ช่วงบ่ายวันนั้น ธารารัตน์นั่งรออยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเธอ สภาพของบริษัทในตอนนี้ดูทรุดโทรมกว่าที่เคยเป็นมาก ใบหน้าของพนักงานหลายคนเต็มไปด้วยความกังวล ธารารัตน์รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "เข้ามาค่ะ" เธอเอ่ยอนุญาต ภูผาปรากฏตัวขึ้นในชุดสูทสีเข้ม ดูสง่างามและมั่นใจ แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก เขาเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ "สวัสดีครับธารารัตน์" เขาเอ่ยทักทาย "คุณอยากจะคุยอะไรกับผม" ธารารัตน์มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอพยายามค้นหาความจริงบางอย่างในนั้น "คุณภูผาคะ… ฉันได้รับข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับอดีต… เกี่ยวกับสิ่งที่คุณทำเมื่อห้าปีก่อน" ภูผาพยักหน้าช้าๆ "ผมทราบดีครับ… และผมก็พร้อมที่จะอธิบายทุกอย่าง" "คุณบอกว่าคุณถูกคุณวิวัฒน์ข่มขู่… และคุณไม่มีทางเลือกอื่น" ธารารัตน์พูด "แต่… คุณไม่คิดว่า… การปล่อยให้เรื่องมันเลวร้ายลง… มันก็เป็นทางเลือกอย่างหนึ่งเหมือนกันหรือคะ" "ผม… ผมพยายามแล้วครับ" ภูผาตอบเสียงเบา "ผมพยายามหาทางอื่น… แต่วิวัฒน์… เขาฉลาดมาก… เขาคาดการณ์ทุกอย่างที่ผมจะทำได้… และผมก็กลัว… กลัวว่าถ้าผมขัดขืน… เขาจะทำลายชีวิตผม… และชีวิตคนที่ผมรัก" "คนที่คุณรัก?" ธารารัตน์เลิกคิ้ว "ณิชาหรือคะ" ภูผามองเธอด้วยความประหลาดใจ "คุณ… รู้จักณิชาด้วยเหรอครับ" "ฉันรู้จักเธอค่ะ" ธารารัตน์ตอบ "และฉันก็คุยกับเธอแล้ว… เธอไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณวิวัฒน์เลย… และเธอก็ไม่เคยมีความรู้สึกอะไรเกินเลยกับคุณ" "ผม… ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้นครับ" ภูผาถอนหายใจ "ผม… ผมไม่เคยมีความสัมพันธ์กับณิชาเกินกว่าเพื่อนครับ… และผมก็ไม่เคยใช้เธอมาเป็นเครื่องมือ" "แล้ว… คุณจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าคุณกำลังพูดความจริง" ธารารัตน์ถาม "พิสูจน์ว่าคุณไม่ได้กำลังหลอกลวงฉันอีกครั้ง" ภูผาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมือง เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผมจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้บริษัทของคุณกลับมายืนได้อีกครั้ง" "คุณจะทำอย่างไร" ธารารัตน์ถาม "ผมจะลงทุนเพิ่ม… เป็นเงินทุนส่วนตัวของผมเอง… ผมจะนำความรู้และประสบการณ์ทั้งหมดของผมมาช่วยบริหารจัดการ… และผมจะ… ต่อสู้กับวิวัฒน์… เพื่อปกป้องบริษัทของคุณ" ภูผากล่าว "ผมรู้ว่าคุณไม่เชื่อใจผม… แต่ผมก็หวังว่า… คุณจะให้โอกาสผม… แก้ไขความผิดพลาดในอดีต… และสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิมให้กับคุณ… และให้กับบริษัทของเรา" เขาหันกลับมามองธารารัตน์ ดวงตาของเขาสบประสานกัน "ผมไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน… นอกจาก… โอกาสที่จะ… ได้รับความเชื่อใจจากคุณอีกครั้ง" ธารารัตน์มองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ภายใต้ความโกรธ ความผิดหวัง และความไม่ไว้วางใจ… เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา… และความเจ็บปวดที่เขาแบกรับมาตลอดห้าปี "คุณภูผาคะ" เธอพูดเสียงแผ่ว "ฉัน… ฉันยังคงมีข้อสงสัยอยู่มาก" "ผมเข้าใจครับ" ภูผาตอบ "ผมจะให้เวลาคุณ… และผมจะอยู่ที่นี่… เพื่อตอบทุกคำถามของคุณ" "แล้ว… ข้อเสนอของคุณ… ที่จะช่วยบริษัทของเรา… คุณมั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จ" ธารารัตน์ถาม "ผมมั่นใจครับ" ภูผาตอบ "ผมได้วิเคราะห์สถานการณ์ของบริษัทคุณอย่างละเอียดแล้ว… และผมก็มีแผนงานที่ชัดเจน… ถ้าคุณยอมให้โอกาสผม… ผมจะทำให้คุณเห็น" ธารารัตน์พิจารณาคำพูดของเขาอย่างถี่ถ้วน ทางเลือกที่มีมันมีน้อยเหลือเกิน การปฏิเสธข้อเสนอของภูผา อาจหมายถึงการปล่อยให้บริษัทของเธอจมดิ่งลงสู่ความล้มเหลวอย่างถาวร "ตกลงค่ะ" ธารารัตน์ตัดสินใจ "ฉันจะให้โอกาสคุณ… แต่… คุณต้องทำตามที่พูดทุกอย่าง… และถ้าหาก… ฉันจับได้ว่าคุณกำลังหลอกลวงฉันอีกครั้ง… คุณจะไม่ได้เห็นหน้าฉันอีกเลย" รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของภูผา "ขอบคุณครับธารารัตน์… ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง" การตัดสินใจครั้งนี้… มันคือการเดิมพันครั้งใหญ่… การเดิมพันด้วยความเชื่อใจ… และด้วยอนาคตของบริษัท.