รินดาก้าวเข้าไปในรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่ข้างหน้าบ้าน เธอไม่เคยคิดว่าวันนี้จะมาถึง วันที่เธอจะต้องเดินทางกลับไปยังสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยความทรงจำที่ปวดร้าว สถานที่ที่เคยเป็นบ้าน แต่บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเงาของความสุขที่เคยมี พ่อของเธอ คุณพงศ์เทพ นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ สีหน้าของเขามีทั้งความกังวลและความมุ่งมั่นที่จะแก้ไขทุกอย่างที่ผ่านมา “พ่อ… เราจะไปที่นั่นจริงๆ หรือคะ” รินดาถามเสียงเบา พยายามกลั้นน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมา คุณพงศ์เทพหันมามองลูกสาวด้วยแววตาที่อ่อนโยน “ใช่ลูก พ่อคิดว่าเราควรจะไป ที่นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด และพ่อคิดว่าเราควรจะเผชิญหน้ากับมัน” “แต่… หนู… ไม่แน่ใจว่าหนูจะเข้มแข็งพอ…” รินดาพึมพำ “พ่อรู้ว่ามันไม่ง่าย” คุณพงศ์เทพกล่าว “แต่พ่อจะอยู่ข้างๆ ลูกเสมอ เราจะผ่านมันไปด้วยกัน พ่อเชื่อว่าคุณสุริยะก็คงจะต้องการให้ลูกได้ทำความเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นด้วย” รถเคลื่อนตัวออกจากบ้านไป ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเงียบงัน รินดาก้มหน้ามองมือของตัวเองที่วางอยู่บนตัก สองมือที่เคยจับมือสุริยะอย่างอบอุ่น บัดนี้กลับเย็นเฉียบราวกับไร้ซึ่งความรู้สึก เธอพยายามนึกถึงใบหน้าของสุริยะ นึกถึงแววตาของเขาในวันที่เขาบอกว่ารักเธอ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจของเธอสับสนปนเปไปหมด “พ่อคะ… แล้วคุณสุริยะ… เขาจะไปด้วยไหมคะ” เธอถามหลังจากที่เงียบไปนาน คุณพงศ์เทพส่ายหน้า “คุณสุริยะบอกว่าเขาขอเวลา เขาต้องการทบทวนบางอย่างก่อน แต่เขาบอกว่าเขาจะพยายามทำความเข้าใจและจะติดต่อเราอีกครั้งเมื่อเขาพร้อม” “เขา… เขาคงกำลังเสียใจมากสินะคะ” รินดาพูดเบาๆ “พ่อก็คิดอย่างนั้น” คุณพงศ์เทพถอนหายใจ “เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือเราต้องพยายามเยียวยาบาดแผลที่เกิดขึ้น” การเดินทางใช้เวลาไม่นานนัก แต่สำหรับรินดา มันยาวนานราวกับตลอดกาล เมื่อรถจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่คุ้นเคย หัวใจของเธอก็เต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง รินดาเคยอยู่ที่นี่ในฐานะแขกผู้มีเกียรติ วันนี้เธอกลับมาในฐานะผู้ที่เคยสร้างความเจ็บปวด และผู้ที่กำลังจะขอการอภัย “พร้อมแล้วนะลูก” คุณพงศ์เทพถาม รินดาพยักหน้า เธอสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา เธอเปิดประตูรถและก้าวลงไปยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ดวงตาของเธอไล่มองไปตามรายละเอียดของสถาปัตยกรรมที่คุ้นตา ทุกมุมทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ราวกับจะย้ำเตือนถึงอดีตที่ไม่อาจลบเลือน “สวัสดีครับ คุณพงศ์เทพ คุณรินดา” เสียงของทนายประจำตระกูลสุวรรณภูมิ ดังก้องขึ้นเมื่อเขาเดินออกมาต้อนรับ “คุณสุริยะรอคุณอยู่ในห้องรับแขกครับ” ทั้งสองคนเดินตามทนายเข้าไปในคฤหาสน์ บรรยากาศภายในดูเงียบสงัดกว่าปกติ ราวกับจะสะท้อนถึงความตึงเครียดที่กำลังจะเกิดขึ้น รินดาเห็นสุริยะนั่งรออยู่บนโซฟาตัวใหญ่ สีหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่แววตาของเขายังคงฉายประกายความมุ่งมั่นบางอย่าง “ผม… รินดา…” สุริยะลุกขึ้นยืน เขาเดินเข้ามาหารินดาด้วยท่าทีที่ลังเล “ผม… ไม่คิดว่า… คุณ… จะมา… ที่นี่… เร็ว… ขนาดนี้…” “หนู… มา… กับ… พ่อ… ค่ะ” รินดาตอบเสียงสั่น “เรา… มา… เพื่อ… พูดคุย… กัน… ให้… เข้าใจ…” “ผม… เข้าใจ…” สุริยะกล่าว “ผม… อยากจะ… ขอ… โทษ… อีก… ครั้ง… สำหรับ… ทุกสิ่ง… ที่… เกิดขึ้น…” “หนู… ก็… อยากจะ… ขอ… โทษ… คุณ… เหมือนกัน… ค่ะ” รินดาเอ่ย “หนู… ไม่… รู้… เลย… ว่า… กำลัง… ทำ… อะไร… อยู่… จน… กระทั่ง… ทุกอย่าง… สาย… เกิน… ไป…” คุณพงศ์เทพเดินเข้ามาแทรกบทสนทนา “คุณสุริยะ วันนี้ผมพาคุณรินดามาที่นี่ เพื่อที่เราจะได้ปรับความเข้าใจกัน และเพื่อที่คุณจะได้รู้ถึงความตั้งใจจริงของผม” สุริยะหันไปมองคุณพงศ์เทพ “ผม… รับทราบ… ครับ… คุณพงศ์เทพ…” “เรื่องราวในอดีตมันซับซ้อน” คุณพงศ์เทพกล่าว “ผมยอมรับว่าผมได้ทำผิดพลาดไปหลายอย่าง และผมก็พร้อมที่จะชดใช้ในสิ่งที่ผมได้ทำไป” “ผม… ไม่… แน่ใจ… ว่า… จะ… ชดใช้… ได้… อย่างไร…” สุริยะกล่าว “คุณ… ได้… ทำลาย… ทุกสิ่ง… ที่… ผม… มี… ครอบครัว… ของ… ผม…” “ผม… เข้าใจ… ความรู้สึก… ของ… คุณ…” คุณพงศ์เทพตอบ “แต่… ผม… ก็… มี… เหตุผล… ของ… ผม… เหมือนกัน…” “เหตุผล… ของ… คุณ… คือ… อะไร…” สุริยะถาม แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง “ผม… ทำ… ไป… เพราะ… ความ… กลัว…” คุณพงศ์เทพยอมรับ “ผม… กลัว… ว่า… คุณ… จะ… ทำ… ร้าย… ลูกสาว… ของ… ผม…” “แต่… คุณ… กลับ… ใช้… ลูกสาว… ของ… คุณ… เป็น… เครื่องมือ… ใน… การ… แก้แค้น… ผม…” สุริยะสวนกลับ “นั่น… คือ… ความผิดพลาด… ของ… ผม…” คุณพงศ์เทพกล่าว “ผม… ไม่… ควร… ทำ… แบบนั้น… เลย…” รินดายืนนิ่งฟังบทสนทนาของพ่อกับสุริยะ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกผิด เธอรู้ว่าเธอเองก็มีส่วนในความเจ็บปวดครั้งนี้ “ผม… อยากจะ… ให้… คุณ… ได้… รู้… ความจริง…” คุณพงศ์เทพกล่าว “เกี่ยวกับ… สิ่งที่… เกิดขึ้น… กับ… ครอบครัว… ของ… ผม…” สุริยะเงียบไป เขามองคุณพงศ์เทพด้วยแววตาที่รอคอย “ผม… พร้อม… ที่จะ… ฟัง…” คุณพงศ์เทพเล่าเรื่องราวในอดีตทั้งหมด ความขัดแย้งที่ซับซ้อน ความเข้าใจผิดที่นำไปสู่ความเกลียดชัง และการกระทำที่ผลักดันให้ทั้งสองครอบครัวต้องมาพบกับจุดจบอันเลวร้ายนี้ รินดาฟังเรื่องราวด้วยความตั้งใจ เธอเห็นน้ำตาที่คลอเบ้าของคุณพงศ์เทพ และเห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตาของสุริยะ “ทั้งหมด… ที่… ผม… เล่า… คือ… ความจริง…” คุณพงศ์เทพกล่าว “ผม… หวัง… ว่า… คุณ… จะ… เข้าใจ…” สุริยะนั่งนิ่งไปนาน เขาหลับตาลง ราวกับกำลังประมวลผลทุกสิ่งที่ได้ยิน “ผม… ไม่… รู้… ว่า… จะ… พูด… อะไร…” สุริยะกล่าวในที่สุด “ผม… รู้… เพียง… ว่า… คุณ… ได้… ทำลาย… ชีวิต… ของ… ผม…” “ผม… ขอ… โทษ… ด้วย… ความ… สัตย์… จริง…” คุณพงศ์เทพกล่าว “และ… ผม… จะ… พยายาม… ชดใช้… ใน… สิ่งที่… ผม… ได้… ทำ… ผิด… ไว้…” “แล้ว… ความ… สัมพันธ์… ระหว่าง… คุณ… กับ… รินดา…” สุริยะหันไปมองรินดา “มัน… คือ… อะไร…” “มัน… คือ… ความ… รัก… ค่ะ” รินดาตอบเสียงดังฟังชัด “หนู… รัก… เขา… จริงๆ…” สุริยะมองรินดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน “แต่… คุณ… ถูก… หลอก… ใช้… นะ…” “หนู… รู้…” รินดาตอบ “แต่… ความ… รู้สึก… ของ… หนู… มัน… จริง… ค่ะ” คุณพงศ์เทพมองดูลูกสาวด้วยความภูมิใจ “ผม… ได้… สอน… ลูกสาว… ของ… ผม… ให้… มอง… ความ… จริง… ที่… อยู่… ข้าง… ใน…” สุริยะยังคงเงียบ เขาหันไปมองรินดาอีกครั้ง แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ความเจ็บปวดยังคงฉายชัดอยู่ “ผม… ต้องการ… เวลา…” “ได้… ครับ…” คุณพงศ์เทพตอบ “เรา… จะ… รอ…” บรรยากาศในห้องยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด รินดารู้สึกว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเยียวยาที่ยาวนาน แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน