แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนอย่างอบอุ่น รินดาขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าข้างกาย สุริยะลุกไปแล้ว “ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงสุริยะดังขึ้นจากด้านนอกห้อง “ผมเตรียมกาแฟไว้ให้แล้วนะ” รินดาเดินออกจากห้องนอน พบสุริยะในชุดลำลองกำลังยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว พร้อมถ้วยกาแฟร้อนๆ วางอยู่ตรงหน้า “ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มรับ “ไปไหนมาคะ” “ออกไปคุยธุระนิดหน่อยครับ” สุริยะตอบ “คุณพ่อของคุณ… ฝากเอกสารบางอย่างมาให้… เกี่ยวกับแผนการปรับปรุงคฤหาสน์…” “จริงหรือคะ!” รินดาตาเป็นประกาย “หนูอยากเห็นเร็วๆ จังเลยค่ะ” “ใจเย็นๆ ครับ” สุริยะหัวเราะ “ทานกาแฟก่อน แล้วเดี๋ยวเราค่อยไปดูด้วยกัน” ขณะที่ทั้งสองกำลังจิบกาแฟด้วยกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขและความผ่อนคลาย รินดามองหน้าสามีด้วยความรักและความซาบซึ้ง “คุณสุริยะคะ” เธอเอ่ยขึ้น “หนูยังรู้สึก… เหมือนฝันไปเลยค่ะ… ว่าเรา… ได้มาอยู่ด้วยกันจริงๆ…” “ผมก็รู้สึกอย่างนั้นครับ” สุริยะตอบ “ทุกอย่าง… มันเกิดขึ้นเร็วมาก… แต่มันก็… เป็นความจริง… ที่สวยงาม…” “หนู… อยากจะรู้เรื่องราวของคุณสุริยะ… ให้มากกว่านี้ค่ะ” รินดาพูดอย่างจริงจัง “ตั้งแต่เราเจอกัน… หนูรู้แค่ว่าคุณเป็นนักธุรกิจ… แต่… หนูไม่เคยรู้… เบื้องหลังชีวิตของคุณเลย…” สุริยะวางถ้วยกาแฟลง เขาหันมามองรินดาด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ “ผม… เป็นคนธรรมดาครับ… ที่พยายาม… สร้างชีวิต… ให้ดีขึ้น…” เขาเริ่มเล่า “แต่… หนูรู้สึกว่า… คุณมีความลับ… อะไรบางอย่าง… ที่ยังไม่ได้บอกหนู…” รินดาจ้องเข้าไปในดวงตาเขา “ตั้งแต่… ตอนที่เราเจอกัน… ครั้งแรก… ที่งานเลี้ยง… คุณดู… มีพิรุธ… เหมือนกำลัง… ปกปิดอะไรบางอย่าง…” สุริยะชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววสับสน ก่อนที่เขาจะพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “คุณคิดมากไปเองครับ” เขาตอบ “ผมอาจจะ… กำลังเครียดเรื่องงาน… ก็เลย… ดูไม่ค่อยสดใส…” “ไม่ค่ะ…” รินดายังคงคาดคั้น “หนูรู้สึกได้… คุณสุริยะ… คุณเคยบอกหนูว่า… คุณไม่ได้มีปัญหาอะไร… กับครอบครัวของหนู… แต่… ทำไม… ตอนนั้น… คุณถึงได้… แสดงท่าที… แปลกๆ… เวลาที่พูดถึง… คุณพ่อของหนู…” สุริยะเงียบไปนาน เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนที่เขียวขจี “รินดา… มีบางอย่าง… ที่ผม… จำเป็นต้องบอกคุณ…” เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความลังเล รินดาหัวใจเต้นแรง เธอรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี “มันเกี่ยวกับ… การที่ผม… มาอยู่ที่นี่… การที่ผม… รู้จักกับคุณ… ในตอนแรก…” สุริยะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ “ที่จริงแล้ว… ผม… ไม่ได้มา… โดยบังเอิญ…” “หมายความว่ายังไงคะ!” รินดาถามเสียงหลง “ผม… มาที่นี่… เพราะ… ผมต้องการ… แก้แค้น…” สุริยะสารภาพออกมาอย่างหนักแน่น รินดาอึ้งไป เธอไม่เข้าใจในสิ่งที่ได้ยิน “แก้แค้น… แก้แค้นใครคะ” “แก้แค้น… คุณพงศ์เทพ… ครับ” สุริยะตอบ “พ่อของคุณ…” น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ไม่จริง… คุณสุริยะ… อย่าพูดแบบนี้… คุณรักหนู… ไม่ใช่หรือคะ” “ผมรักคุณ… ครับ… ผมรักคุณ… มากจริงๆ…” สุริยะรีบแก้ต่าง “แต่… ในตอนแรก… ที่ผมเข้ามาในชีวิตคุณ… ผม… มีแผนการ… ที่จะทำลาย… ธุรกิจ… และชื่อเสียง… ของคุณพงศ์เทพ…” “ทำไม… คุณถึงทำแบบนั้น…” รินดาถามเสียงสั่นเครือ “คุณพ่อของหนู… ทำอะไรให้คุณ…” สุริยะเดินเข้ามาใกล้ สัมผัสใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน “มันเป็นเรื่อง… ของอดีต… ที่ซับซ้อน… และเจ็บปวด… เกี่ยวกับ… พ่อของผม…” เขาเล่าถึงเรื่องราวในอดีตที่เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อน เรื่องราวที่พ่อของเขาเคยถูกคุณพงศ์เทพหักหลังทางธุรกิจ จนล้มละลายและเสียชีวิตอย่างน่าเศร้า “ผม… เติบโตมา… กับความเกลียดชัง… และความแค้น… ที่พ่อมีต่อคุณพงศ์เทพ…” สุริยะเล่า “ผม… สาบานกับตัวเอง… ว่าจะต้อง… ทำให้คุณพงศ์เทพ… จ่ายในสิ่งที่เขาทำไว้…” “แล้ว… การมาเจอหนู… ล่ะคะ” รินดาถามน้ำตาไหล “คุณ… ใช้หนู… เป็นเครื่องมือ… ในแผนการของคุณ… ใช่ไหมคะ” “ตอนแรก… ผม… มีความคิดแบบนั้น…” สุริยะยอมรับ “ผม… เห็นคุณ… เป็นลูกสาวของศัตรู… ผม… คิดจะใช้คุณ… เป็นหมาก… ในเกมของผม…” “แต่… ผม… ไม่ได้คิด… ว่าผมจะ… รักคุณ… ได้มากขนาดนี้…” ดวงตาของสุริยะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ… มัน… จริง… รินดา… ผม… ไม่ได้หลอกคุณ… ในเรื่องนั้น…” รินดาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา ความรักที่เธอเชื่อมั่นมาตลอด… กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของแผนการอันชั่วร้าย “คุณ… หลอกหนู…” เธอพูดเสียงแผ่วเบา “คุณหลอกหนู… ตั้งแต่วันแรก… ที่เราเจอกัน…” “ผมขอโทษ…” สุริยะพยายามจะเข้าไปกอดเธอ “ผม… รู้ว่ามัน… ยาก… ที่คุณจะ… ให้อภัย… แต่… ผม… ยอมรับผิด… ทุกอย่าง…” “ความรัก… ของเรา… มัน… คืออะไร… คะ” รินดาถามทั้งน้ำตา “มัน… คือเรื่องหลอกลวง… หรือเปล่าคะ” “ไม่ครับ! ไม่ใช่เลย!” สุริยะย้ำเสียงหนักแน่น “ความรักที่ผมมีให้คุณ… มัน… เกิดขึ้น… เอง… มัน… ไม่ได้อยู่ในแผนการ… ของผม… เลย…” เขาจับมือของเธอไว้แน่น “ผม… กลัว… ที่จะเสียคุณไป… กลัวว่า… คุณจะเกลียดผม… เมื่อรู้ความจริง…” รินดามองหน้าสุริยะ เธอเห็นความเจ็บปวดและความจริงใจในดวงตาของเขา แต่เธอก็ยังคงสับสนและเจ็บปวดเกินกว่าจะรับได้ “หนู… หนูขอเวลา… ทบทวน… อะไรบางอย่าง… ก่อนนะคะ” เธอพูดเสียงเบา ก่อนจะขอตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้สุริยะยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบและความรู้สึกผิด