รินดาวิ่งออกมาจากคฤหาสน์โดยไม่คิดชีวิต เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เพียงแต่ต้องการหนีไปให้ไกลที่สุดจากภาพของสุริยะ จากคำโกหก… และจากความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา “ทำไม… ทำไม…!” เธอร้องไห้ “ทำไม… เขา… ถึงได้… โกหก… หนู… ขนาดนี้…!” น้ำตาไหลพรากจนมองไม่เห็นทาง เธอวิ่งไปตามถนนที่ว่างเปล่า หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ “หนู… รัก… เขา… นะ…” เธอพึมพำ “แต่… หนู… จะ… เชื่อใจ… เขา… ได้… อย่างไร… อีก…!” เธอเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงริมทะเล ชายหาดที่เคยเป็นสถานที่โปรดของเธอ ตอนนี้กลับดูหดหู่และว่างเปล่าเหมือนกับหัวใจของเธอ เธอทรุดตัวลงนั่งบนผืนทราย กอดเข่าแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอย่างไม่หยุดหย่อน “หนู… ควรจะ… ทำอย่างไร… ดี…” เธอถามตัวเอง “จะ… ให้อภัย… เขา… ได้… จริงๆ… หรือเปล่า…” ความคิดเกี่ยวกับธนา… พี่ชายของสุริยะ… มันวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ทำให้เธอเข้าใจถึงแรงจูงใจของสุริยะมากขึ้น… แต่มันก็ไม่ได้ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากการถูกหลอกลวงเลย “ถ้า… เขา… บอก… ความจริง… ตั้งแต่แรก…” รินดาคิด “บางที… เรื่องราว… อาจจะ… ไม่ได้… เป็นแบบนี้…” เธอใช้เวลาอยู่พักใหญ่บนชายหาด ปล่อยให้คลื่นทะเลซัดสาดเข้ามากระทบเท้าเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลม ในที่สุด… เธอก็ตัดสินใจ… เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา… นิ้วเรียวสั่นเทา… เธอเลื่อนรายชื่อ… จนเจอ… ชื่อของ… คุณพงศ์เทพ… “พ่อคะ…” เธอเอ่ยเสียงแหบแห้ง “หนู… มีเรื่อง… จะ… ต้อง… บอก… พ่อ…” เธอเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อฟัง… ตั้งแต่ต้นจนจบ… การพบกับสุริยะ… ความรัก… และการค้นพบความจริงอันน่าตกใจ… คุณพงศ์เทพฟังลูกสาวด้วยความเงียบ… เมื่อเธอพูดจบ… เขาก็ถอนหายใจยาว… “พ่อ… ขอโทษ… นะ… รินดา…” คุณพงศ์เทพกล่าวเสียงเศร้า “พ่อ… ไม่เคย… คิด… ว่า… เรื่องมัน… จะ… ซับซ้อน… ขนาดนี้…” “พ่อ… รู้… มา… ตลอด… เหรอคะ… ว่า… สุริยะ… คือ… พี่ชาย… ของ… ธนา…” รินดาถาม “พ่อ… รู้… ว่า… มี… คน… ที่… ต้องการ… แก้แค้น… พ่อ…” คุณพงศ์เทพยอมรับ “แต่… พ่อ… ไม่เคย… รู้… ว่า… คนนั้น… คือ… สุริยะ… และ… พ่อ… ก็… ไม่เคย… รู้… ว่า… เขา… จะ… ใช้… เธอ… เป็น… เครื่องมือ…” “แล้ว… พ่อ… จะ… ทำอย่างไร… ต่อไป… คะ” รินดาถาม “พ่อ… จะ… ไป… พบ… สุริยะ…” คุณพงศ์เทพกล่าว “พ่อ… จะ… บอก… เขา… ว่า… พ่อ… พร้อม… ที่จะ… รับผิดชอบ… ใน… สิ่งที่… พ่อ… ได้ทำไว้…” “พ่อ… คะ…” รินดาเป็นห่วง “ไม่ต้องห่วง… ลูกรัก…” คุณพงศ์เทพปลอบ “พ่อ… รู้ว่า… เธอ… กำลัง… เจ็บปวด… แต่… เธอ… ต้อง… เข้มแข็ง… นะ…” หลังจากวางสายจากพ่อ… รินดาก็รู้สึก… โล่งใจขึ้นเล็กน้อย… อย่างน้อย… เธอก็ได้… บอก… ความจริง… ให้พ่อ… รู้… เธอตัดสินใจ… ที่จะ… กลับบ้าน… เมื่อเธอเดินกลับเข้ามาในคฤหาสน์… เธอพบว่า… สุริยะ… กำลังยืนรอเธออยู่… ใบหน้าของเขา… เต็มไปด้วย… ความหวัง… และ… ความกังวล… “รินดา…” เขาเอ่ย… เมื่อเห็นเธอ… รินดาเดินเข้าไปหาเขา… เธอ… มอง… เข้าไป… ใน… ดวงตา… ของเขา… “คุณสุริยะ…” เธอเริ่มพูด… “หนู… เข้าใจ… อะไร… บางอย่าง… แล้ว…” สุริยะ… เงยหน้าขึ้น… ด้วยความ… ประหลาดใจ… “หนู… รู้ว่า… คุณ… ถูก… พ่อ… ของหนู… ทำร้าย… มา… ก่อน…” รินดาพูด… “หนู… ก็… เสียใจ… กับ… สิ่งที่… เกิดขึ้น… กับ… พี่ชาย… ของคุณ… นะคะ…” สุริยะ… นิ่งไป… เขา… ไม่เคย… คิด… ว่า… รินดา… จะ… เข้าใจ… เขา… ได้… “แต่…” รินดาพูดต่อ… “หนู… ก็… เจ็บปวด… กับ… การที่… คุณ… หลอกลวง… หนู… มา… ตลอด… เหมือนกัน…” “ผม… รู้… ครับ…” สุริยะพูด… “ผม… ขอโทษ… จริงๆ… ครับ…” “หนู… ยัง… ไม่แน่ใจ… ว่า… หนู… จะ… ให้อภัย… คุณ… ได้… หรือเปล่า…” รินดาเอ่ย… “แต่… หนู… ก็… พร้อม… ที่จะ… รับฟัง… คุณ… นะคะ…” สุริยะ… มอง… รินดา… ด้วยสายตา… ที่เต็มไปด้วย… ความรัก… และ… ความหวัง… “ผม… จะ… บอก… ความจริง… ทั้งหมด… ให้คุณ… ฟัง…” สุริยะกล่าว… “ผม… จะ… ไม่… ปิดบัง… อะไร… อีกต่อไป…” เขา… ค่อยๆ… เล่า… เรื่องราว… ในอดีต… เรื่องราว… ของ… ธนา… เรื่องราว… ของ… ความแค้น… ที่… เขา… ต้อง… แบกรับ… มา… ตลอด… รินดา… ตั้งใจ… ฟัง… อย่าง… เงียบๆ… เธอ… เริ่ม… เข้าใจ… ความเจ็บปวด… ของสุริยะ… มากขึ้น… เมื่อสุริยะ… เล่า… จบ… เขาก็… มอง… รินดา… ด้วยสายตา… ที่… เต็มไปด้วย… ความ… คาดหวัง… “คุณ… จะ… ให้อภัย… ผม… ได้… ไหม… ครับ…” เขาถาม… รินดา… มอง… สุริยะ… เธอ… เห็น… ความจริงใจ… ในแววตา… ของเขา… “หนู… ยัง… ไม่แน่ใจ… ค่ะ…” เธอตอบ… “แต่… หนู… พร้อม… ที่จะ… ลอง… อีกครั้ง…” สุริยะ… ยิ้ม… เป็นรอยยิ้ม… ที่… อ่อนโยน… และ… เต็มไปด้วย… ความสุข… “ขอบคุณ… นะครับ… รินดา…” เขาพูด… “ผม… จะ… พิสูจน์… ตัวเอง… ให้คุณ… เห็น… ครับ…” ทั้งสอง… ยืน… มอง… หน้ากัน… ท่ามกลาง… ความ… เข้าใจ… และ… ความ… หวัง… ที่… เริ่มต้น… ขึ้น… ใหม่… ทางแยก… แห่ง… ชีวิต… ของ… พวกเขา… กำลัง… จะ… นำพา… ไป… สู่… ที่ใด… ก็… ยัง… เป็น… คำถาม… ที่… ต้อง… รอ… คอย… คำตอบ… ใน… วันข้างหน้า…