“เป็นไปได้” คุณพงศ์เทพครุ่นคิด “แต่… ถ้าเขาเป็นคนทำจริงๆ… ทำไมเขาถึงไม่โจมตีบริษัทของลูกก่อน” “เพราะเขาอาจจะรู้ว่า… ผมไม่ได้อ่อนแออย่างที่เขาคิด” สุริยะตอบ “และบางที… เขาอาจจะมองว่าการโจมตีบริษัทของคุณ… คือการโจมตีที่ตรงจุดที่สุด” รินดาเงียบไป เธอรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเธอถูกบีบแน่น ภาพใบหน้าของบิดาที่ดูอ่อนล้าจากการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ ภาพบริษัทอันเป็นที่รักที่กำลังสั่นคลอน และภาพของสุริยะที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็น เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกันแน่ ความหวังที่เคยมีเริ่มเลือนรางลงไปทุกที “แล้ว… เราจะรับมือกับเรื่องนี้อย่างไร” คุณพงศ์เทพถาม พลางเหลือบมองรินดาที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกาย สุริยะสูดหายใจลึก “ผมจะขออนุญาตตรวจสอบระบบทั้งหมดด้วยทีมงานของผม เราต้องหาให้ได้ว่าการโจมตีนี้มาจากจุดไหน และมีเป้าหมายอะไรที่ชัดเจนกว่านี้” “แน่นอน… เรายินดีอย่างยิ่ง” คุณพงศ์เทพตอบทันที “ทุกสิ่งทุกอย่างในบริษัทนี้… เราพร้อมจะให้คุณสุริยะเข้าถึงเพื่อกู้สถานการณ์” “ขอบคุณครับ” สุริยะกล่าว “แต่ผมอยากจะขอคำปรึกษาจากคุณพงศ์เทพเกี่ยวกับโครงสร้างการทำงานบางอย่างของระบบ… ผมอาจจะต้องขอเวลาพูดคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวอีกครั้ง” “ตามสะดวกเลย” คุณพงศ์เทพตอบ “เมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณต้องการ” รินดาพยักหน้าให้กับสุริยะ แม้จะยังคงมีความกังวลใจอยู่ไม่น้อย แต่การที่สุริยะเข้ามาช่วยอย่างแข็งขัน ทำให้เธอรู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง เธอมองสุริยะด้วยสายตาที่ยากจะอธิบายความรู้สึกข้างใน “คุณสุริยะคะ” รินดาเอ่ยขึ้น “ขอบคุณมากนะคะ… ที่คุณมาช่วยพวกเรา” สุริยะหันมายิ้มให้เธอเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้สดใสเหมือนเคย แต่ก็แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น “ผมจะทำทุกอย่างที่ทำได้ครับ” หลังจากนั้น ทีมงานของสุริยะก็เริ่มลงพื้นที่ทันที พวกเขาทำงานกันอย่างรวดเร็วและเป็นระบบ รินดาเฝ้ามองการทำงานของพวกเขาด้วยความหวัง พลางนึกถึงคำพูดของคุณพงศ์เทพที่ว่า “เราต้องหาความจริงให้ได้ก่อน” เธอภาวนาให้สุริยะค้นพบสิ่งที่เขาตามหา และทำให้ความสงสัยที่เกาะกินใจเธอมานานได้คลี่คลายไปเสียที เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ทีมงานของสุริยะยังคงขะมักเขม้นอยู่กับการตรวจสอบระบบคอมพิวเตอร์ รินดาเดินเข้าไปหาคุณพงศ์เทพที่กำลังนั่งประชุมกับผู้บริหารระดับสูง “คุณพ่อคะ” รินดาเอ่ยขึ้น “รินดาอยากจะขออนุญาตคุณพ่อ… ไปคุยกับคุณสุริยะสักครู่ค่ะ” คุณพงศ์เทพพยักหน้า “ไปเถอะลูก พ่อเข้าใจ” รินดาเดินตรงไปยังห้องที่สุริยะและทีมงานกำลังทำงานอยู่ เธอเห็นสุริยะกำลังจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด “คุณสุริยะคะ” รินดาเรียก สุริยะเงยหน้าขึ้นมา “ครับคุณรินดา” “เป็นอย่างไรบ้างคะ… พอจะพบอะไรไหม” รินดาถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความห่วงใย สุริยะถอนหายใจ “กำลังพยายามแกะรอยอยู่ครับ การป้องกันของศัตรูค่อนข้างแน่นหนามาก… แต่ผมเจอจุดผิดปกติบางอย่างที่น่าสนใจ” “จุดผิดปกติอะไรคะ” รินดาเดินเข้าไปใกล้ “มีรหัสบางส่วนที่ผมไม่คุ้นเคย… มันไม่ใช่รหัสมาตรฐานที่ใช้กันในระบบทั่วไป” สุริยะกล่าว “ผมกำลังพยายามตรวจสอบที่มาของมันอยู่” “แล้ว… รหัสพวกนั้น… บอกอะไรเราได้บ้าง” รินดาถามอย่างมีความหวัง “ยังเร็วไปที่จะบอกครับ” สุริยะตอบ “แต่ผมเชื่อว่า… ถ้าเราแกะรหัสพวกนี้ได้… เราอาจจะได้เบาะแสสำคัญว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง” รินดายืนนิ่งฟัง สุริยะกำลังทำทุกอย่างเท่าที่เขาจะทำได้เพื่อช่วยเธอและครอบครัว เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในตัวเขา