สีหน้าของสุริยะแข็งกร้าวขึ้นทันทีที่ได้ยินคำพูดของคุณพงศ์เทพ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับไม่คาดคิดว่าความจริงจะถูกเปิดเผยออกมาได้เร็วขนาดนี้ เขานิ่งเงียบไปนานราวกับกำลังประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน “คุณ… รู้… ได้… อย่างไร…” สุริยะถามเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระแวง คุณพงศ์เทพถอนหายใจยาว “ผม… ได้ยิน… มา… จาก… แหล่งข่าว… ที่… เชื่อถือ… ได้…” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “และ… ผม… ก็… รู้… ด้วย… ว่า… คุณ… กำลัง… วางแผน… จะ… ทำลาย… ธุรกิจ… ของ… ผม…” สุริยะยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของคุณพงศ์เทพอย่างไม่หลบเลี่ยง ราวกับกำลังจะอ่านใจกันและกัน “ผม… ไม่… เข้าใจ…” สุริยะกล่าว “ว่า… ทำไม… คุณ… ถึง… คิด… อย่างนั้น…” “คุณ… กำลัง… โกหก… ผม…” คุณพงศ์เทพพูดอย่างหนักแน่น “คุณ… กำลัง… ใช้… รินดา… เป็น… เครื่องมือ… เพื่อ… บรรลุ… จุดประสงค์… ของ… คุณ…” คำพูดนั้นทำให้รินดาชะงักไป เธอหันไปมองสุริยะด้วยความตกใจ เขา… กำลังใช้เธอ… อย่างนั้นหรือ… สุริยะหันมามองรินดาอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มันมีความเจ็บปวด… ความผิดหวัง… และ… ความรัก… ที่ปะปนกันอยู่ “คุณ… รินดา… ไม่… เกี่ยว… อะไร… กับ… เรื่องนี้…” สุริยะพูดเสียงแข็ง “เธอ… ไม่… รู้… อะไร… เลย…” “แต่มัน… ไม่… จริง…” รินดาเอ่ยขึ้นมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ “หนู… รู้… ทุกอย่าง… แล้ว…” สุริยะหันกลับมามองรินดาอีกครั้ง ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ “คุณ… รู้… แล้ว… หรือ…” “ค่ะ…” รินดาตอบเสียงสั่น “หนู… รู้… ว่า… คุณ… คือ… พี่ชาย… ของ… ธนา… และ… รู้… ว่า… คุณ… กำลัง… จะ… แก้แค้น… พ่อ… ของ… หนู…” สุริยะหลับตาลง เขาถอนหายใจยาวเหยียด ราวกับแบกรับภาระอันหนักอึ้งมานานแสนนาน “ผม… ต้อง… ขอ… โทษ… ด้วย… นะ… รินดา…” สุริยะกล่าว “ผม… ไม่… อยาก… ให้… เรื่องมัน… เป็น… แบบนี้…” “แล้ว… ทำไม… คุณ… ถึง… ไม่… บอก… หนู…” รินดาถาม น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ทำไม… ถึง… ปล่อย… ให้… หนู… เข้าใจ… ผิด… มา… ตลอด…” “ผม… กลัว…” สุริยะยอมรับ “ผม… กลัว… ว่า… ถ้า… คุณ… รู้… ความจริง… คุณ… จะ… เกลียด… ผม…” “หนู… ไม่… เคย… เกลียด… คุณ…” รินดาตอบ “หนู… รัก… คุณ…” ประโยคนั้นทำเอาสุริยะเงยหน้าขึ้นมามองรินดาอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น “ผม… ก็… รัก… คุณ… รินดา…” สุริยะกล่าว “แต่… ผม… ติดอยู่… กับ… อดีต… ที่… มัน… ทำร้าย… ผม… มา… ตลอด…” คุณพงศ์เทพเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเฝ้ามองบทสนทนาระหว่างทั้งสองคนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน “คุณสุริยะ…” คุณพงศ์เทพเอ่ยขึ้น “ผม… เข้าใจ… ความแค้น… ของ… คุณ…” สุริยะหันไปมองคุณพงศ์เทพ “คุณ… เข้าใจ… งั้น… หรือ…” “ใช่… ครับ…” คุณพงศ์เทพตอบ “ผม… ได้… ทำ… ผิด… ไว้… กับ… ครอบครัว… ของ… คุณ… ผม… ยอมรับ… ผิด… นั้น… อย่าง… สิ้นเชิง…” “การ… ยอมรับ… ผิด… มัน… ไม่… ได้… ชดเชย… สิ่งที่… คุณ… ได้… พราก… ไป… จาก… ผม… ได้…” สุริยะกล่าวเสียงเย็นชา “พี่ชาย… ของผม… ธนา… เขา… ต้อง… เสีย… ทุกอย่าง… ไป… เพราะ… คุณ…” “ผม… รู้… ครับ…” คุณพงศ์เทพยอมรับ “และ… ผม… พร้อม… ที่จะ… ชดเชย… ใน… สิ่งที่… ผม… ทำ… ผิด… ไว้…” “ชดเชย… อย่างไร… ครับ…” สุริยะถาม “คุณ… จะ… ให้… เงิน… ผม… หรือ… ครับ…” “ผม… จะ… ทำ… ทุกอย่าง… ที่… ผม… สามารถ… ทำ… ได้…” คุณพงศ์เทพตอบ “ผม… จะ… คืน… ความ… ยุติธรรม… ให้… กับ… ครอบครัว… ของ… คุณ… ผม… จะ… ชดใช้… ใน… สิ่งที่… ผม… ได้… ทำ… ผิด… ไว้…” สุริยะมองคุณพงศ์เทพนิ่ง ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด “คุณ… ไม่… ได้… โกหก… ผม… ใช่ไหม…” “ผม… ไม่… ได้… โกหก… ครับ…” คุณพงศ์เทพกล่าว “ผม… อยาก… จะ… ให้… เรื่องราว… ทั้งหมด… จบลง… อย่าง… สันติ…” รินดาเฝ้ามองบทสนทนาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจที่ความจริงถูกเปิดเผย แต่ก็ยังคงมีความกังวลใจอยู่ลึกๆ เธอไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ของเธอกับสุริยะจะสามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรือไม่ “คุณ… พงศ์เทพ…” สุริยะกล่าว “ผม… ขอ… เวลา… คิด… สัก… ครู่…” คุณพงศ์เทพพยักหน้า “ได้… ครับ… ผม… จะ… รอ…” บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง รินดารู้สึกถึงสายตาของสุริยะที่มองมาที่เธอ เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่เริ่มไหลออกมา “คุณ… รินดา…” สุริยะเรียกชื่อเธอ “ผม… ขอ… โทษ… ที่… หลอกลวง… คุณ…” “หนู… เข้าใจ… ค่ะ…” รินดาตอบ “แต่… หนู… อยากจะ… รู้… ว่า… ทำไม… คุณ… ถึง… ได้… ทำ… แบบ… นั้น…” “ผม… ถูก… ความ… เจ็บปวด… ครอบงำ…” สุริยะกล่าว “ผม… คิด… ว่า… การ… แก้แค้น… คือ… ทางออก… เดียว… ที่… จะ… ทำให้… ผม… รู้สึก… ดี… ขึ้น…” “แต่… มัน… ไม่… ใช่… ทางออก… ที่… ดี… ที่สุด…” รินดาพูด “มัน… จะ… มี… แต่… ความ… เจ็บปวด… เพิ่มขึ้น… ไป… อีก…” สุริยะมองรินดา นัยน์ตาของเขาฉายแววอ่อนลง “ผม… รู้… ครับ… ผม… ผิด… พลาด… ไป… แล้ว…” คุณพงศ์เทพยังคงนั่งนิ่ง เขากำลังรอคอยคำตอบจากสุริยะ คำตอบที่จะตัดสินอนาคตของทั้งสองครอบครัว “ถ้า… คุณ… ยอม… ที่จะ… ไม่… แก้แค้น… ผม… และ… ชดใช้… ใน… สิ่งที่… คุณ… ได้… ทำ… ไว้… อย่าง… แท้จริง…” สุริยะกล่าว “ผม… อาจจะ… พิจารณา… ที่จะ… ปล่อย… วาง… อดีต… และ… เริ่มต้น… ใหม่…” คำพูดนั้นทำให้รินดารู้สึกมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย เธอหันไปมองพ่อของเธอ ซึ่งพยักหน้าให้เธอ “ผม… ขอ… สัญญา… ครับ… คุณสุริยะ…” คุณพงศ์เทพกล่าว “ผม… จะ… ชดใช้… ทุกสิ่ง… ที่… ผม… ได้… ทำ… ผิด… ไว้… อย่าง… เต็ม… ที่…”