ความกังวลยังคงเกาะกุมหัวใจของรินดาตั้งแต่สุริยะจากไป เธอพยายามรวบรวมสติเพื่อดูแลลูกๆ แต่ภาพใบหน้าซีดเผือดของสามีเมื่อครู่ยังคงติดตา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรหา แต่ก็ตัดสินใจระงับไว้ เธอรู้ว่าสุริยะคงไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องราวที่อาจจะอันตราย “คุณแม่คะ” เสียงเล็กๆ ของเด็กชายธันวา ลูกชายคนโต ดังขึ้นเรียกสติของเธอ “คุณพ่อจะกลับมาเมื่อไหร่คะ” “คุณพ่อกำลังรีบกลับมาค่ะลูก” รินดาฝืนยิ้มให้ลูกชาย “ธันวาไปเล่นกับน้องก่อนนะ” “ครับผม” ธันวารับคำแล้ววิ่งออกไปหา “น้องอันยา” น้องสาววัยสองขวบ รินดาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังถนน เธอได้แต่หวังว่าสุริยะจะปลอดภัยและกลับมาโดยเร็ว ในใจเธอภาวนาขอให้ทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ไม่ส่งผลกระทบต่อความสุขสงบของครอบครัวเธออีก เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนเกือบจะเที่ยง สุริยะก็ยังไม่กลับมา รินดารู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้นทุกที เธอตัดสินใจว่าจะต้องทำอะไรบางอย่าง เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของสุริยะ หวังว่าจะพบเบาะแสบางอย่างที่จะช่วยให้เธอเข้าใจสถานการณ์ได้มากขึ้น เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานออกอย่างเบามือ เธอพบเอกสารบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ข้างใต้ เป็นเอกสารที่เกี่ยวข้องกับคดีความในอดีต คดีที่สุริยะเคยเป็นโจทก์ฟ้องร้องชายคนหนึ่งที่พยายามจะทำลายธุรกิจของครอบครัวเขา เอกสารเหล่านั้นบรรยายถึงแผนการอันชั่วร้ายของชายคนนั้น การข่มขู่ การใส่ร้ายป้ายสี และการพยายามปล้นชิงทุกอย่างไป แล้วเธอก็พบกับรูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปของสุริยะในวัยหนุ่ม กำลังยืนอยู่กับชายคนหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เมื่อพิจารณาดีๆ เธอจำได้ว่าใบหน้าของชายคนนั้น คล้ายคลึงกับคนที่สุริยะเพิ่งไปพบเมื่อเช้านี้ “เขาคือคนคนเดียวกัน” รินดากล่าวเสียงแผ่วเบา ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวค่อยๆ ปรากฏขึ้นในใจของเธอ เธออ่านเอกสารทั้งหมดอย่างละเอียด ความแค้นของชายคนนั้นที่มีต่อสุริยะและครอบครัวมันช่างรุนแรงเหลือเกิน เขาเชื่อว่าครอบครัวของสุริยะคือต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป และเขาพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้น ในขณะที่รินดากำลังจมอยู่กับเอกสารเหล่านั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง สุริยะยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “คุณมาทำอะไรที่นี่” สุริยะถาม น้ำเสียงติดจะตำหนิ “ฉัน… ฉันเป็นห่วงคุณค่ะ” รินดาตอบ เสียงสั่นเล็กน้อย “คุณออกไปตั้งแต่เช้าแล้วไม่กลับมา ฉันเลย… ฉันเลยเข้ามาดู” สุริยะถอนหายใจยาว เขาเดินเข้ามาในห้อง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนล้า “ผมขอโทษที่ทำให้คุณเป็นห่วงนะครับ” สุริยะกล่าว “ผมมีเรื่องต้องจัดการจริงๆ” “เรื่องเกี่ยวกับศัตรูคนนั้นใช่ไหมคะ” รินดาถามอย่างตรงไปตรงมา สุริยะเงยหน้าขึ้นมองภรรยา ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความประหลาดใจปนโล่งใจ “คุณรู้ได้อย่างไร” “ฉันเจอเอกสารพวกนี้ค่ะ” รินดาหยิบเอกสารเหล่านั้นยื่นให้สุริยะ “คุณกำลังจะต่อสู้กับเขาอีกครั้งใช่ไหมคะ” สุริยะรับเอกสารมาดู เขาเห็นภาพถ่ายใบนั้น และเอกสารอื่นๆ ที่รินดาได้อ่านแล้ว “ผมไม่ต้องการให้คุณต้องมารับรู้เรื่องราวพวกนี้เลย” สุริยะกล่าว “ผมอยากให้คุณมีความสุข” “ฉันมีความสุขค่ะ” รินดาเดินไปทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเก้าอี้ของสุริยะ “แต่ความสุขของฉันคือการได้อยู่เคียงข้างคุณ การได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับคุณ” สุริยะกุมมือของรินดาไว้ เขารู้สึกได้ถึงความรักและความห่วงใยที่เธอมีให้ “ศัตรูคนนั้น… ชื่อศิขรินทร์” สุริยะเริ่มเล่า “เขาเป็นคนที่พยายามทำลายธุรกิจของพ่อผมเมื่อหลายปีก่อน แต่พ่อผมก็สามารถเอาชนะเขาได้สำเร็จ เขาถูกจำคุกไปพักหนึ่ง แต่เพิ่งจะพ้นโทษออกมาไม่นานนี้เอง” “แล้วเขามาหาคุณทำไมคะ” รินดาถาม “เขาต้องการแก้แค้น” สุริยะตอบ “เขาคิดว่าเราเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องติดคุกและสูญเสียทุกอย่างไป” “แล้วแผนของเขาคืออะไรคะ” “เขาบอกว่าจะทำลายทุกอย่างที่ผมรัก” สุริยะกล่าวน้ำเสียงหนักแน่น “ผมรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เขาจะใช้ทุกวิถีทาง แม้กระทั่งเล่นสกปรกถึงขั้นทำร้ายครอบครัวของผม” “ไม่จริงน่า” รินดาตกใจ “เขาจะกล้าทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอคะ” “ผมไม่แน่ใจว่าเขาจะทำอะไรบ้าง แต่ผมจะป้องกันไม่ให้เขาทำร้ายคุณและลูกๆ ได้” สุริยะกล่าวอย่างมั่นใจ “แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไปคะ” “ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด” สุริยะตอบ “ผมจะไม่ปล่อยให้เขาเข้ามาวุ่นวายในชีวิตเราอีก” “แต่ถ้าเขาอันตรายเกินไป คุณจะรับมือไหวหรือคะ” รินดาถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่ต้องห่วงนะครับ” สุริยะยิ้มให้เธอ “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณและลูกๆ ได้เด็ดขาด” สุริยะลุกขึ้นยืน เขาจูบหน้าผากของรินดาเบาๆ “ผมจะออกไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย คุณอยู่ที่นี่กับลูกๆ นะครับ” “แต่ฉันอยากไปด้วย” รินดาบอก “ไม่ได้ครับ” สุริยะปฏิเสธทันที “มันอันตรายเกินไป คุณต้องอยู่ที่นี่เพื่อความปลอดภัยของคุณและลูกๆ” “ถ้าอย่างนั้น… คุณจะสู้กับเขาโดยไม่มีพวกเราอยู่เคียงข้างเหรอคะ” “ผมจะสู้เพื่อคุณและลูกๆ” สุริยะกล่าว “ผมจะกลับมาพร้อมชัยชนะ” รินดาพยักหน้าช้าๆ เธอเชื่อมั่นในตัวสุริยะ เธอรู้ว่าเขาจะปกป้องครอบครัวของเขาได้เสมอ “ฉันเชื่อใจคุณค่ะ” รินดาบอก “ขอให้คุณปลอดภัยนะคะ” สุริยะมองหน้าภรรยาด้วยความรักและความซาบซึ้ง เขาเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งรินดาไว้กับความกังวล แต่ก็มีความหวังว่าทุกอย่างจะคลี่คลายโดยเร็ว สุริยะขับรถออกไปจากบ้านด้วยความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับศิขรินทร์ เขาเตรียมพร้อมที่จะปกป้องครอบครัวของเขาให้ถึงที่สุด ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น