แต่มันก็ยังมีความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เธอไม่สบายใจ “คุณสุริยะคะ” รินดาเอ่ยขึ้น “มีเรื่องที่รินดาอยากจะขอโทษคุณค่ะ” สุริยะเลิกคิ้ว “คุณจะขอโทษเรื่องอะไรครับ” “เรื่องที่… รินดาเคยสงสัยในตัวคุณค่ะ” รินดาตอบ “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น… รินดา… เริ่มไม่แน่ใจว่า… คุณสุริยะ… หรือคุณ… หรือ… หรือใครกันแน่ที่เป็นคนทำ” คำพูดของรินดาทำให้สุริยะนิ่งไปชั่วครู่ เขามองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง “ผมเข้าใจครับ” สุริยะกล่าว “ผมเข้าใจดีว่าทำไมคุณถึงรู้สึกแบบนั้น… เมื่อพิจารณาจากประวัติความขัดแย้งระหว่างสองตระกูล… และการที่ผมมีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณ… มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คุณจะสงสัย” “แต่… รินดา… รินดาอยากจะบอกคุณว่า… รินดาเชื่อใจคุณค่ะ” รินดาพูดเสียงสั่นเครือ “รินดาเชื่อว่าคุณไม่ใช่คนทำ… และรินดาจะอยู่ข้างคุณเสมอ… ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” สุริยะยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “ขอบคุณครับคุณรินดา… คำพูดของคุณมีความหมายกับผมมากจริงๆ” “แล้ว… คุณไพศาลล่ะคะ” รินดากล่าว “คุณพ่อบอกว่า… เขาคือคนที่น่าสงสัยที่สุด… คุณแน่ใจหรือคะว่า… ไม่ใช่เขา” สุริยะเงียบไปครู่หนึ่ง “ผมได้สอบถามข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับคุณไพศาลแล้วครับ… เขาเป็นคู่แข่งที่แข็งแกร่ง… และมีความแค้นส่วนตัวกับตระกูลของคุณ… ซึ่งเป็นแรงจูงใจที่เพียงพอ” “แล้ว… ทำไมเขาถึงไม่โจมตีบริษัทของคุณก่อนล่ะคะ” รินดาถามคำถามเดิมที่คุณพงศ์เทพเคยถาม “นั่นคือจุดที่ผมยังหาข้อสรุปไม่ได้ครับ” สุริยะกล่าว “อาจจะเป็นไปได้ว่า… เขาต้องการบีบคุณให้ยอมจำนนในเรื่องโครงการใหม่… หรืออาจจะเป็นการสร้างสถานการณ์เพื่อให้เขาได้เปรียบในการเจรจาต่อรอง… แต่ที่แน่ๆ คือ… การโจมตีครั้งนี้… มันดูเหมือนเป็นการโจมตีที่วางแผนมาอย่างดี… และมีเป้าหมายที่ชัดเจน… คือการทำลายธุรกิจของคุณให้ย่อยยับ” “แล้ว… เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่า… ไม่ใช่คุณ… ที่กำลังปั้นเรื่องนี้ขึ้นมา” รินดาถามอย่างตรงไปตรงมา แม้จะรู้ว่าคำถามนี้อาจจะทำร้ายความรู้สึกของเขา สุริยะหัวเราะเบาๆ “ถ้าผมเป็นคนทำจริงๆ… ผมคงไม่เสียเวลามานั่งอยู่ตรงนี้กับคุณหรอกครับ… ผมคงจะรอให้ทุกอย่างมันสายเกินแก้ไปแล้ว” “รินดาขอโทษค่ะ” รินดารู้สึกอึดอัด “บางที… ความรู้สึกผิด… ที่เคยทำไม่ดีกับคุณ… มันยังคงติดอยู่ในใจรินดา… เลยทำให้รินดา… กลัว… ว่าคุณอาจจะ… แก้แค้น” “ผมเข้าใจครับ” สุริยะกล่าว “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมไม่เคยคิดที่จะแก้แค้นใคร… สิ่งที่ผมต้องการ… คือการสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิม… และถ้ามันหมายถึงการแก้ไขความผิดพลาดในอดีต… ผมก็พร้อมที่จะทำ” รินดามองเข้าไปในดวงตาของสุริยะ เธอเริ่มเชื่อมั่นในตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างคาใจอยู่ “แล้ว… ถ้าไม่ใช่คุณไพศาล… แล้วจะเป็นใคร” รินดาถาม “มีใครอีกไหม… ที่คุณสงสัย” สุริยะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มีบุคคลอีกคนหนึ่ง… ที่ผมยังไม่ได้ตัดออกจากวงจร… เป็นบุคคลที่อยู่ใกล้ชิดกับตระกูลของคุณ… และมีความรู้เกี่ยวกับระบบของบริษัทเป็นอย่างดี” “ใครคะ” รินดากระซิบถาม “ผมยังไม่แน่ใจ… แต่ถ้าผมมีข้อมูลที่ชัดเจนกว่านี้… ผมจะรีบแจ้งให้คุณทราบทันทีครับ” สุริยะกล่าว “ตอนนี้… ผมขอเวลาอีกหน่อย… ผมเชื่อว่าผมใกล้จะแกะรอยศัตรูได้แล้ว” รินดารู้สึกใจเต้นแรง เธอมองสุริยะด้วยความหวัง เธอมั่นใจว่าเขาจะสามารถคลี่คลายสถานการณ์นี้ได้ เธอรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายของเธอที่จะพิสูจน์ว่าสุริยะไม่ได้เป็นศัตรูของเธออย่างที่เธอเคยเข้าใจ “รินดาเชื่อใจคุณค่ะ” รินดากล่าวอีกครั้ง