้าของบริษัทคู่แข่งเป็นการส่วนตัวน่ะครับ" ธารารัตน์หลับตาลง ภาพความทรงจำที่เลือนรางกลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกเสียใจ ความผิดหวัง และความอับอาย เธอจำได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติในตอนนั้น แต่เธอก็คิดว่าเป็นเพราะความผิดพลาดของเธอเอง "แล้ว… คุณภูผา… เขาปฏิเสธข้อกล่าวหานั้นหรือคะ" เธอถาม "เขา… เขายืนยันว่าเขาบริสุทธิ์ครับ" สมชายบอก "แต่ก็ไม่มีหลักฐานยืนยันได้ชัดเจนนัก… และหลังจากนั้นไม่นาน… เขาก็ลาออกจากบริษัทไปครับ… แล้วคุณ… คุณก็… ได้รับผลกระทบจากเรื่องนั้นอย่างหนัก" "ขอบคุณมากค่ะ คุณสมชาย" ธารารัตน์พูดเสียงแหบพร่า "คุณช่วยฉันไว้มากจริงๆ" "ไม่เป็นไรครับคุณธารารัตน์" สมชายตอบ "ผมหวังว่าคุณจะพบกับความจริงที่ถูกต้องนะครับ" หลังจากวางสาย ธารารัตน์ก็นั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ สมองของเธอประมวลผลข้อมูลที่ได้รับมาอย่างหนักหน่วง ความคิดต่างๆ ไหลวนเวียนไปมา ห้าปีที่แล้ว… ภูผา… ความผิดพลาด… คู่แข่ง… ข้อมูล… ทั้งหมดนี้เชื่อมโยงกันอย่างไร เธอเคยเชื่อในตัวเขา เคยรักเขา แต่ความรักนั้นกลับถูกหักหลังอย่างโหดร้าย และตอนนี้… เขากลับมาพร้อมข้อเสนอที่ดูเหมือนจะช่วยเธอได้ แต่เบื้องหลังนั้น… เขาคือคนที่เคยทำลายเธออย่างนั้นหรือ? "เป็นไปไม่ได้…" เธอพึมพำกับตัวเอง "เขาจะทำแบบนั้นได้อย่างไร" แต่หากสมชายพูดความจริง… หากภูผาคือคนที่ทำให้บริษัทของเธอเกือบล้มละลายเมื่อห้าปีก่อน… แล้วทำไมเขาถึงกลับมาตอนนี้? ทำไมเขาถึงเสนอตัวช่วยเธอ? มันเป็นความรู้สึกผิด? หรือเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่านั้น? เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูรายชื่อติดต่อ "ณิชา" "ฮัลโหล ณิชา" เธอพูดเมื่อปลายสายรับ "ขอโทษที่รบกวนตอนดึกนะ" "ไม่เป็นไรจ้ะธารารัตน์ มีอะไรหรือเปล่า" เสียงของณิชาฟังดูอ่อนโยน "ฉัน… มีเรื่องอยากจะถามเธออีกเรื่องน่ะ" ธารารัตน์ตัดสินใจถามออกไปตรงๆ "เธอรู้จัก… เจ้าของบริษัทคู่แข่งของเราไหม… คนที่ชื่อ… คุณวิวัฒน์ น่ะ" ณิชาเงียบไปครู่หนึ่ง "วิวัฒน์? อ้อ… รู้จักสิ" เธอตอบ "เขาเป็น… รู้จักกันแบบผ่านๆ น่ะ" "แล้ว… เธอสนิทกับเขามากแค่ไหน" ธารารัตน์ถามต่อ "ไม่ค่อยสนิทหรอกจ้ะ" ณิชาตอบ "เคยเจอกันในงานสังคมบ้าง เขาเป็นคน… ดูดีนะ" "ภูผา… เคยพูดถึงคุณวิวัฒน์ให้เธอฟังบ้างไหม" ธารารัตน์ถามอย่างหวัง "ไม่เคยเลยนะ" ณิชาตอบทันที "ภูผาไม่เคยพูดถึงเขาเลย" คำตอบของณิชาทำให้ธารารัตน์รู้สึกสับสนยิ่งขึ้น ยิ่งสืบค้น ยิ่งเจอแต่ปริศนาที่ไม่สามารถปะติดปะต่อได้ เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกบ้าน เห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวง ความรู้สึกโดดเดี่ยวเข้าเกาะกุมหัวใจ ความรักที่เคยมีให้ภูผา… มันเป็นเพียงภาพลวงตา? ความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง… มันอันตรายกว่าที่เธอคิดหรือเปล่า? เธอต้องหาคำตอบให้ได้… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป.